Het lijkt zo vanzelfsprekend, je bent een jonge, zeer getalenteerde muzikant en brengt een sterk debuutalbum uit dat op uitstekende recensies kan rekenen. Zalen als Paradiso, Tivoli, 013 en ’t Paard of een festival als Bospop staan op de agenda en zelfs in het buitenland bestaat enige interesse. Men verwacht dan automatisch een vervolg-album dat het succes van de vorige gaat evenaren of misschien zelfs gaat overtreffen.
Stefan Schill stond na het in 2010 verschenen ‘Don’t Say A Word’ voor de keuze: Ga ik de gemakkelijke weg bewandelen of kies ik voor de uitdaging. Het resultaat van deze keuze heet ‘LovEquations’ en is deze week uitgekomen. Dat dit allemaal niet zo vanzelfsprekend is wordt duidelijk wanneer we hem spreken naar aanleiding van bovengenoemde release…

stefan-schill
Foto Credits: Guillaume Kayacan

Tekst: Jeroen Bakker

“Het is geen moment bij me opgekomen om iets te doen wat in het verlengde lag van ‘Don’t Say A Word’ of dat er enigszins op leek”, aldus Schill. “Men had al snel de neiging om mijn muziek in het ‘blueshoekje’ te stoppen maar ik heb mezelf nooit echt als een bluesgitarist of blueszanger gezien. Door zowel persoonlijke als muzikale groei is er een stijl ontstaan die behoorlijk afwijkt van wat ik eerder heb gedaan maar die wel heel dicht bij me staat”.
Bang om om daarmee de fans van het eerste uur af te stoten is hij niet. “Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die moeite hebben met dit nieuwe geluid maar er zullen ook zeker mensen zijn bij wie ik hopelijk iets losmaak. Het komt in ieder geval dieper vanuit mezelf”.

In maart werden al de eerste try-outs gedaan. “Het ging lekker en de eerste reacties waren enthousiast maar ik vond het ook erg spannend. Het is namelijk toch een iets andere koers. Vergeleken met toen ben ik nu ‘iets minder de gitarist’. In tegenstelling tot drie jaar geleden ben ik nu veel minder bezig met de vraag of mijn gitaarspel wel ok is of dat ik toonvast zing. Het gaat mij nu meer om muziek in het algemeen en om de emoties die daarbij komen kijken”.

Het zou een optreden van singer/songwriter Damien Rice zijn die de grondslag vormde voor zijn muzikale ommekeer en zelfs enige ‘psychische blauwe plekken’ veroorzaakte.
“Met mijn vriendin ben ik naar een optreden gegaan in Gent tijdens de Jazzweek. Het was, moet ik bekennen, onder enige dwang. Ik had wel eens muziek van hem gehoord maar ik, en dat is nog zacht gezegd, verafschuwde het. Het optreden daarentegen, hij trad daar op als afsluiter, veroorzaakte een brok in mijn keel en raakte me keihard. Ik heb tot een uur na dat optreden niets kunnen uitbrengen. Dat muziek je zo kan raken had ik tot dat moment nog nooit op zo’n manier ervaren. Het gevoel raakte me echt onder de huid, dat het je beetpakt maar op een dusdanige wijze dat het ook wel heel prettig voelt”.
Het indrukwekkende optreden kwam op een moment dat de voorbereidingen voor ‘LovEquations’ al in volle gang waren. Het album kent daardoor twee gezichten. “Ik had al nieuw materiaal geschreven en was met andere dingen bezig waaronder funk. Het akoestische gedeelte kwam daarna. Behalve Damien Rice kwam ook Josh Ritter in de ‘iTunes-library’ en die invloeden hebben in belangrijke mate bijgedragen aan het akoestische karakter van het album”.
Het prachtig artwork dat ook op de website in grote mate terugkomt is afkomstig van de Rotterdamse Kirsten Spruit. “Ik kende haar al veel eerder en ben haar gaan volgen op het moment dat ze haar eigen weg zocht en vond. Via een e-mail zocht ik contakt met haar en gaf aan dat ik heel goed wist hoe het artwork er uit moest gaan zien en dat ik er zeker van was dat zij dit kon uitvoeren. Ik heb haar vervolgens de muziek gestuurd. Zij begreep meteen heel goed mijn gevoel, pikte het op en wist dit tot mijn grote tevredenheid te illustreren.
Ik wilde deze keer heel bewust, in tegenstelling tot ‘Don’t Say A Word’, geen zelfportret maar illustraties die de liedjes uitbeelden”.
Onbedoeld maakt Schill een klein bruggetje naar zijn andere creatieve passie, fotografie.
“Heb wel eens met het idee gelopen om daarmee in de toekomst nog iets doen in combinatie met de live-optredens. Visuele dingen en muziek kunnen natuurlijk heel goed samengaan. Het een kan het ander versterken. Maarja, ik heb natuurlijk niet de middelen tot mijn beschikking zoals bijvoorbeeld Pink Floyd die heeft”.

Was het motto drie jaar geleden ‘in creatief opzicht de vleugels uitslaan’, momenteel wil Schill zich beperken tot wat hij zelf echt wilt.
“Of ik hiervoor dan ook een kunstje heb gedaan? Het is lastig aangezien je altijd achter de feiten aanloopt. Je schrijft het, neemt het op en voordat het wordt uitgebracht ben je al weer vele maanden verder. Je zit dan misschien al weer in een fase waardoor het niet meer zo vertrouwd voelt. Indertijd zat er al zoveel tijd tussen de periode van schrijven en die van opnemen dat het voelde alsof er een grote afstand was ontstaan tussen mij en de liedjes”.
Schill is zich er terdege van bewust dat sommige fans toch ook naar zijn oudere werk blijven vragen. “Ik wil eigenlijk alleen maar echt doen wat ik echt voel. Het is soms niet gemakkelijk naar tijdens een live-uitvoering kun je het ook weer anders gaan beleven. Op die manier lukt het beter om te voorkomen dat het een kunstje is geworden en je in een routine geraakt. Volgens mij geldt dat voor veel artiesten maar ik wil niet de artiest worden waar de fans het voor het zeggen hebben. Ik zou het prettig vinden wanneer de mensen het waarderen wanneer ik iets op dat moment speel, en dat is een andere volgorde. Ik ben in staat om iets van nu wellicht nooit meer te spelen. Zou het fantastisch vinden wanneer ik over twee jaar iets schrijf dat de mensen dan mooi vinden om te horen of dat ze bereid zijn om mee te gaan in mijn ontwikkeling als muzikant”.
Schill lijkt stellig in zijn opvatting hierover en denkt lang na alvorens zich voorzichtig uit te spreken. Het lijkt volgens hem een kwestie van geven en nemen.
“Het is mijn verantwoordelijkheid om ten alle tijde het beste uit mijzelf te halen en dat live neer te zetten. Er ligt dan bij de luisteraar een verantwoordelijkheid om te respecteren wat er gespeeld wordt. De luisteraar bepaalt niet wat er gespeeld gaat worden en ik bepaal niet wat de luisteraar moet luisteren. Volgens mij ligt het eerste recht op artistieke vrijheid bij de muzikant”.

“Opnieuw beginnen, zie ik als een uitdaging, Ik ben me bewust van het feit dat sommigen zullen afhaken omdat ik een andere muzikale richting ben ingeslagen maar er is in mijn persoonlijke leven dan ook veel gebeurd. Veel creativiteit is voortgekomen uit moeilijke tijden. Ik zag veel problemen in mijn direkte omgeving”. Het heeft volgens Schill geen zin om hier uitgebreid bij stil te staan. “Mensen die goed luisteren zullen wat terug vinden van wat hier bedoeld wordt. Er is geen verband tussen houden van en vertrouwen, een les die ik hard heb moet leren. Je weet toch wat ze zeggen? Frustratie leidt tot creatie”.
Dus toch weer typisch een bluesding?
“Het is dikwijls een pure vorm van emotie, iets wat je heel vaak mist in de muziek van nu.
Veel shit leidt tot hele mooie dingen, lang leve de shit!!!!”.

En die psychische blauwe plekken? Hoe staat het daar mee?
“Die zitten er nog en die koester ik maar al te graag”.

stefan-schill_lovequations

LovEquations Tour

31 Okt. – Paradiso, Amsterdam
15 Nov. – Bibelot, Dordrecht
22 Nov. – Duyker, Hoofddorp
29 Nov. – Qbus, Leiden
10 Jan. – Paard van Troje, Den Haag

Stefan Schill & Band

Website Artiest: www.stefanschill.com


Ook op Blues Magazine ...