Spencer Bohren Overleden. (1950-2019)

Tekst: Bert Lek.

Zanger/gitarist Spencer Ward Bohren werd op 5 april 1950 geboren in Casper, Wyoming, uit Europese ouders. Zijn moeder was van Schot-Ierse en zijn vader van Franse afkomst. Hij groeide op in een Baptisten familie. In het begin van zijn carrière bracht hij enige tijd door in de plaatsen Denver, Seattle en Washington. 1976 bracht hem samen met zijn vrouw Marilyn naar New Orleans.

Naast muzikant was hij een beeldend kunstenaar en gaf hij les op muziekgebied. In de jaren zeventig en begin jaren tachtig organiseerde hij iedere maandagavond in de club Tipitina een sessie-avond. In 1983 begon Spencer met zijn familie in een prachtige Airstreamer aan een tocht van zeven jaar door Amerika om zijn muziek aan de man te brengen.

Daarna – alleen – waren Europa en Japan aan de beurt. Spencer heeft meer op zijn conditiestaat staan, o.a. met het project Down the Dirt Road Blues, een muzikaal overzicht van de Amerikaanse rootsmuziek van Afrika tot de dagen van de slavernij in het Amerikaans Zuiden. Hij gebruikte daarin vintage-instrumenten om het verhaal te illustreren, terwijl het lied evolueert van een eenvoudige vocale melodie naar een bluesnummer, een hillbilly banjo-stuk, een country-hit en het tijdperk van rock-‘n-roll. In Europa kenden we hem van zijn mooie solo-optredens. Echter, in het verleden trad hij ook op in bands, waaronder de Funston Brothers, de Eagle-Ridin ‘Papa, Butterfat, Rufus Krisp, de Earthtones en Gone Johnson .
Hij werkte samen met folk bluesartiest Judy Roderick, de gitarist Bill Kirchen, de operazanger Karen Clift, Dr. John, de Blind Boys of Alabama en het vocale duo The Tremors.

Sinds 1984 heeft hij vijftien albums uitgebracht, waarvan de CD, “Makin’ It Home to You,” uit 2017 zijn laatste was.
Een jaar later werd er prostaatkanker bij hem geconstateerd. Na een intensieve chemobehandeling leek het wat beter te gaan. In april dit jaar bleek de kanker uitgezaaid te zijn naar zijn heup. Hij trad nog wel op tijdens het New Orleans Jazz & Heritage Festival. en dat werd zijn laatste emotionele optreden.
Onze stichting heeft hem twee keer naar Het Lingehuis in Geldermalsen gehaald. Dat was in 1991 en 2015. Het was frappant dat Spencer na bijna 25 jaar precies nog wist in wat voor aparte locatie hij had opgetreden: in het lokaal van een oude school met en oplopende tribune. Het werd een warm weerzien met een mooi optreden.

Een goed mens, die prachtige verhaaltjes tussen de nummers vertelde en geweldig lap steel kon spelen is van ons heen gegaan op zaterdag 8 juni 2019.