1979 King BB007 by Bert Lek

IN MEMORIAM: B.B. KING 15 SEPTEMBER 1925 – 14 MEI 2015

Tekst en foto’s: Bert Lek

Met het heengaan van Riley ‘Blues Boy’ King is er een einde gekomen aan de King-dynastie. Freddie (1976) en Albert (1992) gingen hem reeds voor.

B.B. werd geboren op een plantage in Itta Bena, Miss. Toen King vier jaar oud was verliet zijn vader (Albert) het gezin. Vijf jaar later overleed zijn moeder (Nora Ella). Vanaf zijn tiende was hij landarbeider, eerst als katoenplukker en later bestuurde King de tractor, waarmee hij een ongeluk kreeg. Als gevolg daarvan ‘vluchtte’ King naar Memphis. Hier woonde zijn oom Bukka White en deze leerde hem gitaar spelen, wat King $25 tot $30 per avond opleverde, veel meer dan een week werken op de plantage!

De bekende zanger en mondharmonicaspeler Sonny Boy Williamson (II) liet King debuteren op KWEM radio, waar Sonny Boy II een programma had. Later zou King een eigen radioprogramma krijgen bij WDIA, waar hij reclame maakte voor het `geneesmiddel` Peptikon. Daarvoor had King een jingle gemaakt die hij ook speelde op een vrachtauto in en rond Memphis, Tennessee. Toen was hij al een zakenman. Tijdens zijn radioshows kondigde hij aan waar hij optrad, met als gevolg een volle bak in de clubs in het weekend. Daar gaf men Riley, zijn eigen naam, de bijnaam Beale Street Blues Boy, dat later werd ingekort tot Blues Boy en weer later simpel B.B. werd. Voor intieme vrienden ging het nog een stap verder, gewoon B. King deed ook mee aan de vele talentenjachten, die in o.a. het Daisy theater in Memphis werden gehouden en daar was Rufus Thomas de master of ceremonie.

1988 King & the Hook

In 1949 bracht King zijn eerste single `Miss Martha King` uit op het Bullet label, dit ter ere van zijn eerste vrouw. Vervolgens kwam hij in contact met Sam Phillips (Sun Records). Sam nam voor iedereen op en verkocht de opnames aan de hoogst biedende en zo kwam King terecht bij RPM Records. In de winter van datzelfde jaar speelde King in een jukejoint in Twist, Arkansas. Om de tent een beetje te verwarmen had men een vat halfvol met kerosine gevuld en aangestoken. Twee mannen begonnen te vechten om een dame, die Lucille heette en door hun gevecht viel het vat om en iedereen vluchtte naar buiten. King realiseerde zich, dat zijn gitaar nog binnen was en keerde terug om hem te redden. Achteraf gaf King aan zijn Gibson gitaar de naam van de dame om zichzelf eraan te herinneren, dat hij nooit zo iets stoms meer mocht doen, want door die brand kwamen twee mensen om.

Een jaar later nam King een rits hits op o.a. ‘3 O’Clock Blues’, ‘You Know I Love You,’ ‘Woke Up This Morning,’ ‘Please Love Me,’ ‘When My Heart Beats like a Hammer,’ ‘Whole Lotta Love,’ ‘You Upset Me Baby,’ ‘Every Day I Have the Blues’, ‘Sneakin’ Around,’ ‘Ten Long Years,’ ‘Bad Luck,’ ‘Sweet Little Angel’, ‘On My Word of Honor,’ en ‘Please Accept My Love.’ Hij werd een gevestigde naam in het R & B en Chitlin circuit. In 1956 brak King een record: hij trad 342 keer op en hij begon zijn eigen label Blues Boys Kingdom, maar wegens tijdgebrek verscheen er nooit een plaat op dit label.

In 1962 verliet King het Modern label en verhuisde naar ABC, dat later opging in MCA. Het Geffen label was zijn laatste maatschappij. Twee jaar later werd in november Live At The Regal in Chicago opgenomen. Samen met Blues Is King (in 1967 opgenomen in The International Club te Chicago) worden deze twee albums als de beste live blues lp’s beschouwd. De interactie met het (vrouwelijk) publiek is perfect.

BB2

In 1969 werd het zeventiende album Completely Well opgenomen en daar staat “The Thrill Is Gone” op. Wanneer King al thuis is voegt producer Bill Szymczyk violen toe aan het nummer en dat was tot dat moment nog nooit in de blues gebeurd. Het werd King’s life song en het werd nummer drie in de R & B charts en nummer vijftien in Billboards top 100. Dit nummer leverde King een Grammy Award op als de beste zanger en werd door het Amerikaanse blad Rolling Stone op nummer 183 geplaatst in de lijst van de vijfhonderd beste nummers!

King was een van de eerste die toegelaten werd in de Blues Hall of Fame in 1980. Zeven jaar later in de Rock Hall of Fame. In 2004 ontving hij de Polar Music Prize, bijgenaamd de Nobelprijs voor de muziek, dit vanwege zijn uitzonderlijke verdienste op het gebied van de bluesmuziek. Daarnaast ontving King nog veel meer onderscheidingen.

Terug naar de muziek. Laten we eerlijk wezen: zijn studio-albums van de jaren zeventig en tachtig waren niet om over naar huis te schrijven. LA. Midnight (1972) Midnight Believer (1978) en Take It Home (1979) vormden daar een uitzondering op. De twee laatste albums werden door de Crusaders geproduceerd, maar ook de meeste nummers van deze twee zwarte schijven waren van hen (Better Don’t Look Down en When It All Comes Down stonden jaren op King’s setlist).

Sidney A Seidenberg

Sidney A Seidenberg (1925-2006), zijn manager, gooide het roer om. Bekende musici mochten King begeleiden in de studio voor de platenopnamen, maar hij bood ook King aan voor grote evenementen, zoals in 1985 tijdens het Live Aid festival. King was als artiest op het North Sea Jazz (NSJ) festival geprogrammeerd op zaterdag 13 juli 1979. Nederland wilde ook meedoen, alleen kon men in Hilversum geen geschikte Nederlandse act vinden, ze hadden geen zin of waren op vakantie en zo nam King dus de Hollandse honneurs waar die middag met een extra concert in de grote tent.

Vier jaar later kreeg zijn carrière een nieuwe impuls door de samenwerking met U2. Bono schreef speciaal voor King When Loves Comes To Town en hij nam vervolgens King als voorprogramma mee op een wereldtournee, zoals de Rolling Stones dat gedaan hadden in Amerika in 1969. Daarna bleef King toeren met een perfecte roadband. Ik durf te stellen dat geen bluesartiest zo vaak ons land, met name het NSJ festival, heeft aangedaan of zal aandoen.

Zondag 21 januari 1968 gaf King zijn eerste concert in Nederland. De plaats van handeling was het Concertgebouw in Amsterdam. De organisatie was in handen van Paul Acket. De aankondiger: wie anders dan Peter de Wit. De band bestond uit o.a. James Toney, orgel en Sonny Freeman op de drums. Jammer genoeg deed King mee in The Blues Brothers 2000, (deel II) een slap aftreksel van de eerste editie. In dat jaar verscheen ook de cd Riding With The King. Een samenwerking met Eric Clapton, die King geen windeieren legde. Het is tot nu toe zijn best verkochte cd.

90 King BB009

In 2006 werd door de promotors de Farewell tour aangekondigd, terwijl ook in datzelfde jaar de eerste spa de grond inging voor het B.B. Museum in Indianola, welke twee jaar later openging. King had lak aan zijn gedwongen afscheidstournee. ‘Dat zijn hun woorden’ zei hij in een interview. Helaas zagen ze het goed en wilde King het niet zien of werd hij gedwongen door zijn management? Daarna was hij nog een aantal keren in de Benelux. Blues Peer in 2012 was zijn laatste optreden in deze omgeving. Het was iets beter dan het jaar daarvoor in Rotterdam (NSJ), maar als echte King fan kreeg ik tranen in mijn ogen. De kracht uit zijn armen was weg, hij zette te laat in en King bracht nummers niet meer tot een goed einde en kletste te veel. Jammer dat zijn omgeving hem dat toestond.

Op drie oktober 2014 kwam er na 65 jaar een einde aan zijn carrière. De club House of Blues in Chicago werd zijn slagveld. Een dokter constateerde uitputtings- en uitdrogingsverschijnselen. Het restant van de toer werd afgezegd.

King ontmoette ik voor het eerst op zaterdag 13 juli 1979 in Den Haag tijdens het NSJ. Hij trad daar op in de Carrouselzaal. De aanvang was 02.15, maar in mijn beleving was het veel later. Het einde was ver na 04.00 uur, dat maakte ik niet mee. In de kleine zaal waar hooguit een paar honderd toeschouwers in konden, was het geluid van de blazerssectie overdonderend en zij kregen toen de bijnaam de B.B. King Las Vegas Orchestra. Ik was moe en vond het genoeg geweest. Voor de aanvang van zijn concert was ik tot zijn kleedkamer doorgedrongen, dat kon toen nog allemaal.

BB4

Het duurde drie jaar voordat we elkaar weer zagen. Het tuinpaviljoen was toegevoegd aan de zalen van het Congresgebouw. Het was gewoon de circustent van Toni Boltini die daar stond. Peter de Wit was daar aankondiger en via hem kwam ik weer backstage. Na afloop vroeg zijn manager Seidenberg of ik op B.B. wilde passen zodat hij niet lastig gevallen werd en dan kon hij naar het kantoor om zijn cheque te halen en andere zaken af te handelen. Als dank kreeg ik een paar buttons en mocht ik meerijden naar hun hotel en daar kreeg ik een T-shirt, dat nu niet meer past, een stage-schijnwerper en een cap.

In 1987 benaderde mij Dick Jaarsma en Bauke Algera van DIBA Concerts in Sneek. Zij wilden in het voorjaar van 1988 een toer opzetten met King. Ik raadde hen af om Ahoy (Rotterdam) in de toer op te nemen, aangezien kort daarvoor het concert van Miles Davis op een financieel fiasco was uitgelopen, want een volle NSJ tent voor Davis wilde ook niet zeggen, dat je hem ook uitverkocht krijgt in Ahoy. Bovendien waren de King-concerten eind jaren zeventig o.a. in Rotterdam, Den Haag of Amsterdam niet zo succesvol verlopen, dus werd er gekozen door DIBA om King op een aantal plaatsen in de provincie neer te zetten.

Een aantal concerten werd gesponsord door bedrijven, zodat in ieder geval de grootste kosten gedekt waren. In de Matenhal te Apeldoorn zaten de sponsors met hun gevolg vooraan en achter de dranghekken stond het “gewone” publiek, de echte fans. Een prachtige anekdote van dat concert is dat Rien Wisse, uitgever van het Bluesblad Block, door de mensen van de beveiliging de sneeuw in werd gekieperd, aangezien hij zich niet hield aan de afspraak om slechts alleen bij het eerste nummer te fotograferen, terwijl ik het hele concert mocht vastleggen (Block nummer 66, 1988).

1999 King & Akkerman

Het brave publiek vooraan toonde weinig emotie en er zaten zelfs mensen lichtelijk te knikkebollen dus vroeg King: ‘Zal ik nog een nummer spelen of gaan jullie liever naar huis?’ Vergeleken met het concert een dag eerder in Groningen duurde dit concert dan ook bijna drie kwartier korter.

Daarna bleef de vriendschap met King, Seidenberg, zijn bandleden en Diba. Iedere keer als zij in Nederland of in België optraden bezocht ik hen in hun hotel en ging ik natuurlijk ook naar het optreden. Als King een jaar niet in Nederland optrad, reisde ik hem achterna in Europa en zo kwam ik o.a. in de Royal Albert Hall en het Wembley auditorium in Londen en Palua Sant Jordi in Barcelona terecht.

Floyd Lieberman had de zaken van Seidenberg in 2000 overgenomen. King stelde toen zijn nieuwe manager voor, waar ik ook goede contacten mee onderhield totdat hij wegens financiële zaken ontslagen werd. In 2009 kwam er een einde aan de 27 jaar samenwerking tussen Diba concerts en het nieuwe Amerikaanse management. Dit was voor mij ook een teken om te stoppen met de vriendschap: King herkende me niet meer toen ik hem in 2011 voor het laatst backstage bezocht tijdens North Sea Jazz.

Woensdag 20 mei 2015 besteden Bert Lek en Dik Zorgman in hun programma Evening with the Blues twee uur lang aandacht aan B.B. King, met tal van anekdotes. RTV Betuwe, 20.00 – 22.00 uur, website http://tunein.com/radio/RTV-Betuwe-s174577/

1988 King BB en Hooker JL 01 by Bert lek

BB1


Ook op Blues Magazine ...