IN GESPREK MET FINK…

Begin augustus van dit jaar kondigde Fink ‘We Watch The Stars’ aan, de eerste single van zijn nieuwe album dat deze week is verschenen en dat luistert naar de titel ‘Bloom Innocent’. Fin Greenall, zoals de echte naam luidt van de Britse multi-instrumentalist/zanger/schrijver/producer, begon op jonge leeftijd met gitaarspelen maar richtte zich al spoedig op de elektronische muziek om verder te gaan als DJ en later ook als producer van de toen nog volslagen onbekende Amy Winehouse.

Na enkele zeer intensieve maar succesvolle jaren besluit hij om de gitaar weer te pakken en liedjes te componeren om deze vervolgens akoestisch uit te voeren en op te nemen. Ooit hier begonnen in de kleinere zalen, bijvoorbeeld in Bitterzoet als support-act van Lamb-zangeres Lou Rhodes, timmert Fink in Nederland al jaren lang behoorlijk aan de weg. Tegenwoordig verkoopt hij met groot gemak ook de grote zalen uit en blijkt zelfs een Paradiso veel te klein voor de populaire muzikant.

We spraken hem onlangs over het nieuwe album, de plannen voor de toekomst op korte termijn, zijn speciale band met Nederland en…. de bereiding van pasta…

21 november staat hij voor de eerste keer in de AFAS Live te Amsterdam.

Tekst: Jeroen Bakker

“Nadat ik in 2017 twee albums heb uitgebracht is het ontzettend druk geweest en heb ik vrijwel onafgebroken opgetreden over de hele wereld. Zo heb ik in april van dat jaar ‘Fink’s Sunday Night Blues Club Vol. 1’ in Nederland live gepresenteerd met onder meer een optreden tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen en een avond in People’s Palace te Amsterdam. Het is een kleinschalige tour geweest maar het heeft heel veel positiefs gebracht voor iedereen. Ik heb er in ieder geval veel aan gehad voor het verdere verloop van mijn muzikantenbestaan. Het heeft mij als persoon beïnvloed en mij vooral de mogelijkheden laten zien van wat ik met mijn stem kan doen: ‘It really opened the door for me’. Ook het in datzelfde jaar verschenen album ‘Resurgam’ heeft veel opgeleverd. Op een zeker moment waren we drie maanden niet thuis geweest en hadden we ruim zestig optredens achter elkaar gedaan. We zijn uiteindelijk tot oktober vorig jaar continu op tournee geweest. Het gevoel dat ik enorm produktief ben geweest voelt prettig. Deze nieuwe is nog maar nauwelijks uit maar ik heb al weer plannen voor een volgend album. Mijn ideeën lijken onuitputtelijk.

Alle ervaringen en mijn persoonlijke ontwikkeling van de afgelopen twee jaar hebben de basis gevormd voor het hele proces dat tot ‘Bloom Innocent’ heeft geleid. Om een voorbeeld te noemen:

Ik ben nu iemand die zich bewust is van het moment waarin ik mij nu bevind terwijl ik mij vroeger liet meesleuren door alles en iedereen maar geen moment stil stond om te beseffen waar ik nu eigenlijk mee bezig was. Dat besef is er nu wel. Ik ben, zoals dat voor iedereen geldt, niet meer dezelfde persoon als de persoon van twee jaar geleden. Tussendoor heb ik ook nog even mijn been gebroken en dat doet je plotseling beseffen dat niet alles heel vanzelfsprekend is. Een fles water halen in de supermarkt is niets bijzonders totdat je een ongeluk krijgt en niet meer kan lopen. Het gaat allemaal om bewust zijn en niet alles zomaar als vanzelfsprekend te beschouwen. Toen ik in de achtertuin van mijn ouders in West Cornwall zat heb ik de zon zien ondergaan en ben ik gaan kijken hoe de sterren verschenen. Sterren zijn fascinerend, eigenlijk altijd hetzelfde maar je ervaart ze iedere keer weer op een andere manier. Zoiets eenvoudigs inspireerde mij om ‘We Watch The Stars’ de eerste track van het album te schrijven.”

Hoewel Fink voor dit zevende album wederom de samenwerking zocht met top-producer Flood, bekend van o.a. U2, Depeche Mode, Nine Inch Nails, PJ Harvey en Nick Cave, is het geluid afwijkend van de voorgaande. “Het gaat allemaal over de gebeurtenissen in het persoonlijke leven en dat je hoor je misschien terug in mijn muziek. ‘Three chords and the truth’, dat is waar het toch allemaal om draait. Flood begrijpt dat. Hij waardeert mijn oprechtheid in de muziek. Het bijzondere aan een producer zoals hij is dat het voor hem niet allemaal perfect hoeft te zijn. Het is vergelijkbaar met de rol van Nigel Godrich en zijn werk met Radiohead. Die hanteert een zelfde arbeids-ethos: Perfectie is niet het doel, het moet simpelweg fantastisch aanvoelen.”

De invloed van de producer is belangrijk voor het eindresultaat maar Fink benadrukt dat het album niet voor en door Flood maar absoluut voor hemzelf is gemaakt. “Hij is zeer bepalend voor het geluid en natuurlijk overleggen we met elkaar hoe wij het beste resultaat kunnen bereiken maar ik doe uiteindelijk toch precies wat ik zelf wil. Op sommige tracks waaronder ‘Rocking Chairs’, heeft hij vrijwel niets gedaan. Ik produceer zelf ook muziek in mijn eigen studio in Berlijn en benader soms iets ‘up to Flood’s level’. Ik ben waarschijnlijk dus best goed bezig. Flood is nooit onder de indruk van grote namen. Ik krijg dus een zelfde behandeling als bijvoorbeeld Nick Cave. Hij is oprecht en zegt wat hij denkt. We praten net zoveel over grote onzin als dat we serieus over muziek praten. We vinden het leuk om bij elkaar te zijn en een album opnemen is daar iedere keer weer een goed excuus voor.”

“Het was heel makkelijk geweest om alweer een volledig akoestisch album op te nemen maar ik ben gaan experimenteren met geluid om daarmee een bepaalde sfeer te creëren. Het is vrijwel allemaal live opgenomen en de vocalen klonken meteen goed genoeg om gebruikt te worden voor het album. Het is ook met een minimum aan middelen tot stand gekomen. Het grootste verschil met mijn eerdere werk is dat ik nu gemakkelijker mijn emoties kan uiten in de muziek. Tegenwoordig sta ik ook anders in het leven. Ik ben een optimistisch persoon. Wanneer dit album niet goed ontvangen wordt lig ik daar geen moment wakker van want de volgende wordt toch ijzersterk. Dat optimisme vindt je ook terug in de bluesmuziek waarin de thematiek, de basis voornamelijk allesbehalve vrolijk is te noemen.”

Stond tijdens ons vorige gesprek na het uitkomen van ‘Fink’s Sunday Night Blues Club Vol. 1’ vrijwel alles in het teken van de blues, tegenwoordig blijkt de countrymuziek zijn nieuwe grote liefde. “Ik ben de laatste tijd ook heel erg bezig geweest met het luisteren naar country & western. Ik kijk al jaren naar de naar de uitzendingen waarin de Country Music Awards worden uitgereikt. Geloof me, wanneer je de uitreiking van de MTV- of Britpop-awards ziet, zul je niet snel geëmotioneerd raken. Ik ben het niet vaak eens met de politieke opvattingen van vele gasten uit die branche maar ze schrijven werkelijk geweldige muziek. Ze zijn in staat om jou recht in het hart te raken. In zowel de authentieke country als in de moderne muziek is veel moois te horen. Ik voel het echt. ‘Slow Burn’ van Kasey Musgraves is daar een goed voorbeeld van. Pop in country & western-style. Ze heeft een track van Beck uitgevoerd: ‘Seechange’. Het is een country & western-artiest die Beck covert, echt heel bijzonder. In de country is het dikwijls een eenvoudig thema: iets over mijn hond, mijn kinderen en alles is fijn. Minder blues weliswaar maar minstens zo oprecht.”


Een opvallende rol in de muziek op ‘Bloom Innocent’ is daar voor Tomer Moked, een muzikale duizendpoot die vrijwel alles met snaren durft te bespelen. “Hij is mijn geheime wapen op dit album. Ik ontmoette hem in Berlijn en we zijn gaan jammen, ik was meteen onder de indruk. In één dag hebben we de eerste single vastgelegd. We wilden gewoon vrijblijvend iets samen proberen maar weldra bleek het allemaal te kloppen. Het werd ‘one hot session’. De eenvoud en vooral de spontaniteit zoals je die in de bluesmuziek vaak tegenkomt, was de kracht tijdens het opnemen. Ritme of structuur deed niet ter zake. Het werd een organisch gebeuren waaruit iets moois voortkwam. Noem het ‘sferische landschappen’. Ik dacht vroeger altijd teveel na over de muziek. Het is als een pastagerecht. Ik stop het in de oven en laat het te lang staan. Als pasta te lang gekookt wordt laat het meel los en wordt het plakkerig. Het is nog steeds pasta maar het moet smaakvol blijven en beetgaar zijn. Ik geef de voorkeur aan al dente.”

‘Fink’s Sunday Night Blues Club Vol. 1’ is, in tegenstelling tot Europa, nooit in de USA gepresenteerd aan een live-publiek. “Het leek mij niet gepast om daar als Engelse gast met slechts één blues-album op zijn naam een avondvullend programma proberen te vullen. Kijk, de oorsprong van die muziek komt daar toch vandaan en dat voelt dan toch een beetje als ijs verkopen aan de Eskimos. Na een eventueel te verschijnen ‘Vol. 2’ gaat het er zeker van komen, dat besluit staat nu al vast.”

Voor nu gelden andere prioriteiten. “De tournee naar aanleiding van ‘Bloom Innocent’ gaat beginnen in de States waar ik akoestische solo-optredens ga doen en daarna kom ik terug naar Europa voor een serie optredens met de band. 21 November zal ik dan in de AFAS Live spelen en dat wordt dan de grootste zaal in Nederland waar ik nog nooit eerder heb gespeeld. Best spannend dus. Ik vind het bijzonder en zie het als een enorme uitdaging om die zaal goed gevuld te krijgen. Iedereen weet dat ik gek ben op Paradiso maar mijn agent heeft mij in Nederland van Bitterzoet naar Paradiso gebracht en nu is de AFAS Live volgens hem een interessante maar ook de juiste volgende stap. Ik vertrouw hem volkomen. Ik weet nog goed dat hij Down The Rabbit Hole voorstelde en dan ook nog het grote podium. Dat was even slikken en ik zag dat aanvankelijk niet zitten maar het pakte toch fantastisch goed uit. En of ik nu voor duizend mensen speel voor tienduizend dat maakt mij niets uit zolang iedereen het maar naar zijn zin heeft.”

Het spelen in Nederland heeft Fink vanaf het prille begin altijd als zeer prettig ervaren.

“Ik vind het hier fijn vanwege diverse redenen. Het is allemaal beter geregeld dan in bijvoorbeeld Engeland waar je vaak te maken krijgt met slechte faciliteiten. Microfoons die bijna uit elkaar vallen omdat ze versleten zijn, podia in panden die op instorten staan en spullen waar je niets meer mee kan beginnen. Optreden in Amerika is vaak lastig vanwege de enorme afstanden die je in korte tijd moet afleggen. Een dag vrij tijdens een tournee betekent dikwijls een dag kwijt zijn aan rijden naar het volgende optreden terwijl je hier vanuit één standplaats de hele tour kunt afwerken en ’s avonds weer thuis kunt komen. Vergis je niet, Iedere avond is anders. Zowel voor de muzikanten als de crew verschilt iedere avond van de andere. Het gaat er om de juiste vibe te pakken krijgen. Het moet van de eerste tot de laatste noot allemaal fantastisch zijn en iedereen is daar steeds heel erg mee bezig. Het is een soort missie. En alle zalen waar we hier spelen hebben allemaal iets unieks en zijn heerlijk om in te spelen. Doornroosje is te gek en een uitverkochte Hedon vergeet je eveneens niet snel. Daar wordt dus door het hele team keihard voor gewerkt om dat voor elkaar te krijgen.”

Het Europese gedeelte van de ‘Bloom Innocent’-tournee zal zich voornamelijk in de grote steden afspelen. Milaan, Wenen, Gdanksk, Warschau, Londen, Manchester, Parijs, Dortmund, Berlijn, Hamburg, Kopenhagen en nog een paar die mij nu even zijn ontschoten. Januari en februari zijn op dit moment nog niet ingevuld, die blijven misschien vrij, maar daarna wordt het weer vervolgd met optredens in plaatsen over de hele wereld en dat wordt dus weer veel reizen met het vliegtuig. Wij noemen dat de ‘Any Other Business’-Tour. Wanneer dat allemaal klaar is begint ongeveer het festivalseizoen weer maar hoe het precies ingevuld gaat worden moet nog worden afgesproken. De bedoeling is ook dat ik daarna, voor het eerst in de twintig jaar dat ik als singer/songwriter bezig ben, een break ga nemen voor langere tijd. Zeer waarschijnlijk zal ik daarna mijn reis in de blues weer vervolgen maar dat heeft nu even niet de hoogste prioriteit. Ik kan nog mijn hele leven bluesmuziek opnemen want de blues is niet leeftijdsgebonden. Ik heb onlangs trouwens wel een prachtig vinyl-exemplaar kunnen bemachtigen van John Lee Hooker’s ‘The Country Blues’, de eerste uitgave op het Riverside-label, een eerste UK-mono-persing. Ik wil het absoluut niet digitaal beluisteren en het mag ook geen heruitgave zijn. Ik wil het origineel mogelijk kunnen ervaren. Ook ben ik nog op zoek naar twee originele vinyl-uitvoeringen van Howlin Wolf-albums en ik krijg een een Discogs-alert als ze verkrijgbaar zijn maar vooralsnog lijkt er niets beschikbaar te zijn. De blues blijft voor mij altijd één van de belangrijkste inspiratiebronnen.”

www.finkworld.co.uk

Lees ook :