Dirty York - 15-05-13 NIX 005

foto: Nineke Loedeman

In gesprek met Shaun Brown, frontman Dirty York

De Australische band Dirty York heeft net z’n Europese tour achter de rug en bracht ze vanuit Melbourne naar België, Frankrijk, Duitsland, Tsjechië, uiteraard Nederland en voor heel veel optredens naar Spanje. Bluesmagazine.nl sprak met Shaun Brown, leadsinger en verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de lyrics van deze band van ‘Down Under’.

Tekst: Herbert Schluter

Op de eerste vraag, nl. hoe ze bij elkaar zijn gekomen en hebben bedacht om een band te vormen, komt een verrassend antwoord. Shaun bleek in een bluesband te zingen en werd gevraagd om te openen voor Dirty York! Er sprong een vonk over, de bewondering en respect voor elkaar bleek wederzijds en een weekje later kwamen de mannen al bij elkaar om eens samen het repetitiehok in te duiken. De rest is geschiedenis…

Zoals bij vrijwel geen enkele band is er een vastomlijnde manier waarop nieuwe songs tot stand komen. In het geval van Dirty York is het doorgaans Luke Teys, die Shaun omschrijft als een great songwriter, die met een idee aankomt. Dat idee is dan in de basis ongeveer compleet en kan Shaun nadenken over de lyrics. Met die onderdelen duiken ze dan de studio in en maken ze een demo van het liedje en kunnen ze de meeste plooien wel recht strijken. Justin Rudge, de bassist, vervult dan meestal ook de rol van geluidsengineer. Ook Benny, de boomlange gitarist, komt soms met een bijdrage, maar vaak is dat een compleet liedje waar weinig aan bijgeschaafd hoeft te worden.

In die setting is het eerste album ‘Waiting on St. George’ dan ook opgenomen in een studio op het platteland, op de boerderij van ‘Turk’. Hoewel dat goed beviel werd toch besloten om voor het tweede album een echte studio met een echte technicus in te huren. Het resultaat daarvan werd ‘Say Goodbye to Diamonds’ en dat had daardoor een veel groter, duurder en misschien zelfs ‘mainstream’ geluid. Hoewel… mainstream… Shaun zegt daarover: ‘Ons geluid is zeker niet mainstream te noemen, het is eerder vintage, daar voelen we ons veel beter in thuis.’

Voor het nieuwste album ‘Feed the Fiction’ zijn ze toch maar weer naar dezelfde intieme setting gegaan als bij het eerste album. Hoewel de drum- en baspartijen in de studio zijn opgenomen met de hulp van een geluidsengineer zijn de gitaar- en zangpartijen opgenomen in het huis van Luke!

Op de vraag door welke muziek hijzelf beïnvloed is verschijnt er een grote grijns op z’n gezicht: ‘We zijn echte rock ’n roll geeks, gek op de muziek uit de jaren ’60 en ’70. Maar ik ben opgegroeid in de jaren ’90, dus met Oasis, Nirvana en Pearl Jam. Mijn ouders hadden dan weer muziek in de platenkast van de Stones, de Beatles, Ray Charles en Motown. Toen ik 16 was geworden ging ik van school om timmerman te worden en terwijl we aan het werk waren hoorden we de muziek van Creedence en Lynyrd Skynyrd. Dat zijn dus heel veel invloeden en al die invloeden komen weer terug in de muziek die we nu maken!’

‘Dit is nu de derde keer dat we in Europa zijn en de tweede tour die we doen’, vertelt Shaun verder. ‘De allereerste keer dat we in Europa hebben gespeeld was tijdens het Azkena-rockfestival in Spanje. We hebben wat geld voor de reis bij elkaar geschraapt, zijn naar Spanje gevlogen en hebben daar welgeteld 1 uurtje kunnen spelen en letterlijk geen cent verdiend!’ Maar dat ene uurtje was wel de aanzet tot een nog altijd groeiende aanhang in Spanje. ‘De Spaanse fans gaan helemaal uit hun dak’, aldus Shaun, die in Melbourne juist gewend is aan een publiek dat bands zeer kritisch bestudeert in plaats van met een drankje in de hand lekker los te gaan. Geen wonder dat van de ruim 30 optredens tijdens deze tour meer dan de helft wordt gespeeld in Spanje!

‘Maar ik klaag niet over de fans thuis, hoor!’ haast Shaun zich te vertellen. ‘Er zijn alleen zo ontzettend veel bands in Melbourne en ruime omgeving, het publiek is bijna verwend geraakt. We spelen met onze muziek in onze eigen niche en dat bevalt goed. We spelen vaak in een kroeg ‘Labour in Vain’ op een zondagmiddag en die gigs krijgen zo langzamerhand een goeie reputatie. De laatste keer dat we er speelden kon zelfs niet iedereen naar binnen.’

Terloops kwam het gesprek nog even op talentenjachten zoals X-Factor. Zelfs Shaun krijgt af en toe nog een hinterige opmerking of hij zich al heeft opgegeven… Die kans is niet groot! Ook al is hij als zanger degene die de meeste ogen op zich gericht weet, toch wordt hij nog altijd wat nerveus van al die aandacht. ‘Het geluid dat uit de speakers komt is belangrijker dan hoe je er uitziet. Als ’t lekker gaat on stage en alles klinkt goed krijg je vanzelf goeie interactie met je publiek’, aldus Shaun.

Als laatste vroegen we hem om de toekomst van Dirty York te voorspellen. ‘Da’s erg moeilijk… maar ook weer niet zo heel erg moeilijk – we’ll just keep doing it! Ieder album moet weer beter worden zodat we een groter publiek kunnen bereiken.’ Daarmee komt er een eind aan het gesprek met deze gepassioneerde, gedreven en tegelijk zo ontzettend bescheiden man. Ik hoop dat we nog veel van deze band gaan horen in de toekomst – lastig te voorspellen of niet!

http://www.dirtyyork.com/

dirtyyork


Ook te lezen op Blues Magazine ...