Glenn Hughes (promo)

In gesprek met GLENN HUGHES (BLACK COUNTRY COMMUNION)
9 juli 2010

tekst: Jeroen Bakker

Het begrip ‘supergroep’ lijkt na lange afwezigheid weer helemaal terug te zijn in de muziekindustrie. Goede voorbeelden zijn Chickenfoot, Them Crooked Vultures en, het zeer recente, Tired Pony. Een supergroep is dikwijls een tijdelijke bijeenkomst van bijzonder getalenteerde ofwel succesvolle muzikanten die het meestal na één, niet succesvol, album weer snel voor gezien houden. Wanneer het gezelschap wordt voorgezeten door één van ’s werelds grootste ‘rock-strotten’ moet er toch iets meer aan de hand zijn. Glenn Hughes heeft achter zijn naam een indrukwekkende rij groepen vermeld staan waaronder Deep Purple en Black Sabbath met wie hij verantwoordelijk was voor de verkoop van miljoenen albums. Glenn heeft na een jarenlange geslaagde solo-carriere zijn eigen band, waarin Red Hot Chili Peppers-drummer Chad Smith een vaste positie bekleedde, besloten dat het tijd wordt voor een nieuw avontuur. De nieuwe drummer is Jason Bonham, zoon van de legendarische John uit Led Zeppelin. Het gitaargeweld komt van ‘rising star’ Joe Bonamassa en de toetsen zullen door Derek Sherinian worden beroerd. Waag het niet om deze band als een ‘project’ te bestempelen. De in Amerika woonachtige Brit is uiterst vriendelijk maar bloedserieus wanneer we hem aan de tand voelen over Black Country Communion.

Black Country Communion (promo)

Wat maakt Black Country Communion zo anders vergeleken met alle andere reeds ter ziele gegane superbands?

Deze vier individuen vormen een heel sterk team die ook nog eens als een team klinken. Ik heb hier heel lang aan gewerkt. Black Country, het album, bevat allemaal nieuwe nummers die op maat gemaakt zijn voor deze muzikanten. Sommige tracks heb ik wel drie of vier keer herschreven voordat ik er zeker van was dat het bij de betreffende persoon paste. Ik schreef voor het drumwerk van Bonham en ik schreef met Joe’s gitaarspel in mijn gedachten terwijl ik Derek’s toetsen in mijn hoofd hoorde.

Dat klinkt niet echt als een teamresultaat. Heb je de groep zelf samengesteld?

Eind vorig jaar belde Joe mij op vanuit Los Angeles om te vragen of ik ’s avonds een paar nummers wilde meezingen in The House Of Blues. We hebben daar Medusa van mijn vroegere band Trapeze en Deep Purple’s Mistreated gedaan terwijl Kevin Shirley in de zaal zat. Kevin heeft als producer samengewerkt met bands als Aerosmith of Led Zeppelin en hij stapte voordat de laatste akkoorden werden gespeeld razend enthousiast op ons af om ons zijn plan voor te stellen. Twee telefoontjes op dezelfde avond waren voldoende om iedereen bij elkaar te krijgen en te informeren over zijn bedoelingen. De bandleden zelf kenden elkaar niet tot nauwelijks. Ik was de lijm die het tot een geheel moest smeden.

Toch zou niet Chad Smith maar Jason Bonham de plaats achter de kit innemen en daarnaast kan ook de keuze voor Joe Bonamassa opmerkelijk worden genoemd.

Chad lag natuurlijk het meeste voor de hand omdat ik al lange tijd met hem heb samengewerkt maar Rick Rubin floot hem terug omdat de Red Hot Chili Peppers ook in de studio zitten. Jason heb ik zien opgroeien omdat ik vlak bij zijn vader woonde in Black Rock.We bleven elkaar steeds weer ontmoeten en hebben recentelijk nog samen gespeeld tijdens een tribute-concert ter ere van zijn vader.

Kevin was als producer al bekend met Joe en vroeg mij om hem uit zijn ‘comfortzone’ te halen. Joe is in tegenstelling tot wat veel mensen denken veel meer dan alleen een bluesgitarist. Ik moest hem prikkelen. I Had To Shake His Foundation!. Ik sprak gisteravond met Jimmy Page en we kwamen er achter dat er sinds Jimmy geen gitarist was die de switch van blues naar rock maakte. Stevie Ray Vaughan deed dat maar die was niet echt een bluespurist. Stevie had zijn eigen stijl. Joe is volgens mij de enige die het heeft opgepakt. Joe is een rockgitarist die populair is geworden met blues.

Toch kwamen de nieuwe nummers niet zonder slag of stoot tot stand. Wat gebeurde er na die eerste kennismaking?

Mijn eigen tournee was nog in volle gang maar ik ben tussen de bedrijven door gaan werken aan nieuwe dingen. Dat verliep heel soepel maar er was op een zeker moment een studio geboekt en er was nog niet genoeg om een album mee te vullen. Het lukte Joe, die eveneens midden in zijn tournee zat, nauwelijks om een paar dagen vrij te krijgen zodat we samen iets konden doen. Ik heb hem echt ontvoerd in mijn eigen huis en hem gedwongen om samen met mij te schrijven. Daaruit voortvloeiend ontstonden The Great Divide en Song Of Yesterday dat een echte Bonamassa-song is geworden. Die drie dagen werden tien dagen en het bleek behalve een vreemde situatie, een uiterst creatieve periode te worden.

En dan kom je bij elkaar in de studio. Wat gebeurde er toen?

De songs waren geschreven en door mij opgenomen met een eenvoudig recordertje. In de studio heb ik de beste drie nummers voor de eerste keer laten horen en daar mondde de jam uit in een compleet album. De fundering werd toen gelegd en dat was nu net de bedoeling. Joe stelde mij zonder enige aarzeling aan als degene die het zaakje moest gaan leiden. Ik was niet de juiste persoon voor deze klus, ik was de enige persoon voor deze klus.

Je hebt evenals Joe nog een tournee die tot november doorloopt. Is het zo dat je nu met tegenzin die concerten gaat afwerken om je vervolgens volledig op Black Country Communion te kunnen storten.

Ik zou liever meteen van start gaan met deze jongens maar dat betekent niet, en ik durf ook namens de anderen te spreken, dat wij onze solo-dingen zullen verwaarlozen. In het voorjaar van 2011 zullen we als Black Country Communion gaan optreden. Ik ga niet afwachten tot die tournee begint. Het maakt me dan niet uit of dat solo is of als band maar als ik thuis zou moeten zitten dan is het snel afgelopen kan ik je verzekeren. Ik ga door tot het einde.

Iemand die ook doorging tot het bittere einde is jouw goede vriende Ronnie James Dio die onlangs is overleden. Heeft deze ingrijpende gebeurtenis jouw kijk op het muziekgebeuren drastisch veranderd?

Ronnie’s overlijden heeft absoluut een enorme impact op hoe ik nu in het leven sta. Ik heb de laatste jaren veel goede vrienden uit deze business verloren maar Ronnie was daarnaast ook nog eens een fantastische persoon die zich veel inzette voor anderen. Bekend is bijvoorbeeld zijn werving voor Children Of The Night, een stichting die zich ontfermde over dakloze kinderen die in de prostitutie zijn beland, waarvoor hij ruim vier miljoen dollar binnenhaalde. Toen ik hoorde dat hij ziek was stortte mijn wereld in. Onze families trokken ook veel met elkaar op, iedereen hield van Ronnie. We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor een enorme tribute aan deze geweldige artiest. Muziek blijkt in deze periode de beste therapie om het te verwerken en we vieren zijn leven op het podium.

Het wordt me bovendien steeds duidelijker dat ik nu nog alles moet doen voordat het te laat is. Ik heb als solo-artiest heel veel erkenning gekregen en awards gewonnen maar ben me nu pas bewust geworden dat ik behoefte heb aan het bandgevoel. Ik besef heel goed dat het allemaal zomaar afgelopen kan zijn en daarom wil ik Black Country Communion heel serieus aanpakken nu het nog kan. Het is tenslotte geen stuk plactic wat we op de markt brengen.

Album release 20 september 2010

Internet : www.bccommunion.com / www.glennhughes.com