Kees Dusink - Forever Blue

Kees Dusink – Forever Blue – Live recorded at Marmalade studio’s – Delft Holland
Het ontstaan van Kees Dusink – The Blues Forever Project

Tekst: Paul Scholman

Kees Dusink liep al langere tijd met de wens rond om het nummer Marian, dat met de 12BBB al eens was opgenomen, eens in een mooie instrumentale versie op te nemen in een goede studio. Hij had er moeite mee dat een andere zanger ‘zijn’ emotie vertolkte op een nummer dat hijzelf vol emotie heeft geschreven. ‘Daarmee haalde ik dus niet alles uit mezelf. Ik besprak dit idee met gitaarleerling Bas Mali. We vatten het plan op om daar eens een paar goeie muzikanten voor te gaan zoeken die ons daarbij zouden helpen’.

‘Tijdens een radio uitzending bij Presentator Frits Krieg van het inmiddels ter ziele programma WOS Blues heb ik ooit iets gedaan met Jean Paul Rena en ik was best wel gecharmeerd van de toenmalige ritmesectie van JP. Ik benaderde deze mannen (Frans Ogier / drums en Bas Buis/Basgitaar) en deze zegden direct hun medewerking toe. Daarna ben ik nog een tijd bezig geweest om een goeie Hammondspeler aan te trekken en uiteindelijk viel de keuze op Willem van der Schoof’.

‘The Blues Forever Project is geen bestaande band. De bedoeling was om gewoon met bevriende musici een mooi product te maken, puur voor mezelf en niet met de bedoeling om de CD officieel uit te brengen. Onder enthousiaste aanmoedigingen van de mede-bandleden ontstonden vrijwel direct ideeën om dan nog maar wat meer stukken op te nemen van mijn grote gitaarheld Peter Green, en binnen de kortste keren hadden we materiaal voor wel twee CD’s. Want naast de nummers van Peter Green begonnen ook weer eigen ideeën te ontstaan. Uiteindelijk is ervoor gekozen om een CD te maken met grotendeels eigen stukken, en twee nummers uit eerbetoon aan Peter Green er aan toe te voegen’.

‘Bijzonder aan deze CD is dat ie helemaal instrumentaal is. De uitdaging was om het spannend en
afwisselend te houden zonder dat het gaat vervelen en bovendien mijn hele emotie hier in te leggen en over te brengen op het publiek. Vooralsnog is het geen ramp om nog geen zanger(es) te hebben, want dit concept blijkt aan te slaan, gezien de reacties van een paar optredens die gedaan zijn. Het was een projectband die na het afronden van de CD weer zou ophouden. Inmiddels blijkt het, voor Nederland unieke concept, enorm aan te slaan bij bluesminnend Nederland. Ik heb de activiteiten voor een vaste band overigens nog even geparkeerd. Het lukt me nog niet om een zanger te vinden die me raakt. Nu deze CD zo lekker gaat zit ik te broeden of ik dit instrumentale concept verder zal ontwikkelen, want tot nu toe zijn de reacties toch wel erg mooi en het is best een leuk stel mensen bij elkaar.’

Kees becommentarieert elk nummer.

‘Forever Blue’ (titelsong) ‘Mijn basis filosofie achter elk nummer is, dat de groove moet staan als een huis. Het samenspel tussen drums, bas en begegeleidingsgitaar/orgel moet op zichzelf staand al supergoed klinken. Vervolgens kan je daar bovenop wat noten loslaten en een mooie melodielijn neerzetten. Dit nummer is een typisch voorbeeld van zo’n basisgroove, 4 maten die zich het hele nummer herhalen, maar dusdanig pakkend is, dat er geen eind aan hoeft te komen…..Forever Blue dus….’
Red: ‘Forever Blue’ is een lekker luisternummer waar je heerlijk op weg kan zwijmelen op de bank. Lekker hard, maar hoeft niet perse… gitaarspel in de stijl van Peter Green, in ieder geval klinkt het als…

‘Harbor Swing’ ‘Met een knipoog naar het Rotterdamse havengebied waar wij tussen de bedrijvigheid in de havens met honderden containers om ons heen repeteren in een anti-kraakpand, de huiskamer van een voormalig ontmoetingscentrum voor zeelieden. Nu woont drummer Frans Ogier daar’.
Red: ‘Harbour Swing’ is een swingend groovend en zeer onderhoudend nummer en een samenspel tussen Hammond Schoof en Dusink. Solo’s wisselen elkaar prima af.

‘Albatross’ (Peter Green)’Een van de mooiste stukken van mijn held Peter Green. Bijzonder aan deze uitvoering is dat ik hem op slidegitaar speel en in mijn eentje 2 gitaarpartijen tegelijk speel die bij Fleetwood Mac door 2 gitaristen gespeeld werden. Ik ben niet de 1e met dit idee, maar ook hier heb ik geprobeerd mijn eigen gevoel er in te leggen’.
Red: Hier gaat de redactie zijn vingers niet aan branden. Behalve dan dat het knap is uitgevoerd. Gewoon een heerlijke uitvoering van ‘Albatross’. Ook live erg van genoten in Zoetermeer tijdens de cd presentatie. Voordeel van de cd is wel dat deze op repeat gezet kan (moet) worden.

‘Blues To The Bone’: ‘Dit is ook een nummer op slide gitaar. In dit nummer heb ik een traditioneel blues wijsje ingebracht en op en Ry Cooder achtige manier gespeeld. Uiteraard weer met eigen toevoegingen. Ik heb voor dit nummer bewust de gitaren lager gestemd, waardoor de noten diep binnendringen en de dramatiek versterkt wordt. We vonden dat die lage tonen je tot diep in de ziel raakten vandaar de titel: Blues to the Bone’.
Red: ‘Blues To The Bone’ is een van de vele hoogtepunten op deze cd. Heerlijk gitaarwerk, slide en rhythm door elkaar heen zonder dat het een brij wordt. Bijna 8 minuten genieten geblazen…

‘Slim Robins Boogie’ ‘Dit nummer moest even een breekpunt worden in de hele CD. Even een andere sound en dat is uitstekend gelukt met top harpspeler ‘Slim’ Robin van Roon. Robin deed dat met zoveel enthousiasme, dat we het nummer zijn naam hebben meegegeven’.
Red: Inderdaad een frisse wind door deze plaat met deze boogie. Vol passie gespeeld door van Roon, zoals we van hem gewend zijn.

‘Loads To Say’ ‘Tja, zonder woorden, less is more, en met weinig noten heel veel zeggen, dat was de intentie van dit nummer. Op het juiste moment het juiste ding doen en die toon moet dan staan als een huis!’
Red: Eigenlijk valt er hier een soort stilte die opgevuld zou kunnen worden door een stem. Het zou iets toevoegen. Geen kritiek, want de muziek alleen blijft al zeer de moeite waard. Al moet ik zeggen dat de kunst van het weglaten niet moet worden onderschat.

‘Man Of the World’ (Peter Green) ‘Dit is een vreselijk mooi nummer van Peter Green waar de dramatiek van afstraalt. Het was een schreeuw om hulp in de tijd de Peter Green de grip op het leven aan het verliezen was. Ik heb een eigen tussenstuk ingevoegd het nummer om er toch weer een ‘Kees Dusink’-sausje over te gooien en niet alleen maar dom na te spelen’.
Red: Dat ‘Kees Dusink sausje’ kun je bijzonder geslaagd noemen… Als je het nummer niet zou kennen zou je niet beter weten dan dat het van Green zou zijn.

‘Time You Know’ ‘Een eerbetoon aan Peter Green en Eddy Boyd. Het gitaargeluid van Peter Green in combinatie met de pianoklanken van Eddy Boyd is ongekend mooi. Mijn Lucille, die ik voor dit doel speciaal heb gecustomized heeft dit geluid helemaal. Dit nummer bracht zo’n diepe emotie bij de bandleden, dat we de passende titel Time you know……tijd om kleur te bekennen…keuzes maken…less is more….hebben gekozen’.
Red: Een heerlijk rustig easy-listening nummer, met zoveel onder de motorkap dat je getriggert blijft om tot het eind scherp te blijven luisteren.

‘No Wonder’ ‘Dit is weer zo’n basis groove-je dat oneindig lang mag doorkabbelen. Gekozen voor een shuffle ritme. Dat mag natuurlijk niet ontbreken op een blues CD. Dit keer geen 4 maten die zich herhalen, maar 2 maten en 2 akkoorden….Hoe simpel kan het zijn…..No wonder.…’.
Red: Robin van Roon opent met zijn harp ‘No Wonder’ met een invallende Kees op de achtergrond en het loopt mooi in elkaar over door het hele nummer heen… Wat Kees omschrijft: Een lekkere groove.

‘Back In Time’ ‘Geïnspireerd op oude 60er jaren soulritmes ook in de blues toegepast door o.a. Albert Collins en Albert King. Dit nummer had ik aanvankelijk, tegen de wens van de bandleden, afgekeurd en niet goed genoeg bevonden voor de CD. Het gitaargeluid vond ik vreselijk. Na fantastisch mix-werk van de geluidstechnici van de Marmalade studio’s in Delft, kreeg mijn gitaar ineens de klank die dit nummer nodig had. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik dit nummer eerst afgekeurd heb.
Red: Inderdaad een heerlijk nummer doorspekt met heerlijke solo’s van Kees, ze hebben er een prima mix van gemaakt bij de Marmalade Studio’s.

‘Marian’‘Om dit nummer was het uiteindelijk allemaal begonnen. Ik had al tijden de wens om het nummer Marian, dat ik al eerder met 12BBB opgenomen had, eens instrumentaal op te nemen. Ik had er grote moeite mee dat ‘andere’ zangers over MIJN Marian gingen zingen, terwijl het over mijn gevoel ging en ik wilde ook zelf mijn hele emotie in het nummer leggen. Deze instrumentale versie maakt het weer helemaal ‘mijn’ ding. Elke noot speel ik met mijn diepste emotie voor mijn vrouw Marian. En dat dit ook zo overkomt, heeft zich inmiddels in de zaal ook al bewezen.’
Red: Ondanks dat er geen gezang te bewonderen valt is deze cd een meester werkje geworden van een bevlogen muzikant en van de bovenste plank. Kees Dusink heeft op zijn zoektocht naar muzikanten een prima stel mensen gevonden die het gevoel van Kees hebben weten te vertolken op een wijze dat bijna niet te evenaren is. Er zijn al een paar cd’s uit dit jaar, maar ik vrees dat dit een van de weinige echte juweeltjes zal zijn die we over 20 jaar nog met trots uit de kast zullen trekken.

Ik mag hopen dat Kees door gaat met dit project en dat de liefhebbers van deze ode aan Peter Green, die niet bij de cdpresentatie aanwezig zijn geweest, als nog de kans zullen krijgen. Er is hoop heb ik begrepen van Kees, en waar hoop is is leven. Deze cd bewijst het.

1. Forever Blue
2. Harbor Swing
3. Albatross (Peter Green)
4. BluesTo The Bone
5. Slim Robins Boogie
6. Loads to say
7. Man Of the World (Peter Green)
8. Time You Know
9. No Wonder
10. Back In Time
11. Marian

Website: www.keesdusink.nl