Robert Randolph (press)

Op donderdag 5 Augustus is het na lange tijd weer eens zover: Robert Randolph komt met The Family Band naar Nederland. Voor deze speciale gelegenheid wordt de band aangevuld met het gitaristenduo ‘Sacred Steel’. Dit concert kan bij voorbaat al worden bestempeld als een hoogtepunt voor de liefhebber van het betere gitaarwerk en vette funk, blues, soul en rock. Ga dat zien en beleven … donderdag 5 augustus 2010 in de Melkweg te Amsterdam
Hier een kort gesprek dat BluesMagazine.nl deze week met Robert Randolph gehad heeft.

TICKETACTIE : Win kaartjes voor dit unieke concert!

BluesMagazine.nl mag een 2-tal duo tickets (2 x 2) weggeven voor deze prachtige muziekavond! Interesse? Stuur dan snel een mailtje naar [email protected] met als onderwerp “Robert Randolph Melkweg”. Vergeet niet je volledige naam en woonplaats te vermelden!!
Kaartenactie loopt tot maandag 2 augustus 2010, winnaars worden 3 augustus via de mail op de hoogte gebracht!

Alleen mensen die zich geabonneerd hebben op de nieuwsbrief van BluesMagazine.nl komen in aanmerking. Ontvangt u onze nieuwsbrief nog niet? Meldt u zich dan nu aan …. het kost u niets!!
Over de uitslag van deze actie kan niet worden gecorrespondeerd!

ROBERT RANDOLPH
Interview 26 Juli 2010

Tekst Jeroen Bakker

Zijn debuutalbum Unclassified stamt uit 2003 en werd direkt opgepikt door Eric Clapton die hem uitnodigde om als support-act mee te gaan op tournee. Zeven jaar later staat de jonge Robert Randolph, zanger, componist en pedalsteel-gitarist, aan de vooravond van een Europese tournee. Robert heeft zojuist het door T Bone Burnett geproduceerde We Walk This Road uitgebracht en heeft de afgelopen maanden optredens verzorgd met Al Green, Buddy Guy, Joe Bonamassa, B.B. King en The Allmann Brothers.

Er zijn veel artiesten die er langer over doen om zo’n staat van dienst op te bouwen. Heb je enige verklaring voor het voorspoedige verloop van jouw carriere?

Het feit dat ik al snel de aandacht heb getrokken van Eric Clapton is natuurlijk heel belangrijk geweest. Daarnaast werd de single Ain’t Nothing Wrong With That uit 2006 gebruikt in TV-series als Grey’s Anatomy en in enkele films. Met de Hendrix tribute-concerten tijdens de Experience Hendrix Tour heb ik met grote namen als Joe Satriani gespeeld maar ook artiesten als Dave Matthews, Ozzy Osbourne, John Mayer en The Roots bleken ons te volgen. Het is dan logisch dat je ook de aandacht van een breed publiek krijgt met alle gevolgen van dien.

Je speelde onlangs op Crossroads, het benefietfeestje van Eric Clapton. Hoe heb je dat ervaren?

We hebben daar al vaker gespeeld en uiteraard blijft zoiets heel bijzonder. Mijn eerste keer speelde ik samen met Jimmie Vaughan Six Strings Down, een nummer opgedragen aan zijn broer Stevie Ray. Deze keer speelde ik samen met Joe Bonamassa Further On Up The Road. Met mijn Family Band hebben we enkele nummers van Hendrix gedaan. Het feit dat je op Crossroads speelt betekent dat je bij de grote jongens hoort naar wie je altijd enorm hebt opgekeken.

Op het zojuist verschenen We Walk This Road vinden we bijdragen van verschillende bekende namen. Is het nu zo dat zij jou benaderen om te kunnen samenwerken?

Vaak berusten die ontmoetingen op toeval. Drummer Jim Keltner was toevallig in de studio aanwezig toen wij Bob Dylan’s Shot Of Love aan het afronden waren. Hij vertelde ons dat het dertig jaar geleden was toen hij die eerste versie opnam. Hij wilde graag nog eens zijn met het nummer aan de slag en stelde voor om als gastmuzikant mee te spelen op onze uitvoering.

Bob Dylan, die met Keltner enkele dagen optrok, kwam voorbij lopen en vertelde enorm trots te zijn dat de huidige generatie jonge muzikanten zijn muziek zo waarderen.

Heeft de samenwerking met T Bone Burnett daarbij geholpen?

Absoluut. Toen Leon Russell hoorde dat T Bone in de buurt was kwam hij ons ook opzoeken dus stelde ik voor om hem achter de piano te laten zitten tijdens Salvation. Doyle Bramhall II besloot om alle dagen in en rond de studio te hangen totdat we begonnen met John Lennon’s  I Don’t Want To Be A Soldier Mama. Een track die T Bone voorstelde en die helaas nog steeds zeer actueel is.Vervolgens heb ik Ben Harper gevraagd om mee te doen op Blind Willie Johnson’s If I Had My Way, de huidige single van het album waarvoor we ook een clip hebben opgenomen. Hij zingt op deze track en speelt daarnaast akoestische gitaar. Het feit dat T Bone meewerkte wekte een soort nieuwsgierigheid bij de mensen.

Zelfs Prince’s Walk Don’t Walk wordt onder handen genomen. Niet bepaald zijn bekendste nummer. In hoeverre is deze keuze voor de hand liggend?

We hebben samen een aantal belangrijke muzikanten van de afgelopen decennia op een rij gezet en van elke artiest enkele nummers genoteerd waarvan wij het idee hadden dat die op het album moesten komen. We hebben ook gekeken of het bij ons past. De keuze om iets van Prince te doen is logisch aangezien hij ook een spriritueel persoon is die, net zoals wij, heel veel invloed uit de gospel heeft gehaald. Ik voel me als persoon aan hem verwant en bewonder hem als muzikant.

Behalve spiritualiteit is de gospel altijd heel belangrijk geweest in jouw muziek. Is gospel nog steeds één van de voornaamste ingrediënten in jouw muziek?

Ik heb op mijn vorige albums maar zeker ook op de laatste geprobeerd de gospel te herontwikkelen, zeg maar te moderniseren. T Bone weet dat en vormt hierbij de schakel tussen heden en verleden. Ik hoop met dit album veel jongeren te interesseren.

Ik ben ongeveer opgegroeid in de kerk waar ik ook als muzikant ben begonnen. Ik speelde daar samen met Sacred Steel, ook wel Slide Brothers genoemd, met wie ik binnenkort in De Melkweg te zien zal zijn. Mijn eigen Family Band is uiteraard ook van de partij.

Het enige verschil met toen en nu is eigenlijk dat de locatie er anders uit ziet en het aantal mensen waarvoor ik speel iets groter is geworden.

Opvallend is overigens de cover van Shake Your Hips die je nog wel eens aan de setlist toevoegt. Vanwaar die keuze?

Oh daar zit geen diepere betekenis achter hoor. Dat hebben we alleen maar gedaan om de dames aan het dansen te krijgen hahaha!

Internet : www.robertrandolph.net


Ook op Blues Magazine ...