Mason Rack interview

In gesprek met Mason Rack

Door Nineke Loedeman

In 2012 waren ze eenmalig in Nederland, nadat ze eerst een indrukwekkende performance op Grolsch BluesFestival te Schöppingen (D) hadden gedaan. Richard Hoelscher, organisator aldaar, heeft een bijzonder goede neus voor (nog) onbekende talentvolle acts. Zo haalde hij muzikanten als Joe Bonamassa en Layla Zoe naar Schöppingen die daar hun internationale carrière zijn begonnen. Tijdens Highlands 2012 in Amersfoort mocht de Mason Rack Band een kort optreden in de VIP tent verzorgen. Het selecte groepje aanwezigen werd compleet weggeblazen, voor hen was dit een optreden om nooit te vergeten. Nu was dit Australische trio, dat bekend staat als één van de hotste live-acts die er is, afgelopen juni hier als onderdeel van een eerste echte tour door Europa, met veel optredens in zowel Nederland als in Duitsland. Aangezien Blues Magazine deze band al vanaf 2012 volgt, willen we alles weten van deze sympathieke, ruig ogende band en kan een interview niet uitblijven.

Het eerste Nederlandse optreden van de tour is bij NiXenMeeR in Enschede, waar ze ook al zo’n goede neus voor (nog) onbekend talent hebben. Tussen soundcheck en optreden schuiven we aan op de loungebank voor een gesprekje. Terwijl drummer Joel Purkess vast iets te eten haalt, neemt ook bassist Jamie Roberts plaats naast Mason Rack, die me eerst vriendelijk vraagt of ik er bezwaar tegen heb als hij rookt. Het duurt even voor hij daadwerkelijk de vlam in zijn sigaret steekt, want er moet eerst nog uitgelegd worden waarom ze uiteindelijk zo vroeg zijn gearriveerd vandaag. De tour behelst ruim 20 optredens in een maand tijd. Al een dag eerder zijn de mannen ingecheckt in een hotel in de buurt en hebben daar afgelopen nacht heerlijk uitgeslapen. Om vervolgens op hun gemakje naar Enschede te komen, echt relaxed dus.

Na de gebruikelijke welkomstwoorden vraag ik Mason of hij zich nog die keer in Amersfoort kan herinneren. In eerste instantie antwoordt hij ontkennend en ik schrik even als hij mij vertelt dat zijn geheugen ernstig is aangetast door overmatig drugsgebruik op jonge leeftijd. Maar gelukkig weet hij nog enigszins hoe het er tijdens Highlands Festival er aan toe ging.

Mason: “ Yeah, the gig at the VIP tent, dat weet ik nog wel. Het publiek werd gek en bleef maar roepen we want more. Dat was echt geweldig, net als kort ervoor in Schöppingen. Enfin, het is fijn om nu weer terug te zijn, we hebben ons hier erg op verheugd. Europa is erg tof om te toeren en voor ons is het is net een sprookje. We worden hier gewoon erg fijn behandeld. Ten opzichte van ‘back home‘, is het publiek hier anders. Het is erg enthousiast en het gaat er hier wat relaxter aan toe. Zo gaat het ook in Canada overigens, waar we inmiddels ook al zes keer hebben getoerd. Voordeel van Europa zijn de kortere afstanden, zó zit je in Duitsland, de volgende dag in Nederland en dan ook eigenlijk zo ook weer in Parijs. Dan sta je onder de Eiffeltoren, bezoek je het Louvre en eet je escargots! Veel afwisseling dus. Nu houd ik best wel van toeren, hoewel ik het niet fijn vind om weg te zijn van de familie. Kijk, als ik thuis ben heb ik hele andere verantwoordelijkheden dan wanneer ik op tour ben. Dan leef ik uit mijn koffer, rijd rond in een busje in plaats van een gewone auto en heb hele andere dingen waar ik me mee bezig moet houden. Kortom, het tourleven is totaal anders. Zo ook het Australische publiek, ze zijn daar wat minder enthousiast en dus moet je er simpelweg harder voor werken. Maar dat is voor mij absoluut geen probleem.”

Hoe oud was je toen je je met muziek bezig ging houden en door wie heb jij je muzikaal laten beïnvloeden?
“Als zevenjarig jongetje begon ik al op te treden samen met mijn vader, jazzmuzikant Billy Rack. Hij, maar ook de jazzmuziek die hij speelde, is van grote invloed op mij geweest. Ook het publiek beïnvloedt mij, zo ook muzikanten als Ben Harper, Tom Waits, Led Zeppelin en Jeff Beck. En,“ wijzend op zijn bassist, “ook door Jamie en drummer Joel. Ik groeide op in Palm Beach in het oosten van Australië waar ik nu nog steeds woon. Al vroeg speelde ik ieder weekend op de bongo’s tijdens het optreden met mijn vader. We traden op in een familie restaurant, brachten een soort van variété show, compleet met danswedstrijd, ballonnen, etc. Gigs voor de gehele familie dus en als de kindertjes rond 21.00 uur dan op de stoelen in slaap vielen na een drukke avond, begon mijn vader met zijn muziek voor de ouders: kissy kissy music voor op de dansvloer. Die familieavonden waren een groot succes, het restaurant zal altijd vol en reserveringen kwamen al zes maanden van te voren binnen. Dat was leuk en immens populair toentertijd.”

Hoe zou jij jullie muziekstijl omschrijven en wat is jouw belangrijkste drijfveer om te performen?
“Ik noem het altijd alternatieve Blues Rock, zeg maar een soort van kaleidoscoop van muziekstijlen. Ik zie het graag dat iemand onze show leuk vindt of hij nu van jazz, country, rock, blues of weet ik veel wat houd. Het visuele aspect is erg belangrijk voor ons. Ik wil graag een reactie van het publiek ontlokken, zo ontstond dit concept ooit. Voor het publiek moet het een soort van avontuur zijn, echt iets totaal anders. Het dient ook een formule te zijn die werkt op de langere termijn. Daarom zijn we continu bezig om dingen te veranderen en op die manier afwisseling in onze shows aan te brengen. Daarmee houden we het spannend voor zowel het publiek als voor onszelf.”

Mason Rack Band

Met je medebandleden drummer Joel Purkess en bassist Jamie Roberts heb je een hechte band. Hoe moeilijk is het om dit soort muzikanten te vinden?
“Joel en Jamie zijn multi-getalenteerde performers en het is soms best moeilijk dat soort mensen te vinden. Je moet zeker gelijkgestemden hebben en soms kan ik ze dit leren, door ze te laten zien dat dit echt werkt. We oefenen nog iedere week, dan proberen we dingen uit en in het weekend doen we dat dan op het podium.”

Hoe zien de plannen eruit voor de rest van 2014 en daarna. Is er al een nieuw album in de maak?
“Inmiddels hebben we vier albums en de dvd ‘Live At Solbar’ uitgebracht. Momenteel zijn we druk bezig met een nieuwe schijf die we dit jaar nog hopen uit te brengen. Zodra we weer thuis zijn na deze tour, gaan we beginnen met opnemen. Voor de meeste teksten ben ik verantwoordelijk en gezamenlijk zetten we daar de muziek onder. Hoewel we best wel covers on stage doen, komen die nauwelijks op een album terecht. Zelfs op het podium doen we iedere keer weer andere covers. Het plan is om aan het eind van dit jaar terug te komen naar Europa. Onze fans zijn erg belangrijk voor ons en we doen er alles aan om veel contact met ze te hebben. We doen veel op het gebied van social media als Facebook en Twitter en hebben we zelfs een app ontwikkeld. Ook organiseren we winacties ed. We hebben graag feedback van onze fans. We hebben nu een goede sponsor gevonden in het Australische VASE versterkers ed. Zij hebben het mogelijk gemaakt om in Europa rond te touren en de aangeschafte tourbus blijft gewoon hier, om die in het najaar weer op te pakken. We zijn blij met de goede samenwerking met onze agent Muddylives, die hier onze optredens verzorgd.”

Een van je gitaren is de Weissenborn, een uitzonderlijke lapsteelgitaar.
“Klopt, het is een zogenaamde akoestische lapsteelgitaar, waar er tegenwoordig wel weer meer van gemaakt worden. Deze gitaar wordt veel gebruikt in de hawaiiaanse- en country muziek. Een van mijn grootste muzikale voorbeelden Ben Harper deed me kennismaken met dit instrument, maar ook Xavier Rudd en John Butler spelen de Weissenborn. Het dichtst staat deze gitaar bij de cello: de klankkast is helemaal hol. Daardoor ontstaat het speciale geluid en kun je elementen toevoegen zoals het ritmische betikken van de kast.”

Hoe staat het met werken in de muziekscene van Australië, kun je er je boterham mee verdienen?
“We spelen gelukkig erg veel, we werken er ook hard voor en moeten er ook veel voor reizen. We spelen voornamelijk in het oosten van Australië. Wat van belang is is om een originele en afwisselende show samen te stellen. Daarbij komt nog dat je als muzikant niet al te luidruchtig moet zijn, je moet een goede zelfdiscipline hebben, zoals niet te laat komen en dergelijke. Vergeet niet, het is een baan. Je kunt de beste band ter wereld zijn, maar als je te luidruchtig bent en telkens ergens te laat verschijnt, krijg je uiteindelijk nergens meer werk. Dus dat is voor ons belangrijk en dat lukt heel goed.”

Grolsch Schoeppingen dag 2-123

Wie de band al heeft meegemaakt op het podium ziet een rauwe, sexy frontman die het publiek bespeelt met mooie humorvolle verhalen, intense oerkreten en gepassioneerd spel. Hij leest als het ware iedere keer het publiek en past daar dan zijn show op aan. Een show die bol staat van vele opwindende acties waarbij het publiek rechtstreeks betrokken wordt, zoals het bespelen van de Weissenborn gitaar waarbij Mason een vrouwelijke bezoeker ‘les’ geeft.

Mason: “Ik deed vroeger wel eens show zonder enige interactie maar ik hou er gewoon van dat mensen lachen, want dat is gezond. Eerst dacht ik ook wel eens dat men mijn verhaaltjes soms niet begrijpt, dan ik voel wel de noodzaak om sommige nummers uit te leggen. En ja, een sexy imago? Ik heb dat ook wel eens gehoord (lacht), maar het is eigenlijk niet echt belangrijk. Tuurlijk, het is leuk en eerlijk gezegd hou ik best wel van die aandacht. En ik geef het toe: ‘sex sells’.”

De Mason Rack Band is binnenkort terug op de Nederlandse podia! Kijk op het tourschema hieronder en voor meer info in onze Blues Magazine Concertagenda.

Tourdata:

23 November – The Shack, Oude Meer
29 November – De Weegbrug, Roermond
3 December – Drumclinic Joel Purkess, NiXenMeeR, Enschede
6 December – De Noot, Hoogland
10 December – NiXenMeeR , Enschede

http://masonrack.com/


Ook op Blues Magazine ...