Betty Fox

In gesprek met Betty Fox

Op 25 juni 2015 recenseerde Jan Marius Franzen de CD ‘Slow Burn’ van de Betty Fox Band (BFB) uit Tampa, Florida in Blues Magazine en zijn conclusie was: een prima CD en een vette aanrader (lees hier die recensie). In de voorbereiding op het Grolsch Schöppingen Blues Festival kwamen zoals altijd veel bands ter sprake waaronder de BFB. Organisator Richard Hölscher nam contact op via email met Betty Fox die zeer verrast bleek met de aandacht uit Europa. Men was hier ook nog nooit geweest. En zo stond de band als opener op het festival, wat een zeer goede keuze bleek te zijn (lees hier de recensie festival). Men kwam alleen voor dit festival naar Europa, maar dat doet de organisatie wel vaker. Als de muziek goed is en bij het festival past, haalt de organisatie ze zelfs voor één optreden. Aan het eind van het festival was er gelegenheid voor een interview met een vriendelijke Betty Fox.

Tekst: André Wittebroek

Hoe ben je op dit festival terecht gekomen? Jullie zijn nog nooit in Europa geweest.
“Ik kreeg een email van Richard Hölscher van dit festival of we belangstelling hadden om hier te komen optreden. Totaal verbaasd en verrast was ik met de aandacht uit Europa. We waren er nog helemaal niet mee bezig . Richard had zich in onze muziekgeschiedenis, die nog niet zo lang duurt, verdiept en gezien dat we de finale hadden gehaald van de International Blues Challenge 2014 in Memphis. De muziekstijl paste ook in de programmering en nu zit ik dus hier tegenover jullie! Fantastisch!”

Hoe vonden jullie dit eerste optreden in Europa?
“Eigenlijk is dit niet ons eerste optreden in Europa: ikzelf speelde eenmaal eerder op het Dark Season Festival op Spitsbergen maar dat kun je eigenlijk geen Europa noemen, toch? De interactie met het publiek voelt hetzelfde als bij ons thuis. Men is net zo aardig, meegaand en ondersteunend als de mensen die ons thuis in Florida volgen. We voelen ons zeer welkom en verbonden. Het is echt een prachtige ervaring. We hebben veel mensen leren kennen en zullen er zeker mee in contact blijven. Mijn bandleden hebben veel internationaal getoerd en vinden het dit een van hun meest favoriete toerervaringen ooit. Ik zeg dit niet zomaar, we vinden het echt geweldig en het heeft mij persoonlijk ook geholpen en veranderd. ( Ze vertelt zeer emotioneel wat ze mee heeft gemaakt de laatste tijd: ziektes en overlijden bekenden en familie, stukgelopen relatie. Heftig allemaal) Dit festival geeft mij veel geloof en vertrouwen in mensen terug. Dat steuntje in de rug is erg welkom en had ik nodig.”

Waren jullie zenuwachtig voor het optreden? Jullie begonnen als opener en wat verwachtten jullie eigenlijk?
“Ik was wel wat nerveus, de gezonde spanning voor een optreden. Maar wanneer je op het podium staat en begint is het zo over en probeer je van elk moment te genieten. We hadden geen idee wat ons te wachten stond. Je best doen en dan zie je het wel.”

Veel verschil tussen Europa en Amerika?
“Iedereen die ik ken praat over de verschillen en dat Europa zoveel beter is, waarschijnlijk zal ik het anders zien. Mij vallen veel meer de overeenkomsten op: open, vriendelijke, liefdevolle en warme mensen. Het aantal hugs dat ik deze dagen krijg zijn bijna niet te tellen. In één zin: Ik voel me hier thuis!”

 Ik zie je veel kijken bij andere bands. Kende je al enkele?
“De line-up is ongelooflijk goed. Natuurlijk kijk ik veel, je leert van elke artiest en het is topmuziek. We zijn hier het hele festival dus kunnen we alles zien. Mijn favorieten tot nu zijn John Cleary, Ruthie Foster en Henrik Freischlader.”

Betty Fox by Nineke Loedeman

Even terug naar het begin van je muziekleven. Hoe ben je in de muziekwereld terechtgekomen?
“Mijn moeder en haar broers en zussen hadden een gospelkwartet en mijn familie was zeer kerkelijk. Ze zongen elke dienst in de kerk en bij elke familieaangelegenheid. Het was allemaal zeer hecht. Toen ik vier jaar was, zong ik voor het eerst solo en men vertelde mij dat ik mijn eerste eigen liedje zong met twee jaar met de titel: ‘ If I don’t want to, then I don’t have to’!”

Welke mensen zijn je muzikale voorbeelden geweest en misschien nog?
“In mijn jeugd zongen we veel southern-gospel met de familie maar iets in mij stuurde me meer richting gospelstijl van Aretha Franklin, Tramaine Hawkins, Yolanda Adams en de Staple Singers. In mijn muziek zit daarom ook veel gospel naast soul, blues en funk. De groove, het ritme is de basis.”

Je gebruikt je stem erg verschillend: van zacht tot krachtig, van intiem tot passievol met knallende uithalen. Je vraagt veel van je stem, nooit teveel?
“Dat gaat nog steeds heel goed. Sinds mijn twaalfde heb ik ‘stem en stemgebruik’ bestudeerd aan het college voor Speech Language Pathology en zanglessen gehad. Zanglessen heb ik nog steeds en ik oefen vier keer een half uur per week.”

Vind je het moeilijk je eigen nummers te schrijven en doe je dat alleen?
“Daarvoor heb ik geen formule, geen regel. Was er maar een voor dat creatieve proces. Zover ik het kan zien is het iets magisch. Ik schrijf vooral autobiografisch en dat gaat soms makkelijk, soms moeilijk. Als het makkelijk gaat is het net ademen: dan gaat dan vanzelf. Tekst en muziek schrijf ik beiden. Meestal komen eerst de melodie, akkoorden en een stuk tekst en samen met een co-writer maken we het af. Dat gaat prima zo. We hebben nu vijf songs voor het nieuwe album klaar. Mijn bandleden schrijven ook mee en iedereen krijgt hetzelfde deel, ook al is het mijn band. We zijn gelijkwaardig.”

Dat nieuwe album, ga je op dezelfde weg verder als op ‘Slow Burn’ en je eerste album ‘Too Far Gone’ uit 2011?
“We willen meer doen met een blazerssectie en als het lukt er ook mee gaan toeren. Dat wordt dan de volgende stap in mijn carrière. Terugkomen in Duitsland en misschien meer landen in Europa met het nieuwe album heeft de hoogste prioriteit natuurlijk! Muziek is mijn leven, als ik niet optreed luister ik naar nieuwe muziek, schrijf muziek of denk aan muziek.”

Geen zwaar leven als muzikant en je kunt ervan leven of doe je er nog iets naast?
“Nee hoor. Ik ben al een tijd professioneel muzikant. Het is niet zwaar, hiervoor heb ik echt hard moeten werken. Er waren baantjes bij waar je zo hard moest werken dat je s ‘avonds nauwelijks nog op je benen kon staan. Dit is het gemakkelijkste baantje wat ik gehad heb, ik denk omdat het niet als werk voelt. Je hebt van je hobby je werk kunnen maken en dan heb je veel geluk.”

Wil je nog iets zeggen tegen de lezers van Blues Magazine?
“Bedankt dat jullie de tijd genomen hebben dit interview te lezen en ik hoop snel naar Europa terug te komen en jullie dan te mogen begroeten bij een show. Als er een optreden in Duitsland zou komen dan graag even Henrik Freischlader bij ons op het podium”

Links:
www.bettyfox.net

Betty Fox Band

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by