Wanneer bluesrock gitaarvirtuoos en singer- songwriter Joe Bonamassa nieuw materiaal dreigt uit te brengen worden de diverse muziekmedia doorgaans lichtelijk nerveus. Niet zo vreemd als je bedenkt dat de nog jonge Amerikaan, hij wordt 8 mei a.s. 33 jaar, afgelopen jaar zalen als de Londense Royal Albert Hall moeiteloos deed uitverkopen. Bonamassa was in Nederland onder meer te zien in het eveneens uitverkochte Koninklijke Theater Carré en trad voor de tweede keer op tijdens het North Sea Jazz Festival.
Gelukkig was Joe eind januari in het land om één dag de pers alles te vertellen over zijn tiende album Black Rock dat 22 maart zal verschijnen.

Joe Bonamassa

In gesprek met … JOE BONAMASSA

29 januari 2010 – Tekst: Jeroen Bakker i.s.m. LiveXS

De titel van het nieuwe album verwijst naar de Black Rock Studios op het Griekse eiland Santorini. Heb je tijdens een vakantietrip besloten om ter plekke een nieuwe plaat op te nemen?

Kort na het uitbrengen van The Ballad of John Henry besloot ik om iets heel anders te gaan doen. Ik wilde geen Sloe Gin Pt. 2 opnemen maar iets ‘werelds’. We zijn op zoek gegaan naar een locatie waar we die sfeer konden opsnuiven. Er stonden op internet blueprints van een nog te bouwen studio waar ik enorm geïnteresseerd in raakte. Ik werd tevens getipt om met enkele locale muzikanten samen te werken en zo dat nieuwe geluid te produceren. Het werd dus de Black Rock Studios en die muzikanten behoren tot de Griekse top. Het is dus geen wereldmuziek geworden maar een combinatie van frisse, energieke rock met Griekse bouzouki en clarino. Van een vakantie was geen sprake, er is keihard gewerkt.

Is het eindresultaat uiteindelijk geworden zoals je dat vooraf in gedachten had?

Ik ben heel erg tevreden over het resultaat maar ik had heel weinig plannen vooraf gemaakt. Al mijn eigen nummers zijn in Griekenland geschreven. Het enige dat vooraf vaststond was om Bobby Parker’s Steal Your Heart Away te doen. Ik deed dat op aanraden van Robert Plant die mij vertelde ooit de bedoeling te hebben om het met Led Zeppelin te spelen maar dat is er dus nooit van gekomen. Van mijn zelfgeschreven werk vind ik Quarryman’s Lament zeer geslaagd. Het is het vervolg op Story Of A Quarryman van mijn vorige album. Noem het een verhaal in twee delen waarin veel autobiografische elementen zitten. Die Griekse gasten hebben een behoorlijke stempel weten te drukken op de opnamen en dat is precies wat ik vooraf wilde.

Uiteraard vinden we ook de vertrouwde bluesklanken terug met als absoluut hoogtepunt toch wel het duet met jouw mentor B.B. King in het van Willie Nelson afkomstige Night Life. Hoe is die afspraak tot stand gekomen en hoe verliepen de studio- opnamen?

Eerlijk gezegd is deze track niet in Santorini opgenomen maar afzonderlijk van elkaar. Op het moment dat B.B. zijn aandeel verzorgde was ik op tournee en zat in Luxemburg. De rhythm-track is in september opgenomen en B.B. speelde zijn partij in december.

Was het niet makkelijker geweest om rond het North Sea Jazz Festival iets af te spreken aangezien hij daar ook speelde?

Toevallig is daar wel het plan ontstaan om samen iets te gaan doen maar het lukte vanwege de drukke tourschema’s van beiden niet om direkt de studio in te duiken. Het is natuurlijk wel een ‘handshake-deal’ maar er moeten bovendien nog enkele zakelijke aspekten geregeld worden. In principe blijft het natuurlijk een vriendendienst en dat is in de blues-scene niet bepaald ongebruikelijk.

Je bedoelt een soort ‘bluesy way of doing business’?

Precies! Toch bleek dat niet een al te groot probleem want het is voor alle betrokkenen een win-win-situatie. B.B. doet zoiets overigens puur vanuit zijn hart en bekommert zich totaal niet over het feit of het legal stuff is of niet.

Over bijzondere samenwerkingen gesproken. In The Royal Albert Hall kwam Eric Clapton jou begeleiden op het podium. Hij was zeker toevallig die bewuste dag in Londen aanwezig?

De afspraak met Eric was al in het begin van het jaar gemaakt. Ik had al eens eerder met hem samengewerkt en het leek me een goed idee om hem uit te nodigen voor mijn show in Londen. Deze afspraak is het best bewaarde geheim ooit gebleken, vooral omdat Eric pas enkele uren voor het optreden arriveerde om ‘even wat dingen door te nemen’.

Je gaat je nu ongetwijfeld richten op de release en promotie van Black Rock maar je zou ook druk bezig zijn met voormalig Deep Purple-zanger Glenn Hughes, Jason Bonham en Derek Sherinian (ex-Dream Theater) onder de naam Black Country. Hoe staat het daar mee?

We hebben al vijf songs opgenomen en in maart zullen er nog eens vijf volgen. De bedoeling is dat er in het najaar een album verschijnt en zeer waarschijnlijk zal er ook een tour volgen. Het project ontwikkelt zich zeer geleidelijk.

Wordt het een rock-, blues- of symfonisch hardrockalbum met covers van de bands waar alle leden deel van hebben uitgemaakt?

Dat zou erg voor de hand liggen maar we werken samen als een band waarin iedereen zijn eigen ding kan doen. Het zijn allemaal nieuwe nummers en ze zullen niet klinken als een Deep Purple tribute of de nieuwe van Joe Bonamassa met zijn superband. Uiteraard zullen ieders invloeden te horen zijn maar je zult nog even geduld moeten hebben want voorlopig zal ik eerst zelf uitgebreid gaan touren.

Zijn er al optredens in Nederland bevestigd?

Aangezien we hier altijd graag spelen kun je er vanuit gaan dat er hier optredens zullen plaatsvinden. Op dit moment durf ik je nog geen zekerheid te geven maar het optreden in Carré is ons heel erg goed bevallen…

Website Joe Bonamassa : www.jbonamassa.com