AJ Plug
North Sea Jazz Club
15 januari 2017

Tekst en foto’s (tenzij anders vermeld): André Wittebroek

Naar aanleiding van de recensie van AJ Plugs cd ‘Chew Chew Chew’ in Blues Magazine afgelopen oktober kwam ik met AJ Plug (roepnaam Sandra) in contact om een interview met haar te doen. Omdat ondergetekende deze zondag op Schiphol moest zijn, was dit de perfecte gelegenheid daarvoor en tevens om er een concertverslag aan te koppelen. Zo gezegd, zo gedaan.

Na perfect door de North Sea Jazz Club ontvangen te zijn, werd mij de backstageruimte aangewezen waar de hele band aanwezig was. Daar werd ik zeer vriendelijk ontvangen in een gemoedelijke, prettige sfeer (die later tijdens het concert ook zeer duidelijk aanwezig was). Na mij voorgesteld te hebben, gingen Sandra en ik naar een kleine ruimte ernaast voor het gesprek.

Hoe ziet je muzikale verleden er uit en waarom voor de muziek gekozen?
“Als kind stond ik net zoals veel meisjes vaak voor de spiegel met een borstel als microfoon artiesten na te doen. Mijn twee oudere broers draaiden, net als iedereen van die leeftijd toen, veel muziek. De ene draaide vooral veel Fleetwood Mac, Genesis e.d. en de andere meer het rockige zoals AC/DC, Motorhead en Rory Gallagher. Wanneer ze niet thuis waren, draaide ik stiekem hun muziek en dat vond ik geweldig. De echte ommekeer kwam toen ik een jaar of dertien was. Mijn broer nam me mee naar Paradiso naar een concert van Rory Gallagher en ik was verkocht, hooked. Door een vakantiebaantje kon ik een cd-speler kopen, die bestonden toen net, en werden er zelf cd’s gekocht. Vooral de rockkant boeide me: Bad Company, AC/DC, Rory Gallagher. De verkoper in de platenzaak leerde mij kennen en gaf mij vaak advies. Zo kwam ik bij Melissa Etheridge en Janis Joplin uit en die laatste was en is nog steeds van grote invloed. Het was niet alleen haar stem, maar ook haar levensvisie: vrijheid, vrede, voor jezelf opkomen en daarna handelen.

Je komt uit Katwijk aan Zee: was daar een bepaalde muziekscene in die tijd? Volendam had de ‘Palingsound’, heeft Katwijk ook iets eigens?
“Er was zeer zeker een muziekscene, met veel heavy rock in plaats van pop. Tegenwoordig zijn er minder bandjes, maar vooral dj’s zoals overal.”

Terug naar je verleden. Hoe kwam je in een band terecht?
Klaas (Kuijt, partner en gitarist in de band) zat in een band en die speelde meer undergroundmuziek. Er was een verjaardagsfeestje en de band die er zou spelen zocht een zanger. Klaas had mij opgegeven zonder dat ik het wist. Toch gegaan, doodnerveus, nog nooit  een echte microfoon in de handen gehad! Burning Heart van Vandenberg moest ik zingen. Halverwege het nummer stopte de band en ik dacht: jammer dan. Tot mijn verbazing was ik direct aangenomen. Even later speelden we op een schoolfeest en Klaas deed daar het geluid en hoorde mij voor het eerst zingen over een zanginstallatie: hij was er stil van!! Dat was het begin van het spelen in een band. We speelden alleen covers, maar na een tijd wil je je eigen ding doen, eigen nummers maken e.d. Kijken of er meer is.”

“Klaas had door de muziek mensen leren kennen waaronder Grieken. Een van hen zei dat er in Griekenland zeker werk was met optredens.  Wij zouden daar elke dag wel kunnen spelen. Klaas en ik besloten het avontuur te kiezen. We verkochten alles, kochten een bus, zanginstallatie, speakers en we gingen. We traden als duo op in o.a. het Hard Rock Café. We zijn acht jaar op Kreta geweest in de zomer. We leerden daar weer enkele Engelsen kennen die ook in een band speelden. Die vertelden dat er in de winter in Oostenrijk ook mogelijkheden waren om te spelen. Dus wij in de winter naar Oostenrijk. De eerste drie weken in een jeugdherberg. We kwamen bij een bar waar een Zweeds duo genaamd ‘Gin and Tonic’ speelde. Die naam vergeet ik nooit meer!! Wij bluften tegen de eigenaar dat we veel beter waren. We kregen een kans en inderdaad namen ze ons aan. We zouden er drie dagen in de week kunnen spelen en hebben er zelfs leren skiën.”

“We hebben dat jaren gedaan, maar het begon toen zijn tol te eisen. In het Hard Rock Café kregen we de eten, maar dat was typisch Amerikaans: veel patat, hamburgers e.d. Inmiddels waren we geen duo meer, maar hadden een band met drummer en bassist. We speelden veel, eigenlijk teveel en ik bleek uitgedroogd te zijn en had het zelf niet door totdat een vriendin zei dat ik er zo slecht uitzag. Ik voelde wel wat maar stelde een bezoek aan de dokter steeds maar uit  vanwege de drukte. Uiteindelijk zijn we er mee gestopt en teruggegaan naar Nederland. We wilden het een tijdje rustiger aan doen en we waren het spelen van covers ook zat.”

“Terug in Nederland kwamen we in contact met Gerrit Harmsen die iets in Harmelen organiseerde. Hij vroeg of wij konden spelen, we formeerden snel een band. Paul Scholman was er als fotograaf voor Blues Magazine. Zo is AJ and The Wildgroove ontstaan. We kregen daardoor meer optredens en mensen vroegen steeds naar cd’s, maar die hadden we niet. We zijn eigen nummers gaan schrijven en de eerste cd ‘Let Go Or Be Dragged’ was een feit. Door de goede recensies begon kregen we meer bekendheid.”

Het verbaasde me dat jullie bij de eerste cd alles al zelf schreven. Hoe doen jullie dat? Eerst in het Nederlands, dan vertalen, jij de teksten, Klaas de muziek, omgekeerd of allemaal samen?
“Het ligt eraan. De inspiratie voor de teksten haal ik uit mijn eigen leven of mijn omgeving.  Soms kijk ik een film en dan later schiet me iets daarvan te binnen en schrijf ik het op. Dat verwerk ik dan in mijn tekst. Ik hoor de melodie in mijn hoofd en omdat ik geen noten kan lezen , neurie ik het. Klaas luistert ernaar en weet wat hij ermee kan doen, werkt het verder uit. Op de meeste vreemde momenten schiet me wat te binnen: Lig ik al in bed en daar is een idee: Klaas: “Is het weer zover?”, en dan zitten we te schrijven. We vertalen niet, alles direct in het Engels. Hij is meer de verstandige kant op de gitaar, ik van de spontaniteit en die combinatie werkt perfect.”

Vind ik wel knap, want jullie teksten zijn geen simpel Engels.
“Op school was ik goed in Engels en we hebben Engelse vrienden. Het lukt nog steeds.”

AJ and the Wildgrooves zijn gestopt en nu ga je verder met een nieuwe band, die alleen AJ Plug heet. Zit daar een bepaalde reden achter?”
“We hebben best wel veel wisselingen gehad, omdat er veel tijd in gaat zitten. Iedereen had er een full-time baan naast en/of een gezin en dan wordt het moeilijk. Ook ging het niveau steeds omhoog en heb je soms andere mensen nodig. Verder is de naamsverandering bewust. Ik ben nu echt de frontvrouw en de band speelt als begeleiding  van mij. Wanneer er nu een bandlid weggaat zal dat minder opvallen. Ook minder gedoe eromheen denk ik. Niet dat ik hoop dat ze weggaan!”

Je hebt nu ineens Guy Smeets in je band. Die heeft een werkelijk geweldige cd gemaakt met zijn toenmalige eigen band en is nu met een eigen project bezig las ik. Blijft hij bij de band en hoe kwam het contact tot stand?
“Bij de cd-presentatie van Chew Chew Chew zou zijn vader Henk Smeets ook komen. We wilden dan ook een Jimi Hendrix nummer spelen. Ik vroeg aan hem of Guy zijn gitaar wilde meenemen. Guy speelde mee en er was een geweldige klik met ons allen. Vanaf dat moment zit hij in de band. Vanavond is pas het derde optreden in deze formatie, we zijn net begonnen met liveoptredens.”

Chew, Chew, Chew krijgt erg goede recensies in binnen- en buitenland. Dat moet je toch wel verrassen?
“Ja, blij verrast en natuurlijk gehoopt. Het verbaast me dat het allemaal zo snel gaat nu. Johan Derksen heeft veel gepromoot, we zijn zelfs op tv geweest en dankzij hem staan we nu hier in de NSJC. Daar kom je anders erg moeilijk of helemaal niet tussen. We hopen dat het zich zo verder ontwikkelt en dat we in het buitenland ook optredens krijgen. Duitsland is een interessante markt. We hopen daar een goede booker te vinden.”

Mag ik je namens Blues Magazine danken voor dit zeer prettige, spontane gesprek. Het was supergezellig en je bent een heerlijke kletsdoos als ik dat mag zeggen. (We kletsten zoveel dat het warme eten aan haar voorbij ging, men riep haar tweemaal maar ze bleef zitten!)
“Graag gedaan en ik vond het ook erg leuk. Ik hoop dat de lezers van Blues Magazine het ook een leuk interview vinden en hopelijk zien we elkaar bij een optreden.”

Na dit gesprek sprak ik Guy Smeets nog even en stelde meteen een paar vragen.

Je zit nu bij AJ Plug. Hoe is dat, toch anders dan een eigen band? Moest je de nummers leren zeker?
“Dat zeker, maar het bevalt prima. Vanavond het derde optreden, net begonnen. Er was direct een klik met de bandleden en het ging eigenlijk vanzelf. Ik kreeg drie dagen van te voren de nummers en het ging meteen goed. Het gaat eigenlijk vanzelf op gevoel. Ik speel  mijn eigen stijl, mijn vingers doen het bijna automatisch op de Fender Stratocaster.”

Dat noem ik talent. Heb je gitaarles gehad?
“Dat denk ik ook. Ik zat op een muziekacademie maar dat was niet echt iets voor mij omdat ik meer vrijheid wilde hebben in het spelen, meer een eigen stijl ontwikkelen. Je wordt toch in een bepaalde richting gestuurd. Het gaat om mij.”

Ben je nu naast deze band nog met andere dingen bezig?
“De Guy Smeets Band is passé zoals welbekend. Ik ben bezig met een project dat veel mensen wel zal verbazen. Het is iets heel anders dan wat men van mij gewend is. Het zal zeker verrassen maar meer kan ik er niet over zeggen. Ik doe ook sessiewerk. Verder wil ik zien hoever ik kan komen in de muziek en in het schrijven van eigen nummers.”

Veel succes met de show.
“Dank je en ik wens je een mooi concert toe!”

Concertverslag.

De zaal ziet er goed uit, mooi podium alleen die zittende mensen aan een tafel voor het podium is voor mij wennen. Komt dat de sfeer wel ten goede? Afwachten maar. Johan Derksen kondigt de band aan in een zeer goed gevulde zaal.

De band speelt in totaal negentien nummers van de eerste en tweede cd en daarna als toegift Little Wing van Jimi Hendrix. Men begint met It Ain’t Over en direct knalt de krachtige stem van AJ, die een prachtige podiumuitstraling en presentatie heeft, uit de speakers gevolgd door een felle solo van Guy en het fundament van de ritmesectie is top. Hier staat een band, geen individuen! Het spelplezier spat er vanaf de eerste tonen af. More to Loose volgt met drumintro van Machiel Verhaar en een portie soul met een strak eind. Het laidback Train Of Love heeft een heerlijke groove met mooi ingetogen gitaarspel. In  Walk Upon Water zijn de ritmische riffs van Klaas Kuijt dominant aanwezig, het maakt het stevig, rockig. Het eind is rustig, sfeervol zelfs. Mooi opgebouwd.

Dan het koningsnummer van de laatste cd voor mij: Trouble. Schitterende slowblues, geweldig en gevoelig gitaarwerk en prachtig, emotioneel gezongen met passend ritmewerk. Het stevig rockende Going Under wordt gevolgd door Crazy For You met de zang op de voorgrond. Klaas zet dan in bij de funkyblues Shine. Ritmisch sterk met heerlijk basspel van Tenny Tahamata. Zeer strak gespeeld en warempel wagen enkele mensen van de tafels zich aan een dansje. Staande mensen hebben  het makkelijker! Heerlijke song. Het laatste nummer van de eerste set is  Down On My Knees met lekkere riffs en waarin AJ het publiek aanspoort het ritme mee te klappen.

Na de pauze start men Drown in my Sorrow en Kim Snelten staat voor het eerst op het podium met zijn bluesharp en wat schitterend. Hij speelt gevoelig, ingetogen maar kan ook krachtig indien nodig. Er volgt een zang en bluesharp duel wat mooi is om te zien. De soepele bewegingen van AJ in combinatie met de tonen van de bluesharp zijn  een lust voor oog en oor. Puur, echte blues. See The Light met een lekker intro is weer groovy en daarna swingt het verder met Baby I’m Alright met duel tussen Guy op gitaar en Kim op harp. Kim’s harpspel voegt veel toe aan de band, het geluid wordt afwisselender, voller en warmer. Spitting Fire heeft een rock ‘n roll tintje, moeilijk om bij stil te zitten, weer retestrak gespeeld en Guy geeft de toon aan met snel slagspel. In Turning Pebbles wordt het wah-wah pedaal gebruikt en is er weer die spontaniteit tussen AJ en Guy. Hier zit de zang wat teveel in het hoog lijkt het met minder variatie dan in de andere songs.

Big Sweet Love is een prachtige ballade met tokkelend gitaarwerk, mooie diepe baslijnen van Tenny en de stem van AJ komt hierin vol tot uiting. Alles is perfect in balans. In het rockige Better Off Without You staat de ritmesectie aan de basis met een stevige achtergrond. Klaas doet de intro van Callling you King en het nummer heeft zo’n jaren zeventig uitstraling, vrolijk en melodieus. het stevige Waiting For Love bevat weer een interactie tussen AJ en Guy met prachtig harpspel van Kim. Aan het eind zitten er mooie psychedelische klankbeelden in. Dan volgt het laatste lied, het groovende Free At last, met het sterk ritmische  intro dat zo van de band Buddaheads kan zijn. Nu staat iedereen en  geniet met dansende en ritmische bewegingen. Een prachtige afsluiting van de tweede set. Men komt nog terug voor een toegift en dat is een knallende uitvoering van Little Wing van Jimi Hendrix. Hierin krijgt elk bandlid nog eenmaal de gelegenheid te excelleren en dan is het echt afgelopen.

Conclusie:
Een prachtig concert van een geweldige band zich profileerde als een eenheid die met groot plezier, passie en spontaniteit heerlijke blues/bluesrock maakt.

Line-up:
AJ Plug: vocals
Klaas Kuijt: guitar
Guy Smeets: guitar
Machiel Verhaar: drums
Tenny Tahamata: bassguitar
Kim Snelten: bluesharp


Ook op Blues Magazine ...