Gerry Lane

Door: Fons Kersbulck

Inleidend:

Gerry Lane is een eigenlijk tamelijk onbekende artiest. Tijd om dit eens te veranderen, zo dachten wij van Bluesmagazine, o.a. d.m.v dit kennismakende interview.

Het interview:

Hallo Gerry. Allereerst natuurlijk al bij voorbaat dank dat je een exclusief interview wilde geven aan Bluesmagazine. Laten we dus maar snel van start gaan voordat je door krijgt wat we je allemaal willen vragen.

Wil je ons misschien iets vertellen over je vroegste jeugdjaren, je school, ouders, dat soort dingen?

‘Ik ben geboren in een klein stadje, Annamore in West-Cork in het zuiden van Ierland. Ik ben trouwens gewoon thuis geboren en niet in het ziekenhuis, zoals de meesten. Ik ben zelfs, tot op heden, nog nooit als patiet  in een ziekenhuis geweest. Vanaf een jaar of vier/vijf tot mijn dertiende ging naar de Knockavilla National School om vervolgens vier jaar naar de Bandon Vocational School te gaan. Maar het laatste waar ik toen mijn gedachten bij had was wel school. Ik was veel meer geïnteresseerd in de muziek en in de meiden, overigens niet persé in de volgorde die ik je nu noem.
Mijn vader stierf toen ik zeven jaar oud was. Moeder moest mij en mijn twee zussen alleen opvoeden en erbij werken. Het moest vast moeilijk voor haar geweest zijn, maar ze heeft het wel gedaan’.

Over muziek gesproken….,je eerste instrument was een accordeon. Later koos je voor de gitaar. Waarom toen de gitaar? Had toch net zo goed een ander instrument kunnen worden?

‘Eh ja…mijn eerste was een accordeon. Op een gegeven moment, toen ik 10, misschien 11 was,  kwam mijn moeder plots thuis met een heel goedkope akoestische gitaar die ze voor mij ergens gekocht had. Het was zo’n nauwelijks bespeelbaar ding, maar dat maakte niet veel uit, want ik wist helemaal niets van akkoorden, stemmen en dat soort dingen. Ik stemde de gitaar maar wat zonder dat ik precies wist wat ik deed en pingelde er maar wat op. Dat ging zo door tot 1968. Mijn moeder kocht een pub en elke week zouden daar muzikanten komen optreden. Ik speelde dan meestal samen met die muzikanten op de accordeon en het ging dan meestal om Ierse traditionele muziek.
Toen ik veertien was kreeg ik vervolgens mijn eerste elektrische gitaar, van het merk Zenta, geloof ik. Ik kon ondertussen al aardig wat tokkelen op de gitaar, maar van akkoorden wist ik nog steeds niets, hoewel ik ze natuurlijk wel al gehoord en gezien had. Er ontbrak dus duidelijk iets. Op een gegeven moment kwam er een muzikant wiens zoon ook gitaar speelde. Ik vroeg die jongen of hij me wat gitaarlessen kon geven. Het volgend weekend gaf hij mij een kladje met drie akkoorden erop: C, F en G7. Ik ging dus aan het oefenen, oefenen en nog eens oefenen, dag in dag uit. Ik wilde persé gitaar kunnen spelen. Ik spijbelde, gedurende lange tijd, van school om toch maar gitaar te kunnen spelen…totdat mijn moeder erachter kwam. Ze kon me wel vermoorden, zo boos was ze!’

Toen je zelf muziek begon te maken had je vast ook muziek en idolen waarin je geïnteresseerd was. Wil je eens een paar muzikanten noemen die jou sterk beïnvloed hebben in die tijd?

‘Dat waren er veel, zelfs enkele Amerikaanse country-artiesten. Maar mijn allereerste grote invloed was Jimi Hendrix. Ik kan me nog goed herinneren dat ik thuis bij mijn oma voor de grote spiegel stond met mijn Zenta gitaar en een oude aftandse Selmer 15 watt versterker. en verwoede pogingen deed om Jimi Hendrix’  Voodoo Child te spelen. Jimi was mijn grote idool en je kunt je dan ook wel voorstellen wat een eer het voor me was om samen te kunnen werken met Noel Redding, de bassist van de Jimi Hendrix Experience. In de jaren zeventig kwam hij namelijk in de buurt wonen.
Naast Hendrix was ik erg gebiologeerd door Deep Purple, Lynard Skynard, de Allman Brothers en ook in Status Quo. Van die laatste vooral in het werk van hun vroege albums: Piledriver, On The Level enzovoort. In hun later werk gingen ze, wat mij betreft, iets teveel de popmuziek-richting uit’

En welke bands en muzikanten houden je tegenwoordig heel veel bezig? Tegen wie kijk je bijvoorbeeld echt op?

‘Joe Cocker is echt één van mijn favoriete zangers, samen met Ray Charles en Jimmy Barnes uit Australië. Wat een stem heeft die Barnes zeg! Verder heb ik o.a. respect voor Tony Joe White uit Louisiana, die ik een geweldig zanger en songwriter vind. AC/DC vind ik gewoon de beste rockband ter wereld!’

We komen even terug bij jou muziek. Heb je ooit echte gitaar- en/of zanglessen gevolgd?

Niet echt. Slechts één gitaarles van een vriend en zanglessen helemaal al niet. Er lopen vast genoeg zangleraren rond die me kunnen vertellen wat ik allemaal fout doe..hahaha!
Ik heb trouwens nooit geen noot leren lezen of schrijven. Ik weet daar echt niets van. Leg je me bladmuziek voor, dan weet ik niet wat ik ermee moet. Je zou me dus een soort muzikale analfabeet kunnen noemen. Maar ja, wat betreft muzikale analfabeten ben ik in goed gezelschap hoor: Paul McCartney, Ray Charles, Tom Petty…ik noem er maar een paar’.

Welke stijlen van muziek heb je allemaal gespeeld tijdens je muzikale leven en hoe is het één en ander geëvolueerd?

‘Geëvolueerd? Ach…,ik denk dat ik wel alles gespeeld heb op alle mogelijke verschillende periode in mijn carrière. Ik heb een aantal jaren gespeeld met showbands in Ierland en Engeland. Ik kan je verzekeren dat ik daar heel van geleerd heb, zowel op muzikaal gebied maar ook andere ervaringen. In die showbands moest ik van alles spelen: van country tot pop en van rock tot blues, wanneer ze me dat laatste toestonden tenminste…  Ik heb er veel van geleerd en kon zo invloeden en stijlen gebruiken in mijn eigen muzikale ontwikkeling. Spelen binnen showbands kwam toen veel vaker voor in die tijd. Twee grote voorbeelden daarvan zijn Van Morisson en Rory Gallagher.

Wanneer dacht je: ‘Ok, de Blues is de muziekstijl die ik wil spelen’?

‘De Blues is altijd de basis geweest waarvan ik uit ben gegaan. Blues is ook de basis van grote bands als Deep Purple, AC/DC, Joe Bonamassa en natuurlijk Jimi’

Je cd ‘Meloneras Blues’ is een mix van Chicago Blues, bluesrock en soul. Wil je ons er iets over vertellen?

‘Ik ben begonnen met het Meloneras Blues-album in februari 2008. Met uitzondering van twee weken vakantie heb ik 8 maanden aan dit album gewerkt. Het schrijven en herschrijven van de muziek, opnemen en her-opnemen, weer herschrijven enzovoorts. Een aantal nummers waren overigens al door mij geschreven, zoals Meloneras Blues, Para Ti, Wasted Years en That’s Why It’s Called The Blues. Een enkel nummer kwam zomaar ineens in me op en was in no-time geschreven en opgenomen, zoals A Man Without The Blues Is A Man Without A Soul.
Als je iets meer wil weten over de songs dan verwijs ik je naar mijn website’.

In de zeventiger/tachtiger jaren heb je met heel wat grote artiesten het podium gedeeld. Zeventien jaar geleden verhuisde je naar Gran Canaria, waarmee je tegelijk koos voor een zekere anonimiteit in de muziek. Wat heb je eigenlijk al die jaren gedaan op Gran Canaria?

‘De eerste negen of tien jaar heb ik helemaal niets met muziek gedaan. Ik was compleet gestopt met muziek schrijven. Op een zeker moment kreeg ik een gewone baan in de Ierse pub The 19th Hole en vaak vroegen gasten aan mij of ik iets wilde speelde, waarop ik altijd resoluut ‘Nee’ zei. Maar op een bepaald moment ben ik toch eens gaan nadenken en heroverwegen en besloot ik om de muzikale pen weer op te nemen. De eerste nummers die ik toen weer schreef waren Retribution (vergelding) en Meloneras Blues’

Je treedt tegenwoordig frequent op in de 19th Hole. Hoe vaak ben je daar?

‘Vier avonden per week met telkens een show van drie uur en dat elf maanden op een jaar’

Vertel ons eens iets over de pub waar je werkt.

‘De 19th Hole is een geweldige plek om op te treden. Het ligt in de omgeving van Maspalamos en Meloneras in het zuiden van het eiland. Vanaf het podium kan ik zo het strand opkijken, want dat is slechts 30 meter van de voordeur vandaan. In de winter is het hier ook geweldig. We hebben dan weer de vaste overwinteraars op het eiland, die ons telkens weer komen bezoeken, maar ook gewoon een hoop nieuwe gasten. Gaat eigenlijk een heel jaar door’.

Op een toeristisch eiland als Gran Canaria komt je publiek vast vanuit alle uithoeken van de wereld. Ook veel Nederlanders?

Nou…,heel de wereld….de meeste komen voornamelijk uit Ierland, Engeland, Frankrijk, België, Duitsland, de Scandinavische landen en ook veel uit Nederland. Een enkeling komt uit de USA of Canada. Ik heb trouwens heel veel leuke vrienden en kennissen overgehouden aan mijn publiek uit Nederland.

Heb je ooit overwogen om weer de podiums te gaan bestormen; on tour te gaan?

‘Zoals je weet ben ik contractueel verbonden aan de 19th Hole. Als ik weer on tour zou gaan moet ik dan bovendien eerst nog een band samenstellen. Maar ik zeg nooit nooit! Je weet nooit wat de toekomst brengt. Laten we eerst maar eens kijken hoe het met mijn nieuwe cd gaat!’
Mijn goede vriend uit Frankrijk, Eric Larmier, heeft me overigens wel herhaaldelijk gevraagd om eens naar Frankrijk te komen, zodat ik samen met hem en zijn band Slideaway een gig kan weggeven. Dat zal waarschijnlijk wel volgend jaar worden dan.

Wie zijn de bandleden met wie je de cd’s opneemt?

‘Klinkt misschien raar, maar de gehele band, dat ben ik. Ik doe dus alle geluiden zelf en neem ze thuis op, in mijn eigen studio. Voor het drumwerk gebruik ik een hele verzameling drum-loops, gespeeld door erg getalenteerde drummers. Het meeste drumwerk van de cd Meloneras Blues is gespeeld door de Amerikaan Frank Basile. Zoek hem maar eens op, op het internet. Het slagwerk voor mijn nieuwe cd “Till The End Of The Line” is gespeeld door de ongelooflijke drummer Simon Phillips (Toto, Mick Jagger etc.) Ik heb zijn hele ‘audiotheek’ met drumloops een aantal jaren geleden van hem gekocht.
Verder doe ik zelf natuurlijk al het gitaarwerk en de zang, maar ook de bassgitaar en, waar nodig, het keyboard. Vervolgens is het dan een kwestie van mixen.
Soms heb ik ook gasten die hun muzikale bijdrage leveren voor mijn cd’s.  Zo heeft mijn goede vriend Eric Larmier, uit Frankrijk, slide-gitaar gespeeld voor het nummer ‘Hip Grinding Blues’ op de Meloneras cd. Hij zal ook bijdragen aan drie nummers van mijn nieuwste cd, en dat terwijl we elkaar nog nooit ontmoet hebben. Alles gaat via het internet’.

Vertel nog eens wat meer over het studio-gebeuren, over ideeën, inspiratie, etc.

‘Meestal start ik met mijn Fender Resonator en speel ik willekeurig wat akkoordjes en rifjes. Als er dan ineens iets interessants uit lijkt te komen, dan neem ik het snel op met een klein recordertje, zodat ik het idee niet kan vergeten. Dan ga ik vervolgens weer aan het werk met de studio-pc en begin met het opbouwen van een basispatroon voor de drums met de drumloops die ik heb. Als ik bijvoorbeeld een intro en/of een refrein klaar heb is het de beurt aan de basgitaar. Drum en bas zijn de basis van de track. Zonder dat kun je meestal geen goede song opbouwen, behalve als het bijvoorbeeld een muziekstuk betreft met alleen stem en gitaar of stem en piano, zoals in het geval van ‘More Than Words’ (Extreme).
Beetje bij beetje bouw ik het op en voeg er verder de gitaartracks en eventueel keyboards aan toe. Als dat allemaal gereed en ok is ga ik pas aan de slag met de tekst van mijn song. Backing vocals komen op mijn eerste cd niet voor, maar op mijn nieuwste bij al mijn nummers, op twee na.
Al met al is dit een erg lang proces. Aangezien ik dan ook nog een perfectionist ben kan het zomaar gebeuren dat ik hele delen van een song, of zelfs alles, weer weg gooi en opnieuw begin. Dat proces kan ik zelfs meerdere malen herhalen. Wanneer ik tevreden ben met het resultaat, en dat is niet vaak hoor, wordt er een master-cd gemaakt. Dan mag ik vervolgens aan de gang met het grafische aspect: het ontwerpen van een cd-hoesje en boekje. Dit geeft een beetje een idee in welke stappen ik aan het werk ga om een cd tot stand te brengen.
Het werk aan mijn nieuwste cd ‘Till The End Of The Line’ bijvoorbeeld, is begonnen in de zomer van 2009 en afgelopen augustus heb ik de gedrukte cd’s binnengekregen’.

Je had het hier zojuist al over je nieuwste cd ”Till The End Of The Line’ die zeer binnenkort zal verschijnen. Is de nieuwe cd vergelijkbaar met het ‘Meloneras Blues’ album?

‘De nieuwe cd is compleet anders dan de vorige. Ik wilde op de cd, een beetje voor de fun, teruggaan naar mijn rock (‘n roll) dagen en dat is dan ook precies wat ik gedaan heb. Het is een cd met stevige rock met daarin de Rock Ballad ‘Till The End Of The Line’ en, om het geheel een beetje te ‘breken’, een instrumentaal nummer ‘La Isla’  Het kan best zijn dat de liefhebbers van Meloneras Blues mijn nieuwe cd zullen verafschuwen. Ik hoop het eigenlijk van niet ;-) ‘

Interessant…,maar waar kunnen we je nieuwe cd kopen?

‘Natuurlijk via mijn eigen website: www.gerrylane.net en via www.cdbaby.com en verder via www.amazon.com Later, maar dat zal pas in oktober zijn, zullen de songs ook via iTunes verkrijgbaar zijn’.

Heb je, voor we afsluiten, nog een leuke anecdote?

‘Een die ik me nog goed kan herinneren was de volgende: Toen ik ooit eens, samen met Cozy Powell, aan het werk was in Studio 1 van RAK Records in London, vlogen daar plots de deuren open. Het was Shane MacGowan van The Pogues die, met aan beide zijden twee bloedmooie dames en in zijn hand een fles bier, naar binnen kwam. MacGowan was stomdronken en bovendien zo stoned als een garnaal. Cozy vroeg hem beleefd om de studio te verlaten, wat hij niet deed. Cozy greep hem vervolgens vast aan een arm en zijn nekvel en smeet hem dan maar iets onbeleefder de studio uit. Het mooiste van alles was: de twee mooie dames bleven bij ons :-)

Wil je, afsluitend, nog iets zeggen tegen de lezers van Bluesmagazine?

‘Ik wil zeggen dat ik erg vereerd ben dat jullie aandacht aan me willen besteden op Bluesmagazine. Ik heb bovendien een grote affectie met het Nederlandse publiek want ze weten muziek echt te waarderen. Bovendien, ik heb het al eerder genoemd, heb ik via de muziek veel vrienden gemaakt in Nederland.

Muziek is een internationale taal.

Nog één ding en onthoudt:

“A Man Without The Blues Is A Man Without A Soul”

Thank you Fons…..take care my friend.

CD Give Away Actie!

BluesMagazine.nl mag een 2-tal CD’s verloten van Gerry Lane! Interesse? Stuur dan snel een mailtje naar [email protected] met als onderwerp “CD Gerry Lane” om kans te maken op een van de CD’s. Vergeet niet je volledige NAAM en ADRES te vermelden!!
CD actie loopt t/m zondag 10 oktober 2010, winnaars worden in de week erna via de mail op de hoogte gebracht!

Alleen mensen die zich geabonneerd hebben op de nieuwsbrief van BluesMagazine.nl komen in aanmerking. Ontvangt u onze nieuwsbrief nog niet? Meldt u zich dan nu aan …. het kost u niets!!
Over de uitslag van deze actie kan niet worden gecorrespondeerd!

Links:

Website Gerry Lane               –           http://www.gerrylane.net/
Myspace Gerry Lane              –           http://www.myspace.com/officialgerrylanefanpage
Hyves Gerry Lane                  –           http://gerrylane.hyves.nl/


Ook op Blues Magazine ...