Interview: PHIL BEE

Phil Bee's Freedom-136 (def)

Interview: PHIL BEE

Tekst: Ton  Kok / Foto’s: Nineke Loedeman (live) en Patrick Roos (studio)

Op 26 juni j.l. had ik, met op de achtergrond de WK voetbalwedstrijd Verenigde Staten-Duitsland (0-1), een interview met Phil Bastiaans naar aanleiding van zijn nieuwe band Phil Bee’s Freedom en hun CD Caught Live, die deze avond zijn wereldpremière zou krijgen in Nico Bravenboer’s programma Bluezy op RTV Ridderkerk.

Ik ben op 30 maart aanwezig geweest bij het debuut- en tot op heden enige optreden van de band in De Noot in Hoogland, waar het gezelschap een verpletterende indruk op me had achtergelaten. De eerste lading cd’s was deze morgen bij Phil gearriveerd, maar ik had het geluk op voorhand al een en ander digitaal te hebben mogen ontvangen. Tijd om Phil eens aan de tand te voelen.

Phil Bee’s Freedom, gewoon een lekkere naam of zit er een diepere betekenis achter?
Ja, er zit eigenlijk wel een diepere betekenis achter. Met King Mo hadden we ons destijds voorgenomen om binnen een paar jaar op alle grotere festivals te staan en dat is op zich gedeeltelijk wel gelukt. Maar op een gegeven moment wil je de band bij elkaar houden en moet je toch een minimaal aantal optredens per jaar zien te halen. Op zich lukte dat wel, maar er ging toch wel heel veel tijd in zitten op die manier. Het is geen probleem, zolang het op het podium maar prima gaat. Maar op een gegeven moment zaten we daar ook niet meer helemaal op één lijn en dat gaat het toch wel erg op ‘werk’ lijken.
Met de nieuwe band gaat het er wat dat betreft ontspannen aan toe. We hoeven niet zo nodig meer vijftig keer per jaar te spelen. Ik speelde volgens een bepaald stramien, veel blues en als je dan wat nieuws gaat doen, zoek je het liefst zoveel mogelijk de vrijheid op.

Dus geen grote ambities meer als bij King Mo?
Nou, de ambitie is er nog steeds maar anders … het maken van goede muziek op de betere locaties staat ons voor ogen. Weliswaar minder optredens, maar kwaliteit boven kwantiteit.

Na King Mo kondigde je een pauze aan om even rustig over een muzikale toekomst na te denken. Vrij snel daarna werd het eerste optreden van de nieuwe band aangekondigd. Je was daar neem ik aan op dat moment al mee bezig?
Eigenlijk is het begonnen in de uitloopperiode van King Mo. Een maandje of vijf-zes hebben we eigenlijk gewoon doorgespeeld om de lopende verplichtingen af te werken. Mensen wisten toen al wel, Phil stopt er dus mee. Ik kreeg af en toe al vragen van mensen om wat uit te proberen of om eens te jammen en op een aantal daarvan ben ik op in gegaan. En dat ging over de grens, België, maar ook in Nederland werd ik gevraagd voor jams of voor een benefietconcert, waar ik dan wat mensen voor bij elkaar moest trommelen. In die uitloopperiode hebben we ook gespeeld in Lelystad en daaraan vastgekoppeld was er ook weer een jam en op die manier ben ik zo van lieverlee wat nieuwe mensen tegen gekomen, mensen die ik wel kende maar waar ik nooit mee gespeeld had. Toen de King Mo periode dan voorbij was heb ik gewoon de handschoen opgepakt.  Wat jammen, wat repeteren en eigenlijk vrij snel ging dat weer heel goed. De mensen die daarbij waren, zijn over het algemeen mensen waar ik óf al mee gespeeld heb óf zelfs mee in de studio heb gezeten om cd’s op te nemen. Met mijn Belgische vrienden al twaalf jaar geleden, geloof ik. Die mensen ken ik al heel lang en op een gegeven moment hebben ze mijn uitnodiging geaccepteerd om samen in een nieuwe band te stappen.

Phil Bluezy 2

En wie zijn die mensen?
Het zijn niet de geijkte namen, die je vaak van de ene naar de andere band ziet overstappen. Dat stramien wilde ik ook een beetje doorbreken. Dus uit België komen Marcus Weymare op drums en Carlo van Belleghem op bas. Met die mensen heb ik ooit een aantal nummers opgenomen voor een Jimi Hendrix Tribute cd. Met Marcus heb ik ook met Noel Redding gespeeld, dus ik wist van die mensen dat ze wel konden spelen.

Op toetsen Pascal Lanslots. Hem ben ik dus het afgelopen jaar een paar keer tegengekomen en bij toeval ook mee op het podium gestaan. Ik dacht “nou, die man is wel een heel goede blues toetsenist, maar hij kan zoveel meer”. Ik wilde hem er heel graag bij hebben en was blij dat hij mijn uitnodiging accepteerde.

Ik ben een paar jaar geleden een keer bij de band van Leif de Leeuw ingevallen en ik vind hem gewoon een super sympathieke gast, dat mag wel eens gezegd worden. En hij kan natuurlijk een lekker stukje spelen, dat is wel duidelijk. Hij doet natuurlijk ook zijn eigen ding. Ik had hem al gevraagd om mee te doen op dat benefiet concert in Harderwijk (Serious Blues Request).

De laatste persoon, naast mezelf, is Berland Rours. Daar heeft waarschijnlijk niemand van jullie nog van gehoord. Ik hoorde hem spelen in Sittard met de Mo’ Jones Big Band, ik hoorde hem en ik dacht “van welke planeet komt die man”. Ik had nog nooit van hem gehoord, terwijl ik toch een aardig clubje gitaristen in binnen- en buitenland ken. Ik heb me na afloop voorgesteld en hem gevraagd of hij geen zin had om eens mee te komen repeteren met de nieuwe band die ik aan het opzetten was. “Ja”, zei hij, “Leuk”.

We hebben toen een repetitie belegd en na twee nummers wisten we het eigenlijk allemaal al: dit is een goede club bij elkaar.

Blij om weer met een toetsenist te werken?
Jazeker, ik werk graag met toetsen. Eind vorig jaar, na het vertrek van Colly, deed Bob Fridzema een aantal optredens met King Mo mee. Ik wilde hem er graag vast bij hebben en Bob wilde dat ook wel. Alleen de rest van de band zag het niet zo zitten en ja, dan houdt het op. Met Pascal klikte het gelijk en ik vind het fantastisch met hem in een band te zitten.

Alle muzikanten zijn ook bij andere projecten betrokken. Is dat geen probleem?
De eerste boeking geldt. Dus ik moet gewoon maar mijn best doen met boekingen, maar het is ook niet meer zo als in het verleden is geweest, veertig tot vijftig keer per jaar door heel Europa heen. Ik vind het wel leuk en we hebben al een aantal optredens staan in het buitenland, Zwitserland, België en Duitsland, maar het is niet meer de must om dat trucje nog eens te herhalen. Het moeten is er af.
Marcus heeft een aantal verplichtingen(Voice van Vlaanderen) en alleen voor hem hebben we een vaste vervanger achter de hand.

Dan het eerste optreden in De Noot in Hoogland en de cd.
Met Henk Hak heb ik eigenlijk altijd al goede contacten gehad en toen ik hem benaderde was hij meteen erg enthousiast. Ook het opnemen was geen probleem. We hadden alleen goede mensen nodig om dat te doen. Leif kwam met de namen van een paar mensen, waarmee hij eerder live opgenomen had met Sonny Hunt & the Dirty White Boys.

Als eerste cd een live album uitbrengen is niet de meest logische start, maar bij King Mo heeft dat destijds goed uitgepakt. Je hebt wel gelijk iets om aan bookers en zaaleigenaren te laten horen. 

Continental Records zag het ook gelijk zitten?
Ik legde het voor aan Bert Pijpers van CRS en die zei gelijk, laat maar horen. En ondanks het feit dat het heel anders is als King Mo, was hij meteen enthousiast. Ook voor hem was het natuurlijk een sprong in het diepe, een nieuwe band met als debuut een live cd. Het is niet het meest voor de hand liggend natuurlijk en wat dat betreft alle respect voor Bert Pijpers, die toch zijn nek heeft durven uitsteken.

Er staat één studio nummer op, “Sweet Rain”. Heel anders dan de nummers die ik van je gewend ben. Hier zit een verhaal achter, begreep ik?
Ja, dit nummer is er eigenlijk op het laatste moment aan toegevoegd. De opnamen lagen al klaar om naar de drukkerij te gaan. Ik werd ’s nachts wakker en had van dit nummer eigen al de melodie en het refrein in mijn hoofd. Ik was bang het kwijt te zijn als ik verder zou slapen, dus ben ik uit bed gestapt en heb binnen twintig minuten de tekst geschreven, op een akoestische gitaar de akkoorden erbij gezocht en opgenomen op mijn iPhone. (Phil laat me vervolgens de basisopname, opgenomen 17 mei om 3 uur 50, horen). Ik liet het daarna aan Pascal horen en die vond het geweldig. Vervolgens heb ik het opgenomen met Pascal, Berland en met op bas Wil Hermens, een vriend van Pascal. Het nummer heeft een schitterend piano intro. Het wordt als single uitgebracht zonder piano intro, want het mocht maximaal drie minuten duren. Op het album staat de volle vierenhalf minuten durende versie.

Eigenlijk schreef ik altijd wel dit soort nummers, maar die pasten dan weer niet in de bands, waar ik op dat moment in speelde. Overigens zit ik momenteel wel een goede flow en denk eigenlijk al een beetje aan een volgend album met meer van dit soort eigen werk.

Het is opgedragen aan mijn in januari overleden broer. Mijn broer heeft ontzettend veel invloed gehad op mijn muzikale ontwikkeling. Hij was acht jaar ouder dan ik en heeft me behoedt voor al het hele top 40 gebeuren door mij muziek van Ten Years After, Soft Machine, Pink Floyd en Jimi Hendrix te laten horen. Pas later heb ik ook wel mijn eigen dingen ontdekt, zoals Little Feat.

Phil Bluezy 1

En dan gaat de cd presentatie niet door.
Nee, toen we het planden wisten we dat er een kleine kans was dat het Nederlands elftal moest spelen, maar eigenlijk had niemand van ons er rekening mee gehouden dat Nederland door de voorronden heen zou komen als groepswinnaar. We hebben nog gekeken of we vroeger konden beginnen, maar het ombouwen na het optreden voor de voetbalbezoeker was teveel werk. De cd komt nu wel gewoon uit want Continental Records heeft alles al geregeld met iTunes en dergelijke. Het optreden gaan we nu doen augustus/september (wordt uiteindelijk november 2014).

De meeste nummers heb jij ingebracht of is dat toch een groepsproces geweest?
Ja, nummers die ik al gespeeld had, maar ook een aantal suggesties van anderen. Daar zijn we heel open in. Soms zeggen zij nee, dat nummer spelen we niet, dat loopt niet lekker. Of ik zeg als zij iets inbrengen, die zang is niks voor mij. Ik weet niet of het jullie opgevallen is of gaat opvallen, op deze cd zing ik compleet anders dan alles wat ik ooit in het verleden gedaan heb. Dit ligt me eigenlijk beter. Deze muziek en deze begeleiding is precies alsof die voor mijn stem gemaakt is. En dat is prima natuurlijk, uiteindelijk wil je toch goed voor de dag komen en dat is ook zo met nummers die je zelf schrijft. Zoals ik ‘Sweet Rain’ zing, heb ik nog nooit een nummer gezongen. Maar ik vind het er wel goed uitgekomen, dus ja, je kunt twaalf maten blues hebben, het is hartstikke mooi. En de hele blues traditie vind ik helemaal geweldig, maar ik wil ook nog andere dingen doen. Mijn hele blues achtergrond met andere bands is super-de-luxe, maar zoals ik al zei ik ben opgegroeid met Jimi Hendrix, Pink Floyd en Soft Machine en dat soort bands. Ja, dat waren soms ook oorspronkelijk blues muzikanten die er gewoon een eigen draai aan hebben gegeven in de loop van de jaren en misschien is het nu mijn tijd om dat te doen.

Je hebt ook andere invloeden en die komen hier dus in samen?
Ja, zo is het. En Berland, dat is geen bluesgitarist, snap je. Leif eigenlijk ook niet. Hij kan wel heel goed blues spelen, dat moet je niet verkeerd begrijpen, maar die jongens kunnen zoveel meer nog en het is zonde om dat niet te laten horen.

Als ik nu weer wat shuffletjes was gaan spelen met een typische stratocaster gitarist erbij, hadden mensen altijd de vergelijking gemaakt met King Mo, maar dit lijkt er in de verste verte niet op, dus hebben we dat probleem niet.

 En tot slot, is er nog een vraag die je graag eens zou willen beantwoorden, maar die nooit gesteld wordt?
Nee, eigenlijk niet. Ik antwoord vaak meer, dan dat me gevraagd wordt en weet mijn verhaal altijd wel ergens in de antwoorden te verwerken.

En dan straks bij Bluezy weer dezelfde vragen?
Maak me niet uit, ik geef dan gewoon andere antwoorden.

Recensie Phil Bee’s Freedom Caught Live

9 augustus 2014|Categories: Interviews|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. carla 12 augustus 2014 om 14:20 - Antwoorden

    leuk interview – heb hem (met King Mo) voor het eerst in Harderwijk gezien – met Juke Joints en veeele andere grootheden – dat was pas genieten !!!!!!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe