In gesprek met John Pippus…..

Interview/video: Jan van Eck & concertverslag/foto’s: Yvonne van Eck

Vertel eens iets over jezelf
Ik ben in1950 inWinnipeg, Canada, geboren en opgegroeid in Vancouver.
Begin jaren 60, juist voordat de Beatles doorbraken, er was geen scene van singer-songwriters,  wilde ik leren gitaarspelen. Mijn moeder steunde me, zij  zong in koren en vond dat ik met mijn stem daar goed in zou passen. Twee jaar oefende ik uit de muziekboeken, liedjes als Oh Suzanna, Old Black Joe etc. Het echte werk kwam toen ik 15 was en op zomerkamp een leider trof die me 4 akkoorden leerde, e-j-a-c-, dit was mijn eyeopener. Ik raakte helemaal verslingerd aan de rock & roll, het was een tijd dat muziek een belangrijke wending nam. Samen met een bevriend drummer werd een 2 mans band gevormd en speelden we Yardbirds, Rolling Stones op feestjes. Niet onbelangrijk op dat moment waren de meisjes, die kwamen af op muzikanten.

Werd je direct gegrepen door de blues?
Nee, als gezegd was het voor mij eerst de rock & roll, maar ik luisterde naar Josh Waite, Rolling Stones, zelfs Peter Paul & Mary en dit ging richting de blues, want ik kwam erachter dat veel nummers die ik goed vond geschreven waren door oude rotten uit de bluesscene, zoals Ledbeally, Robert Johnson, Howlin’ Wolf. Ik begon te luisteren naar de originele muziek. R & R heeft vbeel energie en elementen van spanning en gevaar in zich, maar heeft uiteindelijk zijn oorsprong in de blues. In de blues voel ik me echt thuis, het is eerlijk, het is echt en het is emotie, it’s the real thing.

Hoe ziet het verloop van je carriere eruit?
Zoals gezegd, we traden op met covers, en in de 70-er jaren begon ik zelf muziek te schrijven, maar dit was voor mij niet van de juiste kwaliteit. Eind jaren 80 heb ik weer wat geschreven, maar dit is allemaal werk wat ik nu  niet meer zal spelen.
In 2004 was mijn gezin grootgebracht, ik had de universiteit gehaald en was in de gelegenheid om te stoppen met mijn werk. Hierdoor kon ik me focussen op muziek. Een vriend gaf me een Washburn gitaar en nu kan ik me volledig wijden aan muziek maken.
Ik hanteer verschillende genres, ik doe folk, soul, blues.

Je discografie
Mijn 1e ep kwam uit in 2006, genaamd Songtourist. In 2009 kwam This City Blues uit, gevolgd door in 2010 Born a Genius en in 2011 volgde Wrapped up in the Blues.
De title Wrapped up in the Blues komt van de foto, gemaakt door Graham Vickers, ik vond het een geweldige foto, wrapped in toiletpaper, dit werd dus Wrapped in the Blues. Graham Vickers deed ook het artwork voor Born a Genius en de EP uit 2006. Over de titel Born a Genius was ik wat onzeker, het zou wat opschepperig kunnen overkomen…

Hoe komt je muziek tot stand?
Dit is de meest gestelde vraag….Het komt vaak op rustige momenten, gewoon aan de keukentafel, of in mijn muziekkamer, ik hoor dan iets interessants, een ackkoord, rif, melodie, of ik kopieer iets van internet en ga hier mee aan de slag. Ik maak er tekst bij, dit kan blij, verdrietig, of wat dan ook zijn, maar de muziek is er het eerst, de tekst pas ik in.
One World, van het album Wrapped Up in the Blues, was even een twijfelgeval of het wel of niet op het album zou gaan, het is geen typisch bluesnummer, al heeft het wel de 1-4-5 bluesstructuur. Het is meer een fingerpicking nummer.
Airplane Woman, ook van Wrapped Up, is erop gezet vanwege de tuning, ik zag Peter Case spelen in een c-j-c-j-c-e tuning spelen en gebruikte dat voor Airplane Woman. Het is een echte blues georiënteerde song, in de blues cultuur van sexuele verovering; stoere man pakt vrouw. Voor het 3e  couplet heb ik zelfs geen tekst gemaakt, het is een deel  van het oude Howlin’ Wolf nummer Back Door Man.
Het nummer I dreamed of Muddy Waters last Night is waar gebeurd, ik droomde die nacht echt van Muddy Waters en schreef het nummer tijdens de lunch in c-tuning.
Ik schrijf doorgaans eest de basis en daarna hou ik me bezig met het rijmschema, waar komt een bridge, wat moet er nog meer in etc.

Je stem klinkt zo doorleefd, met zingen klinkt het ruwer dan met praten.
Ja, ik heb vroeger veel gerookt, rook nu af en toe een sigaartje. Vroeger dronk ik ook veel meer dan nu. Ik zing nu beter dan vroeger. Mijn stem is autenthiek, al varieer ik mijn stem weleens in enige mate zoals Son House, John Lee Hooker, Howlin’ Wolf dit doen. Dit gebeurt op gevoel, het is niet dat ik hen simpelweg kopieer, het blijft mezelf.

Tot slot, de shows in Europa, wat verwacht je?
Ik doe 9 shows in Nederland, ik verwacht eigenlijk niets omdat ik niet weet wat ik kan verwachten.
Het is voor het eerst dat ik in niet engels sprekende landen optreedt, hoewel iedereen hier engels spreekt en verstaat.  Ik weet dat in Europa er een zeer goede muziek scene is en ik zal er voor 110 % tegen aan gaan!

Concertverslag  zondag 6 mei De Wijnhaven Delft
Het is een gezellig oud café, waarin je de oude meesters zo aan het werk zou zien. Aan de gracht gelegen, de ambiance is geweldig. De zaak is goed vol, het publiek zit ofwel boven in de vide ofwel beneden tegenover John, die een plekje in de hoek heeft gekregen. Hij begint met ‘Men of Constant Sorrow’ (Song Tourist), een rustig singersongwriter nummer, met mooi gitaarspel. ‘Don’t want to think about that’  wordt gevolgd door ‘Follow that river’, waarvan John vertelt dat de titel ontstond toen hij eens aan de rivier stond. Het is een lekker in het gehoor liggend nummer, gezongen met een wat raspende stem. ‘One World’ wordt opgedragen aan Jan en Yvonne, dit nummer had veel langer mogen duren, een geweldige song en zeer gevoelig gezongen.
‘Oh Oh Oh’ wordt gevolgd door ‘Shopping card Joe’, een liedje over een zwerver, die we kennen uit Amerikaanse films, duwend achter een winkelwagentje’’
‘Airplane Woman’  is een catchy nummer in de blues traditie van seksuele verovering, stoere man pakt vrouw, dit keer gesitueerd in een vliegtuig . ‘I dreamed about Muddy Waters’  is waargebeurd, John droomde werkelijk over Muddy Waters en schreef daarom dit nummer en speelt het ook geheel in de Waters stijl en krijgt dan ook veel bijval van het publiek.

Er is een korte pauze, waarna de 2e set begint.
De set begint met ‘Those 5 Days’, een nieuw nummer, klinkt lekker, harp erbij, mooie bluesy song. ‘Born a Genius’, een lekker reggae achtig nummer, dat het goed doet bij het publiek.
Dan speelt John ‘Leavin on your Mind’  een heerlijk bluesnummer met harp ondersteund, gevolgd door ‘Son’s  House’, John vertelt dat hij het adres van Son House in New York bezocht en aan de hand daarvan dit nummer schreef. Het is een echte blues song geheel in de traditie van Son House. ‘Coming home Blues’ klinkt lekker vlot, een bluessong die lekker blijft hangen, gevolgd door een slowblues, ‘Tell me Why’, in de stijl van Little Red Rooster, om weer even tot rust te komen. ‘ When my Baby loves me’ is een uptempo blues, in de oude stijl, lekker met bluesharp erbij. ‘Gimmie some loving’ van de Spencer Davis Group, voor mij geen must, heeft John ook niet nodig, covers. ‘Liberation Day’, volgens John toepasselijk, omdat wij juist een dag eerder bevrijdingsdag vierden, is een funky nummer, lekker in het gehoor liggend. ‘In another lifetime’ is een acapella lied over een moeder in Afrika die haar kind liefdevol toezingt ondanks alle ellende. Dit lied maakt veel indruk en het applaus is dan ook niet van de lucht. Al met al een zeer mooie middag die volgens mij ook de doorbraak van John Pippus  in Nederland wordt.

Optredens in Nederland:
Saturday May 12 – Cafe Max Stavoren
Sunday May 13 – Taverne De Waag Haarlem
 Friday May 18 – De Harlekijn Dordrecht
Saturday May 19 – De Drukkery Middelburg
 Sunday May 20 – De Compagnie Veghel


Ook op Blues Magazine ...