IN GESPREK MET… 24PESOS (JULIAN BURDOCK)

Toen 24Pesos in 2008 debuteerde met het album ‘The Boogie Worm’ veroorzaakte dat een hevige gezonde opwinding bij iedereen die zich zorgen maakte over de toekomst van de bluesmuziek. Het Britse gezelschap onder leiding van zanger/gitarist en musical director Julian Burdock gaf de ietwat ingekakte blues-scene precies wat er op dat moment nodig leek te zijn. Ook de optredens die hiermee gepaard gingen bleken behoorlijk in de smaak te vallen en niet alleen bij de bluespuristen. Muzikanten als Paul McCartney, Seal, Robbie Williams, Bryan Adams, Paloma Faith en Ian Siegal maakten in de studio of tijdens de optredens maar wat graag gebruik van deze gedreven muzikanten. Nadat ook het tweede en derde album goed werden ontvangen leek er aanvankelijk geen vuiltje aan de lucht. Eindelijk waren er weer eens muzikanten aan het bluesfront te vinden die lef toonden door de grenzen op te zoeken en daar soms met een heerlijk vuige sound overheen te denderen. Op het vierde album ‘Do The Right Thing’ werd die lijn helaas niet helemaal doorgetrokken. Gekozen werd daar voor een veilige middenweg en dat terwijl altijd alles bij elkaar leek te komen in een unieke sound van funkende grooves, rootsy ritmes, soulvolle en rockende blues-stampers en zelfs akoestische ingetogenheid. Het belangrijkste was misschien nog wel het gebrek aan karakter, het mocht allemaal wat doorleefder, terwijl er juist zoveel muzikale bagage aanwezig leek te zijn in de band. Je zou haast willen dat er wat meer inspiratie kon worden geput uit de ellende die bluesmuziek dikwijls met zich mee brengt en natuurlijk ook juist zoveel moois oplevert. Harten moesten er gebroken worden en alle pijn moest misschien maar beter met grote hoeveelheden verruimende middelen en alcohol worden weggenomen. Met Julian Burdock spraken wij over dat laatste, wiet en brandy om precies te zijn, piraten op de Thames en in De Perzische Golf, Geno Washington en uiteraard 24Pesos, zijn grote liefde die hij nooit kan loslaten…

Tekst: Jeroen Bakker / Fotos: Terri Hanna en Eskileephotography(Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

“Het is even rustig geweest rondom 24Pesos maar dat wil niet zeggen dat er geen leven meer in zat.” Julian Burdock legt uit: “We zijn al sinds 2008 of 2009 bij elkaar en ik denk dat de energie een beetje weg ebde. De groep viel uiteen al moet ik wel zeggen dat we nog steeds goed met elkaar om gaan. Ik heb in de tussentijd een nieuw stel muzikanten om mij heen verzameld en 24Pesos is inmiddels weer “back on the track”, klaar voor een nieuw hoofdstuk. Het is een stel jonge honden, enorm gretig en het zijn bovendien zulke goede muzikanten dat ik durf te veronderstellen dat wij met ‘Flesh & Bones” ons beste album tot dusver hebben opgenomen. Ik realiseer mij dat het tegenwoordig heel bijzonder is om een stel mensen te vinden die allemaal hetzelfde doel voor ogen hebben wanneer het om het maken van muziek gaat. Het gaat om een bepaalde vorm van ‘commitment’ en dat is iets wat je in deze branche nu nog maar zelden tegenkomt. Integriteit is een zeldzaam iets. Meestal draait het er uiteindelijk om dat er zoveel mogelijk geld binnen geharkt kan worden en nog het liefste op een snelle en een zo makkelijk mogelijke manier.”

Helemaal nieuw is de samenwerking met deze mannen niet voor Burdock. Sterker nog, hij kent ze al ruim vier jaar en het moment dat zij allemaal bij elkaar zouden komen in 24Pesos was slechts een kwestie van tijd. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze allemaal stapelgek zijn op muziek maken. “De bevlogenheid bleek precies de energie op te leveren die nodig was om de band te kunnen voortzetten. Met de oud-bandleden is er weliswaar nog steeds een goed contact maar het was na al die jaren samen te hebben gespeeld gewoon genoeg voor ze. Burdock is verantwoordelijk voor het schrijfproces van al het materiaal op ‘Flesh & Bones’ maar in de studio kregen zijn tracks pas echt vorm toen de gehele band zich er mee ging bezighouden. Binnen 24Pesos is er genoeg ruimte voor iedere muzikant om alle creativiteit en ideeën kwijt te kunnen.

“John Lennon vergeleek het schrijfwerk en samenwerken in de studio wel eens met het hebben van een kindje. Hij nam zijn baby mee naar de studio, met andere woorden: leverde de compositie aan, en de rest van de band zorgde er voor dat het werd opgevoed en zich ontwikkelde.” Burdock kan beschouwd worden als de musical director van de band en ziet in zekere zin 24Pesos ook als zijn kindje. “Het is iets wat je niet zomaar kunt loslaten met het risico het uiteindelijk ook kwijt te raken.”

24pesos by Eskileephotography

Het nieuwe materiaal werd voor het eerst live gespeeld op een piratenschip tijdens de album-release-party. In het bijzijn van een selecte club liefhebbers, vrienden en familie ging het schip ’s avonds over de Thames. “Het was magisch en de hele boot was vol. De mensen blijken 24Pesos niet vergeten te zijn.” Burdock verwacht veel van deze doorstart met een andere bezetting. “Met Silas Maitland, de vorige bassist, heb ik altijd intensief samengewerkt. Hij was heel belangrijk voor de band. Wanneer zo’n iemand besluit om te vertrekken is dat voor een band bijna ‘killing’. Het was dan ook zo goed als klaar. Kijk, ik schreef de teksten en hij verzorgde de arrangementen. We waren een hecht team samen. Ik heb desondanks nooit de stekker er uit willen en kunnen trekken. Als ik nu tijdens de optredens om mij heen kijk ben ik zo blij dat we er nog steeds zijn. De nieuwe jongens zijn zo getalenteerd. Mijn toetsenist is zo ontzettend muzikaal dat we zelfs in een minimale bezetting, bijvoorbeeld als driemansformatie, nog steeds iets kunnen neerzetten. Hij bespeelt dan met zijn linkerhand de baspartijen. Drums, keyboards en ik gitaar en vocals en het klinkt nog steeds goed. Ik bevind mij dan ook in een luxe positie en ben dan ook dolgelukkig met het feit dat de band nog steeds bestaat.”

Interessant zijn de bijdragen van Marcus Malone op het laatste album. “Hij woont niet ver bij mij vandaan. We kennen elkaar al zo lang en helpen daar waar het kan. Wanneer we een goed advies willen dan bellen we elkaar. Ik speelde op al zijn albums, ook al waren het slechts kleine bijdragen, die hij de laatste vijf jaar heeft uitgebracht. Hij speelt dan vervolgens weer bij ons. Je hoort hem bijvoorbeeld op ‘You Don’t Want Me’, een Jimi Hendrix-achtige track, Hij zingt heel ontspannen maar enorm krachtig. Giles Robson, inmiddels een goede vriend geworden, speelt een fantastische bluesharp-partij op het album in ‘Breakdown Paranoia Blues’. Ik wilde hem er dolgraag bij hebben en hij hapte meteen toe. Ook Jean-Jacques Milteau heeft uitzonderlijk mooi harmonica-werk aangeleverd op de track ‘Man Like Me’. Ik wist al waartoe hij in staat was maar dit heeft al mijn verwachtingen overtroffen.”

“Waar ik zelf heel erg blij mee ben is de bijdrage van Geno Washington, een soort underground-held die zijn hoogtepunten kende in de midjaren zestig. Hij speelde voor enorme aantallen toeschouwers. Jimi stond ooit in zijn voorprogramma. Hier in Londen deelde hij het podium met Pink Floyd, Cream, Johnny Hallyday en nog veel meer andere artiesten. Ze wilden allemaal spelen met Geno. Er was ooit een redelijk succesvolle band hier, Dexy’s Midnight Runners en die hebben zelfs een lied over hem geschreven. Het naar hem vernoemde ‘Geno’ was zelfs een nummer 1-hitsucces in de jaren tachtig. In de jaren negentig heb ik in zijn Ram Jam Band gespeeld en het was niet vreemd wanneer we ergens de jongens van Pink Floyd tegenkwamen die daar speciaal waren om Geno te ontmoeten. Tegenwoordig speelt ook The Black Pumas, een band die momenteel enorm populair begint te worden, werk van hem waaronder ‘Dirty, Dirty’. Vorig jaar was hij op zoek naar een nieuwe gitarist en heb ik hem tijdelijk uit de brand geholpen. Het eerste optreden was een tribute-optreden voor Keith Moon op de dag dat hij is overleden. Het bijzondere was dat ook Kenny Jones, bekend van The Faces en The Who, van de partij was. Logisch, het optreden was bij hem thuis. Geen slecht gezelschap dus om mee samen te spelen en dan te bedenken dat zowel The Who als The Faces tot mijn favoriete aller tijden behoren. Het geeft ook nog maar eens aan hoe groot de status van Geno Washington nog altijd is.

 

Met Silas heb ik zo rond 2005/2006 nieuw werk geschreven voor Geno en nu hoor je hem dus met spoken word op ‘Flesh & Bones’ in de track ‘I Am The Blues’. Dat hij dit heeft gedaan voor ons beschouw ik als iets unieks en het was eigenlijk niet eens heel moeilijk om hem zover te krijgen. Ik ben naar zijn huis gegaan om het op te nemen want hij vroeg daar zelf om. Er waren echter twee voorwaarden die hij vooraf stelde. Ik moest een flinke portie wiet en een fles brandy meenemen want anders ging het hele avontuur niet door. En dan te bedenken dat hij de 85 jaar reeds gepasseerd is. Ik bedacht laatst dat dit wel eens de laatste zou kunnen zijn want hij heeft verder geen plannen om nog iets op te nemen. Wanneer je met hem samenwerkt komt er een enorme hoeveelheid energie vrij die iedereen in diezelfde omgeving op dat moment stimuleert. “It’s all about the energy”. Wij komen met 24Pesos op diverse festivals waar de oudere bluesjongens op het programma staan en vaak bekruipt mij het gevoel dat het alleen maar om het geld te doen is. Bij een optreden van Geno kun je niet anders concluderen dan dat het allemaal om gevoel en passie gaat. En ja, hij moet ook geld verdienen want van de royalties alleen kan hij zeker niet leven.”

Op de Facebook-pagina van 24Pesos viel onlangs iets te lezen over een interview met een Iranees Televisiestation in de legendarische pub Red Lion te Leytonstone, de plaats waar zowel Jimi Hendrix en Led Zeppelin voor de allereerste keer op een podium te zien waren en tevens de plek waar indertijd de basis werd gelegd voor een bandje dat later wereldberoemd zou worden onder de naam Iron Maiden. De informatie was verder vrij summier. Betekent dit dat het piratenschip via The Thames richting de Perzische Golf zal varen om daar de band af te zetten voor een tournee aldaar? “Nee zover is het niet gekomen, dat zou wat zijn zeg, maar op het moment dat 24Pesos daar als trio te zien was, werd er tegelijkertijd door een filmploeg uit Iran gewerkt aan een documentaire over muziek van verschillende culturen dus kwam ook de Britse Blues aan bod. Zij zagen ons daar spelen en ik denk dat het hen wel beviel want even later wilden zij ons ook voor de camera en volgde er een interview. Er werd ter plekke bedacht dat het leuk zou zijn wanneer zij een volledig concert van ons zouden registreren en dat hebben ze inmiddels gedaan in de Magic Garden dat een paar dagen daarna plaatsvond. Het grappige was dat mij door twee jonge Iranese muziekliefhebbers iets werd gevraagd over de kracht van muziek en of muziek in staat is om de grenzen tussen allerlei culturen weg te nemen. Twee dagen daarna speelde Trump hoog spel door een conflict in de Perzische Golf op rigoureuze wijze te willen oplossen. Iets dat eigenlijk volledig mislukt is. Er is helemaal niets opgelost, er is hooguit een oplossing voor een groot probleem verschoven. De betrokken partijen zijn niet verder bij elkaar gebracht maar verder uit elkaar gedreven. Het draait natuurlijk allemaal om politiek, macht en financieel gewin.

Mij werd plotseling weer eens duidelijk dat muziek juist wel verbindt, mensen bij elkaar brengt, hoe groot de kracht van muziek eigenlijk is en hoe mensen van over de hele wereld elkaar hierin kunnen vinden. Fantastisch niet? Laat mij maar lekker wereldwijd de mensen bij elkaar brengen met mijn muziek.”

WEBSITE ARTIEST: www.24Pesos.com


Ook op Blues Magazine ...