KOFI BAKER’S TRIBUTE TO CREAM
Interview Mei 2011,
Waerdse Tempel, Heerhugowaard


Foto’s: Ramona Kasius – www.ramonakasius.com / Tekst: Jeroen Bakker

Eind mei van dit jaar had BluesMagazine een korte ontmoeting met Kofi Baker die in Nederland was om, samen met o.a. Tony Spinner, de muziek van Cream onder de aandacht te brengen met zijn Tribute To Cream. Mede door het drukke festivalseizoen bleef het verslag van die bijzondere ontmoeting op de plank liggen maar het leek ons toch de moeite waard om een deel hieruit te publiceren.

Het zal in het voorjaar van 1966 zijn geweest dat drummer Ginger Baker aan Eric Clapton voorstelde om samen een nieuwe band te beginnen. Clapton hapte toe onder de voorwaarde dat samen met Jack Bruce een trio werd gevormd. Een bijzondere en niet geheel risicoloze combinatie aangezien Baker nog wel eens weinig lichtzinnige confrontaties met Bruce had meegemaakt. Deze bijzondere combinatie van virtuoos talent en een innovatieve, experimentele stijl zou onder de naam Cream slechts twee jaar lang de rockwereld op zijn kop zetten en nog vele decennia lang een grote invloed voor veel muzikanten blijken. Het gevolg van de samenwerking tussen de drummer, bassist en gitarist zou later, mede door de op het podium geproduceerde hoeveelheid decibellen, zelfs beschouwd worden als de standaard voor zogenaamde powertrio’s.
In 1969 werd Kofi, zoon van Ginger Baker geboren. Het kon niet anders of Kofi zou spoedig in de voetsporen van zijn vader treden…

Terwijl zijn personal assistant zijn handen masseert, insmeert en vervolgens de handschoenen bij hem aan doet blikken wij met de 41-jarige Kofi Baker terug op de afgelopen dagen in Nederland. Samen met zijn Tribute To Cream-band is één dag eerder op het prestigieuze Highlands Festival in Amersfoort gespeeld. Met zowel Tony Spinner als Jan Akkerman voor zich in de begeleidingsband is daar grote indruk gemaakt op blues- en rockfans van alle leeftijden maar hebben ook de jonge gitaarliefhebbers een onvergetelijke kennismaking beleefd met het rijke oeuvre van het legendarische trio uit de late jaren zestig.
Deze zondagmiddag in de Waerdse Tempel te Heerhugowaard is Jan Akkerman er niet bij en is het Kofi Baker die voor een aanzienlijk kleiner publiek, met zijn Tribute To Cream als headliner, zelf de kar moet trekken. Het geluid is niet goed en de techniek hapert. Kofi is zichtbaar not amused en daarnaast wellicht iets teleurgesteld in de publieke belangstelling.

Kofi Baker

“Het maakt me niet uit of ik voor 20 of 10.000 mensen speel”, aldus Kofi die hiermee de laatste bewering tegenspreekt. “Ik speel natuurlijk graag voor veel meer mensen omdat je dan veel meer feedback kunt verwachten en dus automatisch de lat voor jezelf hoger legt. Het optreden op Highlands was heel bijzonder, niet alleen vanwege de samenwerking met Jan Akkerman maar alles leek gewoonweg te kloppen. Goed publiek, perfecte organisatie en een prima geluid”.
Kofi oogt vermoeid maar lijkt desalniettemin over een uitstekende fysieke conditie te beschikken. “Ik ben nog nooit dronken geweest maar heb wel veel gebruikt, ook het zwaardere werk. Eerst gebruik je voor ‘de high’ en uiteindelijk gebruik je om gewoonweg te kunnen blijven functioneren. Het zit in je hoofd. Als kleine jongen heb ik te veel vervelende gevolgen van drank om mij heen gezien. Het enige wat ik nu nog gebruik is mijn verstand. Ik bezoek tegenwoordig regelmatig de sportschool en heb me aangeleerd om me rustig en comfortabel te kunnen voelen. Je zou het een soort ‘mindset’ kunnen noemen”.

Zoals verwacht komt het onderwerp ‘vader Ginger’ snel ter sprake wanneer Kofi gevraagd wordt of deze periode het gevolg is van een op zijn zachtst gezegd, niet alledaagse jeugd door wreed verstoorde familiebanden.
“Ik heb vanaf mijn veertiende rondgezworven. Mijn ouders waren toen al lang gescheiden en ik had met beiden nauwelijks contakt. Naar school gaan vond ik niet nodig. Ik sliep in studios en in parken met het drumstel van mijn vader als enige bezit. Om te voorkomen dat ’s nachts de spullen werden gestolen had ik de koffers met touwen aan mijn lichaam gebonden”.
Terwijl zijn vader het leven van een wilde rocker leidde, legde Kofi onbewust de basis voor een carriere als een professionele musicus. “Ik werd al op heel jonge leeftijd door mijn vader gestimuleerd om muziek te maken. Drummen lag uiteraard het meeste voor de hand.
Ik heb weinig contakt met mijn vader maar ik houd van hem. Mensen kunnen het maar moeilijk begrijpen dat de muziek van hem nu centraal staat tijdens mijn optredens. Ik neem hem niets kwalijk. Goed, hij heeft verkeerde keuzes gemaakt maar hij leidde ook een leven waarin het moeilijk is om met beide benen op de grond te blijven. Mijn vader was te vaak te goed van vertrouwen en daar werd maar al te vaak misbruik van gemaakt”.

“De voornaamste reden waarom ik de muziek van Cream vertolk is omdat ik een groot liefhebber van die muziek ben en omdat men dat van mij verlangde wanneer ik optredens deed. Iedere keer waren er enkelen in de zaal die om Sunshine Of Your Love of White Room bleven roepen. Ach, waarom ook niet dacht ik op een gegeven moment. Ik houd heel erg van mijn vader’s drumstijl en de psychedelische invloeden die er in zitten maar toch zijn er grote verschillen in ons spel. We proberen verder te gaan daar waar Cream eindigde.
Uiteindelijk wil ik wel naar een punt toewerken om tijdens optredens iets minder de nadruk op de nalatenschap van mijn vader te leggen. Ik maak al langere tijd zelf muziek, speel behalve drums ook keyboards, en heb albums uitgebracht in samenwerking met Malcolm Bruce, de zoon van Jack, of Chris Poland, ex-Megadeth gitarist. Met Chris heb ik muziek gemaakt die in de richting van de fusionjazz zit. Uiteraard zit er wel een metal-randje aan en zou je het als jazzmetal kunnen omschrijven”.

Naast zelf muziek maken wordt een groot gedeelte van de week doorgebracht met leerlingen op zijn eigen muziekschool in Orange County.
“De meest waardevolle les die mijn vader mij heeft geleerd is om muziek, het drummen in het bijzonder, niet op een technische wijze maar op een gevoelsmatige manier te benaderen. Het is een advies dat ik maar al te graag aan mijn leerlingen meegeef. Het gaat in de muziek uiteindelijk allemaal om het gevoel”.

Foto’s van Ramona Kasius, hof-fotografe van Kofi en zijn gevolg deze tournee zie www.ramonakasius.com


Ook op Blues Magazine ...