Jean Paul Rena Interview

“Als het niet leuk genoeg voelt is er ook geen noodzaak om iets uit te brengen”, aldus zanger, songschrijver en gitarist Jean Paul Rena, maar vrijdagavond 15 december werd toch echt ‘A Thief Known For Stealing Hearts’ in de Haagse Hout gepresenteerd. Ruim tien jaar heeft het geduurd voordat zijn vierde album een opvolger heeft gekregen. Het familie-aspect heeft bij de totstandkoming hiervan een voorname rol gespeeld. Zo is bijvoorbeeld een belangrijk aandeel weggelegd voor zijn vrouw. Zij bracht Rena namelijk op het idee om hun zoon Kit te vragen voor dit avontuur. Kit is Kit Carrera, voornamelijk bekend als drummer van The Deaf, de garage-rockband waarin gitarist/zanger Spike van Zoest al zijn ziel en zaligheid stopt wanneer de activiteiten rondom DI-RECT even op een lager pitje staan. Samen besloten vader en zoon de handen ineen te slaan en te werken aan deze nieuwe episode in het leven van Rena.
De enthousiaste muzikant uit Voorburg slaagde er in om vijf kwartier in één uur te praten over deze bijzondere samenwerking en alle andere zaken die in het nieuwe materiaal zijn verwerkt.

Tekst: Jeroen Bakker

“Ik heb bepaald niet stilgezeten in die tussenliggende periode. Heb vooral veel optredens gedaan want dat is wat ik het liefste doe.” Wie de bevlogen muzikant volgt weet dat hij vrijwel altijd en overal in de buurt van een podium met publiek te vinden is. “Ik ben gelukkig als ik een tent binnenloop waar de vloer van hout is, waar het lekker warm is en waarvan ik vermoed dat het geluid er wel goed zal zijn. Dan kan ik mijn ding doen. Ik heb dat heel lang gedaan zonder er verder bij na te denken maar je gaat dan wel de donkere hoek in zeg maar.”

Met zijn voormalige muzikanten bestond het plan om een demo te maken maar het trio bleek er niet helemaal zeker van te zijn. “We waren nog zoekende zeg maar. Mijn vrouw wees mij er op dat ik wel een hele set aan nieuwe songs had en het gewoon moest doen. Zoals altijd ‘trekken de vrouwen aan het langste end’ en zij stelde dus voor dat ik het samen met Kit zou gaan proberen.” Het vermoeden dat hij daar geen trek in zou hebben, bleek ongegrond. “We waren wel al bezig met een project maar hij had geen zin om met mij alleen maar bluesdingen te gaan doen. We zijn toen samen aan mijn nieuwe materiaal gaan werken en dat ging eerlijk gezegd verrassend goed. We raakten als het ware aan elkaar gewend. Mijn vrouw vroeg aan hem of hij het zag zitten om zijn vader te helpen. Vanwege de nieuwe liedjes vond hij dat dus meteen een goed idee. Zij heeft ons dus eigenlijk samengebracht. Het moment om samen te gaan werken kon niet beter worden uitgekozen. The Deaf doet het momenteel rustig aan, dus Kit had in ieder geval de tijd om zich op andere zaken te concentreren. Hij vond mijn zelfgeschreven materiaal waanzinnig. Het familie-aspect is duidelijk aanwezig op ‘A Thief Known For Stealing Hearts’. Die ´feel´…, ik heb nog nooit eerder zo gemakkelijk samen gespeeld met iemand.”

Er werd besloten om te gaan repeteren en ook om op zoek te gaan naar een bassist. “Ik speelde al zes jaar met Luis Enrique, een bassist in Portugal. Luis is van alle markten thuis en ik wist dat één telefoontje genoeg zou zijn om hem hierheen te krijgen. Toen het eenmaal zover was verliep het opnemen van een demo zo voorspoedig dat er nog meer materiaal volgde. We zaten al snel op elf, twaalf nummers. Het probleem was dat ik een studio voor drie dagen had gehuurd. Veel te weinig tijd dus om ook nog de mix van een compleet nieuw album af te ronden. De dagen daarna zaten al vol en ik zou ook weer naar Portugal gaan. Ik ben toen daar maar eens gaan kijken. Ik had er al eens iets opgenomen voor een reggae-plaat van iemand met behulp van een technicus. Het was een studio in Faro. Ik kende die gozer van die studio nauwelijks. Aan de ene kant was het een goede beslissing, hij is een pro, maar die jongen is dus ook compleet gek. We lagen vanwege totaal verkeerde denkbeelden continu met elkaar in de clinch. Mijn Portugees is niet zo goed en zijn Engels evenmin dus er ontstonden veel misverstanden waarbij we hetzelfde bedoelden maar desondanks toch lijnrecht tegenover elkaar stonden. Ik had het bijvoorbeeld over ‘distortion’ en hij dacht dan dat het om ‘overdrive’ ging. Hij is net zo trots op wat ie doet als ik dus we hielden ook vast aan ons eigen idee. Mijn vrouw was ondertussen executive producer van het album geworden. Zij regelde alles wat er zoal bij kwam kijken, een soort adviserende rol zeg maar, en nam daarom dus ook de rol als bemiddelaar op zich”. De twee kemphanen werden tot de orde geroepen: “Je gaat het goed maken en je gaat nu met hem praten maar ik ga wel mee naar binnen want anders wordt het knokken”, zei ze tegen mij. De gemoederen waren op dat moment behoorlijk verhit. Het was daar binnen 42 graden en de airco was uitgevallen.”

“Ik ben altijd een liefhebber geweest van authentieke blues-muziek, vooral de akoestische, maar ook al zie ik mijzelf echt als een blues-muzikant, ik zoek wel altijd de vernieuwing. De eerste aan wie ik denk als men mij naar muzikale helden vraagt, is Chris Whitley. Die vind ik zo ‘onacceptabel’ goed. Die ging zijn eigen gang en beweerde de blues te spelen, maar dan wel ZIJN blues. In interviews werd hij naar deze wereld gehaald maar hij begaf zich voor de rest volledig in zijn eigen universum. Echt iemand die heel diep in de muziek zat. Het gaat mij dus ook om de attitude en vooral ook om die feeling. Ik begrijp dikwijls niets van de teksten maar ik voel toch heel goed de emotie en waar het over gaat. Ik bedoel, weet jij waar ‘Smokestack Lightning’ over gaat?
Bruce Springsteen zingt over wat de mensen in New Jersey zoal bezig houdt. Die problematiek is weliswaar stoffelijk anders maar in wezen toch niet anders dan de frustratie van katoenplukkers uit het Zuiden van honderd jaar geleden. Voor het album heb ik een vertolking van ‘Spoonful’ opgenomen dat geschreven is door Willie Dixon. Hij is volgens mij de belangrijkste man geweest in de bluesmuziek, niet alleen omdat hij verschrikkelijk veel goede dingen heeft geschreven maar ook omdat hij gezorgd heeft voor de ‘black awareness’ in de blues. Hij heeft er voor gezorgd dat het geld van de royalties en copyrights bij de juiste mensen, postuum maar ook bij leven, terecht kwam. Hij heeft de blues rechtsgeldigheid gegeven zeg maar. Ook in de muziek wordt er nog veel gediscrimineerd en daarom leek het mij tof om een ‘zwart’ nummer in een rockabilly versie neer te zetten. In zo’n mix van stijlen heeft niemand daar meer een discussie over. In ‘Homework’ heb ik een soort blanke reggae gemaakt. Ik vroeg aan Kit dan ook om niet de reggae-drummer te zijn maar om zijn eigen ding te doen. Het gaat om wat er goed klinkt voor dat nummer. Geen gelul over stijlen. Zo gaat de track b.v. van een reggae-beat naar een vierkwartsmaat-rock-beat.”

De muzikanten op het album zullen, behalve Jean Paul Rena en Kit Carrera uiteraard, niet te zien zijn tijdens de optredens. “Op tournee spelen Michael Baumgarten, bassist van Soulsister Dance Revolution, en Remco Visker van De Kraaien op gitaar mee, de laatste is een goede vriend van Kit. Remco kwam hier ooit wonen om met de muzikanten uit Den Haag te kunnen spelen. Goede keus dus. ” Rena kijkt heel erg uit naar de optredens met deze jonge muzikanten maar is ook laaiend enthousiast over de samenwerking met iemand die hij in Portugal heeft leren kennen. “Met VÍTOR BACALHAU heb ik onlangs een paar akoestische optredens gedaan. Hij is een heel jonge muzikant die ik heb ontmoet tijdens een festival in Portugal. Onlangs was de eerste keer dat hij in Nederland te zien was en hij is werkelijk ontzettend goed. Mijn ontmoetingen met hem zijn meer dan op toevalligheden alleen gebaseerd. Dit moest zo zijn. Je kent vast de verhalen van mensen die elkaar niet kennen maar toch telkens weer tegen elkaar aan botsen op verschillende plaatsen in de wereld. Hij speelde in Portugal bewerkingen van Hendrix en Led Zeppelin, voornamelijk voor toeristen, en eigen werk. Hij staat net zo ver binnen en buiten de blues als ik en wij hebben daarom samen ook iets geschreven: ‘Who Do You Think You’re Fooling’. Het leuke daarvan is dat hij het in Portugal heeft opgenomen en ik mijn versie hier heb gedaan. We hebben het afzonderlijk uitgewerkt en op onze albums gezet. De tekst is nagenoeg hetzelfde maar wanneer we het hier samen akoestisch gaan spelen wordt het waarschijnlijk een derde, country-versie.”

Het is allemaal een toevallige samenloop van omstandigheden geweest. “Wij waren ooit eens op vakantie in Portugal en kwamen daar heel vriendelijke mensen tegen in een dorpje waar men van kunst hield. Mijn vrouw en ik komen beiden uit een kunstschildersfamilie dus er bleken veel overeenkomsten en een gemeenschappelijke interesse met de plaatselijke bevolking te zijn. Het beviel ons daar meteen en men vroeg ons al snel om er wat te komen doen . Men wees mij er pas later op dat er ook veel muzikanten woonden, die ik overigens toen nog niet gezien had, maar die ik wel spoedig zou ontmoeten.”

Het verhaal over een vermeende ‘writersblock’ waaraan Rena gedurende een aanzienlijke periode zou hebben geleden, verdient enige uitleg . Ook al heeft hij inmiddels de pen weer opgepakt: “Teksten die nergens over gaan vind ik nu eenmaal verschrikkelijk. Ik vind het ook moeilijk om te schrijven over dingen die nergens over gaan. Veel van mijn teksten gaan over mijn relatie met mijn vader maar je probeert soms bij het schrijven over heftige onderwerpen toch ook jezelf daarbij wel eens af te schermen door gebruik te maken van metaforen. Kijk, je kan moeilijk schrijven: ‘Mijn vader is een lul’, snap je? Ik schrijf dan liever ‘Mijn liefde is gebroken’. Zo kan het echter wel voorkomen dat men jouw werk als iets clichématigs beschouwt en dat is best weer frustrerend. Het is daarnaast soms ook leuk om werk van anderen te spelen maar dan zing je soms materiaal van de grote blueshelden waarin ernstig vrouw-onvriendelijke teksten voorkomen. Soms zelfs zodanig dat je daar echt je bedenkingen bij hebt. Moeilijk allemaal dus. Nu is dat allemaal voorbij en de liedjes komen weer. Persoonlijk ben ik heel blij met het laatste liedje van het album dat ik samen met Kit heb geschreven. Het gaat over een ezel die wij in Portugal zagen. Het is een instrumentale ode aan de ezel die we daar zagen op het moment dat ik mijn gitaar zat te stemmen. Het meest heftige liedje is zonder twijfel ‘Hurricane‘ dat over mijn familie gaat maar ook ´If only for a Day´ heeft een diepere lading dan je zou vermoeden. Het is de muziek die mijn gevoel weergeeft. Ik heb altijd wel mijn ‘worries’ en in de muziek kan ik dat beter duidelijk maken. Door mijn muziek is mijn vader mij beter gaan begrijpen. Ik zie nu in dat veel gemaakte fouten niet altijd bij de ander liggen maar ook bij mij. Met ‘Paper Bag’ heb ik een soort ode aan de alcohol, over alcoholgebruik dus, beschreven. Het zijn allemaal onderwerpen die mij bezighouden.”

Rena stond altijd bekend, of beter gezegd: staat nog altijd bekend om zijn uitgesproken mening. “Oh ja, over van alles”, vult hij lachend aan. “Er zijn veel zaken in de wereld om ons heen die mij bezighouden. Wat ik vind van de tijd waarin wij leven? Dat is iets wat ik eigenlijk al jaren roep. We sjézen een beetje langs elkaar heen. Vriendschappen worden dikwijls verbruikt terwijl je ze juist moet gebruiken. Meestal wordt een vriendschap misbruikt voor het moment dat je iets van iemand nodig hebt. Het volgende moment zien we elkaar even niet meer staan omdat het niet nodig is. Het is allemaal heel vluchtig en dat zie je veel terug in het dagelijks leven maar… je ziet het ook in de muziek en in de politiek. Politiek is geen vak meer maar het draait om carrière. Met muziek bijna hetzelfde. Luister maar eens naar ‘My Country´s got the Blues’ geschreven door mij en Fast Eddie Nelson, een andere Portugese vriend. Ik wil in de muziek echter graag mijn gevoelens kwijt maar tegelijkertijd heb ik geen zin om de wereldverbeteraar uit te hangen.”

Over zijn eigen toekomstplannen lijkt Rena iets minder zeker. Het album is uitgebracht en er zullen optredens komen waarin het nieuwe materiaal live gepresenteerd gaat worden: “Weet je? Ik heb tien jaar geen plaat uitgebracht, ik zie wel wat er gaat gebeuren.”
Wij verwachten Jean Paul Rena en zijn band regelmatig tegen te zullen komen in 2018. Met hem is afgesproken dat wij hem in ieder geval nauwlettend in de gaten blijven houden.

Website artiest: www.jprena.com
Instagram: Jean Paul Rena
Facebook: Jean Paul Rena


Ook op Blues Magazine ...