Het verhaal van zanger/gitarist Philip Sayce is al diverse malen ter sprake gekomen. Ruim drie jaar speelde hij in de band van Jeff Healey, de in maart 2008 overleden blinde Canadese bluesmuzikant, met een optreden tijdens het Montreux Jazz Festival als absolute hoogtepunt. De meeste indruk wekte Philip echter in de show van Oprah Winfrey waar hij als leadgitarist van de Melissa Etheridge Band een uitzinnige reactie bij de beroemde presentatrice losmaakte. Op aanraden van Melissa en aangemoedigd door Jeff besluit Philip het op eigen kracht te proberen en oogst met zijn Europese debuutalbum Peace Machine uit 2005 louter positieve reacties in de pers. De soulvolle manier van zingen en de groovende, door Jimi Hendrix en Eric Clapton beïnvloede gitaarstijl zijn de handelsmerken van Sayce die enorm blijken aan te slaan. Na eerdere afzeggingen in verband met een blessure maakt de talentvolle muzikant binnenkort zijn Nederlandse podiumdebuut als solo-artiest. Innerrevolution heet het nieuwe album waarvan veel verwacht mag worden wanneer we de ambities van Sayce moeten geloven.

Philip Sayce

In gesprek met … PHILIP SAYCE

30 maart 2010 – Tekst: Jeroen Bakker

Voor Peace Machine hebben we ongeveer één week in de studio gezeten waardoor het album een prettige live-sfeer uitademt. Innerrevolution is grotendeels op dezelfde wijze tot stand gekomen maar de voorbereidingen hebben beduidend meer tijd in beslag genomen. We hebben uitgebreid de tijd kunnen nemen en hebben diverse studios bezocht waar we hebben opgenomen.

Je hebt, met uitzondering van de cover My Pearl van Automatic Man, samen geschreven met zowel Richard Marx als Marti Frederiksen die joekels van hits schreef voor Aerosmith en Alice Cooper. Is dit een slinkse manier om van Innerrevolution een commerciële klapper te maken?

Ik ken Marti uit de tijd dat ik met Jeff Healey samenwerkte en Richard ontmoette ik na mijn optreden in Chicago waarna hij me uitnodigde om bij hem thuis muziek te maken. We hebben uiteindelijk met zijn drieën muziek gemaakt waarbij ik met ideeën kwam en door beide heren van vakkundig advies werd voorzien. Er is veel materiaal uit deze samenwerking op het album terechtgekomen maar er zijn ook enkele niet uitgewerkte songs op de plank blijven liggen die in de toekomst zeker gebruikt zullen worden. Ik zie het als een voorrecht om met deze mensen te kunnen samenwerken en zou gek zijn om daar geen gebruik van te maken. Bovendien bevind ik mijzelf nog in een leerproces en er valt heel veel te leren van deze door de wol geverfde muzikanten.

In de muziekbusiness ontmoette je veel bekende collega’s die zich vol bewondering in de media uitlieten over jouw capaciteiten als zanger en gitarist en nu ben je bij de studio van Snoop Doggy Dog gesignaleerd. Hoe zit dat precies?

Dave Cobb, een uitstekende producer en goede vriend van mij, heeft zijn studio in Hollywood naast die van Snoop Doggy Dog. We kwamen elkaar daar toevallig tegen maar een samenwerking zat er helaas niet in want Snoop was druk bezig met de voorbereidingen voor zijn shows.

Wat zijn de grote voordelen die de periode in Melissa Etheridge’s band hebben opgebracht?

Melissa heeft me een kans geboden om ervaring op te doen, te groeien en te genieten als muzikant. Ik ben door haar gelanceerd en snel volwassen geworden. Zij was het die me al snel overtuigde om zelf nummers te schrijven en ze ook op te nemen. Zij gaf mij artistieke vrijheid. Ik ben haar veel verschuldigd en we zijn nog steeds goede vrienden.

Wat is je het meeste bijgebleven betreffende de samenwerking met Jeff Healey?

Er is veel over hem gezegd en geschreven maar één ding staat onomstotelijk vast: Jeff was een ‘true virtuoso’. Wanneer je op een luchthaven bent hoor je aankondigingen die voorafgaan door een soort ringtone-jingle. Als ik me er even in verdiep kan ik het zonder probleem naspelen maar Jeff kon het met zijn gitaarspel harmony, melody en body geven. Wanneer hij het echt gewild had zou hij zondermeer de beste gitarist aller tijden kunnen worden. Hij was zeer inspirerend en moedigde mij aan in alles wat ik deed. Ik mis hem nog iedere dag.

Ik begreep dat Scars, Anymore en Daydream Tonight tot jouw favoriete nieuwe nummers behoren. Kun je het voorstellen om die laatste met een orkest te spelen tijdens een festival dat Symphony In Blues heet?

Nee, maar dat lijkt me geweldig om te doen. Daydream Tonight leent zich uitstekend voor een orkestrale begeleiding. Als jij dat voor me kunt regelen dan kom ik meteen naar je toe.

Philip Sayce Tour Data

04 mei 2010 – Boerderij, Zoetermeer
23 mei 2010 – Bosuil, Weert
24 mei 2010 – Ribs en Blues festival, Raalte
25 mei 2010 – Spirit of 66, Verviers (Be)
30 mei 2010 – Paradiso (kleine zaal), Amsterdam – voorprogramma: Stefan Schill !!

TICKETACTIE : Win kaartjes voor het concert van Philip Sayce in Zoetermeer!

Deze ticketactie is afgesloten.
Bij dezen willen wij een ieder bedanken die heeft meegedaan.
De winnaars hebben per email bericht gekregen.

Over de uitslag van deze actie kan niet worden gecorrespondeerd!

Website Philip Sayce : www.philipsayce.com


Ook op Blues Magazine ...