Kyla Brox

Kyla Brox heeft na zeven jaar eindelijk weer een nieuw studio album opgenomen. Reden genoeg om haar eens aan de tand te voelen over haar nieuwe album en te vragen wat er allemaal is gebeurd de afgelopen zeven jaar. De dochter van de legendarische blues muzikant Victor Brox betrad vierentwintig jaar geleden voor het eerst het podium tijdens een show van haar vader. Sindsdien heeft ze zich ontwikkeld tot een zeer goede zangeres met haar eigen band. Haar man Danny Blomeley zit al vanaf het begin in haar band en samen schrijven ze alle nummers. Intussen hebben ze ook twee kinderen samen: Sadie van bijna zeven en Sonny van drie jaar. Tijdens de opnames van haar vorige album, ‘Grey Sky Blue‘, is Kyla voor de eerste keer zwanger. Er is dus sindsdien veel veranderd in Kyla en Danny’s leven en we hebben dan ook genoeg om over te praten.

Tekst: Filip Heidinga

Er rust in eerste instantie echter geen zegen op ons interview, tot twee keer toe moet het interview op het laatste moment worden verplaatst. Gelukkig krijgen we elkaar uiteindelijk te pakken en begin ik maar meteen met de eerste vraag over de CD presentatie, waarvan ik weet dat haar vader ook aanwezig was om een paar nummers te spelen. Een mooie gelegenheid om het even over haar beroemde vader, die met grootheden als Jimi Hendrix en Janis Joplin heeft gewerkt, te hebben.

Het is alweer bijna twee weken geleden maar hoe was de CD presentatie in Londen?

“Goed. Erg leuk. Mijn vader was er ook. Hij speelde eerst een korte akoestische set op zijn 12 string. Daarna speelden Danny en ik met de band. En op het einde kwam mijn vader het podium weer op om samen met ons nog een paar nummers te spelen. En dat was natuurlijk erg leuk om te doen.”

Dat moet inderdaad wel speciaal zijn geweest. Vooral omdat jij eerder de shows van je vader opende en nu opent hij de show voor jou.

“Inderdaad. Ik ben begonnen als achtergrond zangeres in de band van mijn vader. Langzaam aan werd ik lid van de band en zong later samen met mijn vader de leadvocals. Daarna heb ik zijn jongste en beste muzikanten gestolen om mijn eigen band te beginnen.”

Je eerste optreden had je toen je twaalf was, toch?

“Ja dat klopt.”

Je wordt dit jaar 36, dus dat betekent dat je volgend jaar vijfentwintig jaar op het podium staat. Tijd voor een feestje?

Kyla moet in eerste instantie erg lachen om deze vraag en moet hier ook even over nadenken. “Je hebt gelijk” zegt ze dan. “Ik heb daar nooit over nagedacht maar je hebt gelijk. Dan moeten we eigenlijk wel een groot feest geven.”

In een interview uit 2010 vertel je dat je vader gaat stoppen met optreden. Maar hij treed nog steeds zeer regelmatig op. Denk je dat je vader ooit stopt met optreden?

“Ik denk dat hij nooit stopt. Kijk, veel van zijn tijdgenoten en mensen waar hij eerder mee gewerkt heeft komen te overlijden of worden ziek. Daardoor denkt hij dat zijn tijd binnenkort ook wel zal komen. Maar ik kan het me niet voorstellen dat hij ooit stopt met optreden. Hij is nog steeds fantastisch en klinkt nog steeds zo briljant. Ik denk dat als hij stopt met optreden dat dat dan ook het einde is voor hem. Maar zo ver ik het kan zien gaat hij ons allemaal overleven.”

OK. Het nieuwe album. ‘Throw Away Your Blues‘. Laten we beginnen met de titel.

“De titel is een regel uit één van de nummers. Het is eigenlijk gewoon een uitdrukking: Throw away your blues and be happy.”

Het heeft zeven jaar geduurd sinds het vorige studio album, waarom?

“Tijdens de opnames voor mijn laatste studio album ‘Grey Sky Blue’ was ik zwanger van onze dochter Sadie. We wilden hetzelfde doen toen ik ruim drie jaar geleden zwanger was van Sonny, onze zoon. We hebben toen een volledig album geschreven en bijna alles opgenomen maar we hadden gewoon geen tijd om het album af te maken. Met de zorg voor twee kinderen hadden we gewoon geen tijd meer om de studio in te gaan. Uiteindelijk hebben we besloten om het project te stoppen. We hebben één nummer bewaard en zijn vorig jaar opnieuw begonnen met nieuwe nummers. We hebben in de tussentijd wel een live album uitgebracht maar hadden het gewoon te druk op dat moment om een volledig studio album af te maken. Dus ik ben ook extra blij dat we dit album hebben kunnen maken en dat hij af is.”

Heeft het ouderschap jou als artiest veranderd?

“Ik denk het wel. Maar het is natuurlijk moeilijk te zeggen of dat komt door het ouderschap of omdat je ouder word. Ik denk dat de band, een paar jaar geleden, meer rocky en rauw klonk dan nu. En ‘Throw Away Your Blues’ klinkt meer elegant en prettiger om naar te luisteren. Maar of dat komt door het ouderschap of het feit dat we allemaal ouder zijn geworden, geen idee.”

Hoe begin je met schrijven? Hoe ontstaat een nummer voor jou?

“Oh, dat verschilt heel erg. Ik schrijf meestal samen met mijn man Danny. Soms zit hij gitaar te spelen en heb ik zoiets van “Ja, dat is mooi. Laten we daarmee verder gaan.” Of ik heb al wat teksten of melodie in mijn hoofd en beginnen we daarmee te werken. Maar soms zit ik ook alleen te schrijven met mijn gitaar. Ik speel gitaar maar niet genoeg om op te treden maar net goed genoeg om te schrijven. Soms schrijf ik dan het hele nummer zelf maar Danny helpt me ook vaak. Maar de manier waarop we schrijven is wel echt veranderd sinds we kinderen hebben. Eerder was het meer spontaan en nu moeten we het echt plannen. “De kinderen liggen in bed, kom, we gaan samen zitten en een nummer schrijven.” We moeten het echt plannen. Dat is wel een grote verandering maar we zijn er intussen wel aangewend.”

En je gaat pas de studio in als het album volledig klaar is en alleen nog maar moet worden opgenomen of breng je veel tijd door in de studio om aan de nummers te werken?

“Nou, voor de opnames van’Throw Away Your Blues’ zijn we naar Nederland gevlucht. Om op te nemen in een geweldige studio. We waren echter maar vier of vijf dagen in Nederland en hebben het album volledig opgenomen en gemixt in die tijd. We hadden dus weinig tijd om in de studio verder te werken aan de nummers. Het album is eigenlijk bijna live opgenomen. We speelden allemaal tegelijkertijd maar in aparte ruimtes zodat we eventueel stukken opnieuw konden opnemen. Soms was het nodig dat ik nog wat opnieuw inzong of Danny ging terug om iets opnieuw op te nemen maar over het algemeen is het album live opgenomen.”

En tijdens het nummer 365 is er een achtergrond koor te horen, wie zijn dat?

“Haha. Iedereen die op dat moment toevallig in de studio was. Dus de eigenaar van de studio en zijn vrouw en dochter. De geluidtechnicus, de volledige band. Danny, ik en onze twee kinderen Sadie en Sonny.”

Op het einde hoor je een klein meisje, is dat Sadie?

“Ja, dat is onze Sadie.”

Dat moet wel speciaal zijn geweest voor jullie om jullie kinderen in de studio te hebben.

“Dat was het zeker. Onze kinderen waren er het hele proces erbij. Van het schrijven van het album tot en met de opnames, dus dat was inderdaad erg speciaal.”

Je komt uit een zeer muzikale familie. Je vader is een legendarische blues muzikant, je moeder zong vroeger ook. Je drie zussen zingen en je broer zit in de band Dust Junkies. Worden jouw kinderen de volgende generatie Brox muzikanten?

“Zo ziet het er wel uit, ja. Zeker Sonny onze zoon. Het is nog maar drie, bijna drie en half. Maar hij speelt al drums en vind het geweldig. Ook is hij een erg goede zanger. En onze dochter, Sadie, is bijna zeven maar schrijft nu al haar eigen nummers. Dus het ziet er zeker wel zo uit maar ze worden door niemand gedwongen om dit te doen maar ze kiezen er zelf voor.”

Komt er ooit een Brox familie album of een tour? Met zoveel muzikaal talent in jouw familie moet dat toch geen probleem zijn?

“Wie weet. Ik had laatst een geweldig optreden tijdens een Blues en Jazz Festival. En ik had mijn drie zussen gevraagd om als achtergrond koor mee te doen. En dat was echt geweldig, we hebben alle vier vaak samen met onze vader gezongen maar ze hebben nog nooit samen met mij gezongen. Dat was dus zo geweldig om samen met mijn zussen mijn eigen nummers te zingen. Mijn ouders waren ook allebei aanwezig en gingen tijdens het optreden staan en zongen ook mee. Dat was zo geweldig. Dus misschien komt dat er ooit van.”

Jullie kunnen een heel festival vullen met Brox familie optredens. Misschien een idee voor volgend jaar als je vijfentwintig jaar op het podium staat?

“Haha. Dat moet echt geweldig worden, het Brox Family Music Festival. Ja, misschien. Wel een erg leuk idee. Wie weet.”

Het laatste nummer op je album, I Will Love You More, is duidelijk geschreven voor je kinderen…

“Dat klopt. Dat nummer kwam volledig, tekst en melodie. Ik heb het echt in een paar minuten geschreven. Ze weten ook dat ik dat nummer voor hun heb geschreven en ze vinden het een mooi nummer maar hun favoriet is toch 365.”

Zoals al eerder gezegd speel je altijd samen met je man Danny, die gitarist is. Hoe combineren jullie toeren en ouderschap? Aangezien jullie altijd samen op het podium staan.

“Dat is extreem moeilijk. Daardoor toeren we ook niet meer lange tijd achter elkaar. Eerder, toen we nog geen kinderen hadden of toen ze nog kleiner waren, toerde we soms maanden lang achter elkaar maar dat kan gewoon niet meer. We zijn nu drie, vier dagen weg. Een week maximaal. Toen ze kleiner waren gingen ze vaak mee maar Sadie gaat nu ook naar school dus ze blijven thuis. Mijn ouders, zussen en beste vriendin passen dan op. Maar ze gaan mee als het kan. In juni gaan ze allebei nog mee naar Frankrijk en België. Maar meestal blijven ze thuis. We hebben wel een tijdje gedacht dat we misschien moesten stoppen met muziek maken omdat we het anders niet zouden redden met de kinderen. Maar we redden ons wel, alleen met veel hulp van familie en vrienden. Want als ze wel meegaan met ons op tour dan moeten we nog iemand hebben die op ze kan passen als wij op het podium staat. Dus alles heeft zo zijn problemen. Het voordeel is echter weer dat als we niet op tour zijn, we allebei thuis zijn. En dat is, voor de kinderen, ook een groot voordeel en dat vinden ze dan ook erg fijn. Het is balanceren maar het lukt wel.”

We moeten nog een tijdje wachten voordat je weer naar Nederland komt. Op 10 december sta je op het GitGo Blues Festival in Deventer. Maar op je website staat ook: 11 december – Holland tour. Betekend dit dat er nog meer data worden toegevoegd?

“Dat is mogelijk, ja, maar er is nog niks zeker. ALS er meer shows worden toegevoegd dan zal dat gaan om een paar shows. Niet langer dan drie, vier dagen. Maar we hopen wel nog wat shows in Nederland te kunnen toevoegen. We waren in januari voor het laatst in Nederland en komen pas weer in december dus dat duurt eigenlijk te lang. Die show in januari was trouwens geweldig, we speelden in Assen en het was echt fantastisch.”

Na deze vraag dwalen Kyla en ik even samen af en praten over het feit dat we dit interview meerdere keren moesten verplaatsen. Hoe het kwam weet ik niet precies maar we kregen het opeens over boeken. Kyla vertelde mij dat ze erg graag leest en net klaar is met het laatste boek uit de Hunger Games trilogie. “Waarschijnlijk ben ik het laatste persoon op aarde die dat boek nog moest lezen, maar goed.”

Door het gesprek over boeken kan ik het niet laten om daar wat meer over te vragen. Haal je ook veel inspiratie voor je songteksten uit boeken?

“Nee, ik haal mijn inspiratie vooral uit het echte leven. Uit mijn eigen leven of het leven van mensen om ons heen. Als ik een nummer schrijf over iemand anders dan vertel ik dat trouwens niet altijd aan diegene. Maar ik probeer wel altijd te schrijven over dingen die mij echt raken. Net als de covers van anderen, die ik kies om live te spelen. Ik probeer altijd covers uit te zoeken die mij echt persoonlijk raken.”

Naar wat voor muziek luister je thuis?

“We luisteren vanalles en nog wat eigenlijk. Maar mijn favorieten zijn toch: Nina Simone, Stevie Wonder, Steely Dan. Om eerlijk te zijn luister ik vooral naar oude muziek.”

Sinds een paar weken ben je ere lid van UKBlues. Gefeliciteerd. Wat is jou rol daarin precies?

“Ik moet de vlag dragen voor Engelse blues denk ik. En natuurlijk vertellen over de organisatie die zich bezig houd met alles wat met blues te maken heeft in Engeland. Daarnaast helpen ze mee met het organiseren van ‘The UK Blues Challenge’ en ‘The European Blues Challenge’. Maar voor mij is het allemaal nog erg nieuw. Ik weet nog niet precies wat mijn rol hierin is maar ik ben één van de drie ere leden op dit moment dus het is wel een grote eer om gevraagd te worden.”

Zijn er nog nieuwe Engelse blues bands die je erg leuk vind?

“Zeker. Mijn persoonlijke favorieten zijn onder andere: Marcus Bonfanti, hij is echt een genie. Ik vind 24 Pesos erg goed. En Ian Siegal maar goed, die woont tegenwoordig in Nederland. Connie Lush. Ik ben er ongetwijfeld nog een heleboel vergeten. Waaronder veel vrienden, maar dit zijn de namen die mij nu te binnenschieten. We hebben een hele goede blues scene in Engeland. Alleen is de Engelse blues meer gericht op rock. Waar natuurlijk niks mis mee is. Het gaat echt terug tot in de jaren 60. De echte British Blues Rock.”

Er zijn veel bands in Engeland maar in verhouding minder plekken om te spelen. Ik heb weleens gehoord dat het makkelijker is om optredens te regelen buiten Engeland dan in Engeland zelf. Heb jij hier ervaring mee?

“Ik denk dat het wel meevalt. Natuurlijk zijn er meer plekken om te spelen buiten Engeland, het is ook een veel groter gebied. En daarbij kon je dan natuurlijk uit het buitenland en ben je daardoor interessanter voor een zaal dan een band uit eigen land.”

Tot slot, nog een reactie op het overlijden van Prince?

“Toen ik het nieuws hoorde was er behoorlijk kapot van. Ik heb ooit kaartjes gehad voor één van zijn concerten maar kreeg op het laatste moment de kans om zelf op een festival te spelen. Had zoiets van: ach, Prince zie ik later wel een keer. En nu kan het niet meer. Hij was echt een unieke artiest en geweldige performer.”

Website Kyla Brox

Tourdates:
11 juni – Nuits Du Blues, Charleroi (B)
10 december – GitGo festival Deventer