Interview met Jeremiah Johnson
te Zinema City, Rheine (D)
22 februari 2020.

Jeremiah Johnson is een Amerikaanse gitarist zanger die in Europa nog niet zo bekend is. In 2018 was hij voor het eerst in Europa op het Grolsch Schöppingen Blues festival. Daar zag Blues Magazine hem optreden met zijn eigen band en leverde hij een uitstekende set af. (Zie verslag). Thomas Ruf van RUF Records haalde hem direct naar zijn platenmaatschappij en in 2018 kwam zijn, zeer goed ontvangen cd, ‘Straitjacket‘ op dat label uit. Thomas Ruf organiseert al vijftien jaar een Bluescaravan toer met relatief onbekende muzikanten en nu in 2020 is Jeremiah een van de artiesten. Het geeft ze geweldige promo natuurlijk.
Voorafgaand aan de show had Blues Magazine een zeer prettig en ontspannen gesprek met hem over zijn nieuwe cd ‘Heavens To Betsy’ die in maart uitkomt.

Tekst: André Wittebroek.(Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

Hoe ben je tot de muziek gekomen, was er thuis veel muziek of had je bepaalde voorbeelden?
“Ik was een jaar of zes en we hadden een babysitter thuis die akoestisch gitaar speelde en het geluid vond ik prachtig. Later ging ik zelf spelen, had les en speelde vooral Beatles songs. Op mijn vijftiende nam mijn vader me mee in St. Louis naar een show van Alvin Lee en ik was verkocht! “Dat wil ik”, zei ik tegen mijn vader. Elektrisch gitaar spelen en professioneel muzikant worden.”

Je nieuwe cd komt in maart uit. Hoe gaat jouw schrijfproces en heeft de cd een bepaald thema?
“Vergeleken met de cd ‘Straitjacket’ van vorig jaar wilde ik er meer Southern Rock & Blues op. Die cd is geproduceerd door Mike Zito die ik al kende van toen we opgroeiden in St. Louis. We zijn heel goede vrienden en vorig jaar hebben we samen een toer gedaan in Europa. Hij zit ook bij RUF Records. Van hem heb ik ontzettend veel geleerd. Hoe je een tour aanpakt, wat je wel en niet moet doen, daar ben ik hem zeer dankbaar voor. Hoe je alle zaken moet combineren, in balans brengen: reizen, optreden, familie, vrienden, geldzaken, rust nemen enz. Die balans was ik, en Mike ook, een tijd kwijt. We waren verslaafd, zijn teruggekomen en nu is alles in balans en gaat het met hem en mij heel goed. Tijdens mijn verslaving stopte ik met optreden en speelde alleen thuis. Een moeilijk leerproces maar ik ben zo blij dat ik nu ben waar ik ben. Ik heb mezelf teruggevonden. De toer met Mike was, ook daarom, een hoogtepunt voor mij in alle opzichten.

Ik heb nog tien jaar in Houston, Texas gewoond en dat heeft invloed op mijn muziek. De Texaanse invloeden en het zuidelijke accent kun je horen in mijn muziek. Het is daar echter zo warm dat je veel binnen zit met de airco aan en ik ben daarom weer terug gegaan naar St. Louis. Een veel aangenamer klimaat voor mij. Bij het maken van nummers begin ik meestal eerst akoestisch. Speel iets en van daaruit ontstaat een raamwerk. Dan komt de band erbij en maken we een melodie, vaak een standaard en van daaruit komen we tot iets nieuws.

De teksten op de cd gaan over zaken/dingen die in mijn leven gebeuren of die me raken. De titel ‘Heavens To Betsy’ is een ode aan mijn pas overleden grootmoeder. Ze leed aan een zware vorm van dementie en je zag het contact steeds minder worden tot het er niet meer was. Ik denk dan vaak aan laatste periode dat ze me nog herinnerde. ..We hadden een sterke band en het gemis doet nog steeds veel pijn en dat blijkt. We moeten even stoppen, teveel verdriet….Een intens en gevoelig maar mooi moment, zo’n liefde te hebben voor een dierbaar persoon.

Leo Stone is het tegenovergestelde qua gevoel, pure vreugde over de zwangerschap van mijn vriendin en mijn aanstaande vaderschap. Ik kan niet wachten om zoon en verloofde weer te zien en dat geeft het nummer Forever And A Day weer, hoe ik mijn familie miste tijdens mijn Europese tour met Mike Zito vorig jaar. Zo heeft elke song een thema en speel ik vanuit mijn gevoel, mijn hart. De teksten gaan over momenten die er echt toe doen in een leven.”

Heb je een bepaalde gitaarvoorkeur, bijvoorbeeld Gibson of Fender?
“Ik gebruik Delaney gitaren, gebouwd door mijn vriend Michael Delaney, echt fantastisch. Kan ik iedereen aanraden. Mooi geluid, goed gebouwd.”

Je zei eerder dat je met Mike Zito in Europa gespeeld had. Is er een kans dat je nog met je eigen band hier komt, of heb je die niet meer?
“Jazeker hebben we onze eigen band nog. Op ‘Heavens to Betsy’ spelen ze mee, het is een album van de band. De band is uitgebreid met percussionist Tony Antonelli die bij Devon Allman speelde. Het geeft meer body in de shows. Hij is fantastisch. Verder natuurlijk saxofonist Frank Bauer, die altijd een grote rol in de band heeft, drummer Benet Schaeffer en op bas Tony Anthonis. We hopen dat we zo gauw mogelijk met de band naar Europa kunnen. Als deze Bluescaravan toer voorbij is gaan we met de eigen band een cd-release partytoer in Amerika doen, enkele shows zijn al uitverkocht en in april beginnen we met Bluescaravan het tweede gedeelte van de 2020 toer doen.”

Dan moeten we stoppen want de band staat klaar voor de show.

Een laatste vraag: Wil je nog iets zeggen aan de lezers van Blues Magazine?
“Mag ik eerst Blues Magazine bedanken voor de interesse en het leuke gesprek en ik hoop dat de lezers de nieuwe cd beluisteren en kopen natuurlijk. Hopelijk zien we elkaar bij een volgende show in Europa.”
(P.s. Dat hij het leuk vond blijkt wel uit het feit dat hij niet met de band is meegegaan naar het hotel voor het avondeten maar bleef zitten voor het gesprek).

Website Jeremiah Johnson


Ook op Blues Magazine ...