Tal Bergman

In gesprek met Tal Bergman, drummer, producer en oprichter van Rock Candy Funk Party

Twee weken geleden had ik een telefonisch interview met Tal Bergman over zijn project RCFP en de net uitgekomen live CD met DVD. Hij was net terug in Los Angeles na een korte toer in Europa met Joe Bonamassa in wiens band hij drumt. Het was daar zonnig en hier….niet.

Hoe ben je eigenlijk op het idee gekomen deze band te beginnen , eigenlijk ligt het hoogtepunt van de jazzfusionrock toch achter ons?
Inderdaad is die muziek niet meer zo populair bij het grote publiek, maar ik speel het nog graag. Oorspronkelijk kom ik uit Israel en maakte daar muziek in de RCFP stijl. Met 10 jaar speelde ik mijn eerste betaalde show en jazz, rock, funk waren de basis van mijn muziek. Deze muziek heeft altijd mijn interesse gehouden omdat je kunt improviseren en een grote vrijheid hebt in je spel. Het ligt niet zo vast in structuren en akkoorden. Dat weer geeft extra spelplezier want het komt rechtstreeks uit je hart en je gevoel. Met 16 jaar ben ik naar Toronto Canada verhuisd en van daaruit met 20 jaar naar New York en van daaruit naar Los Angeles. Mooier weer!

Overal speelde ik in veel bandjes en heb steeds meer muzikanten leren kennen. Ik speelde in veel verschillende bandjes, dus ook verschillende muziekstijlen ,van funk, jazz, blues, soul tot hardrock, zelfs rap. Van Billy Idol, Terrence Trent DÁrby, Rod Stewart, LL Cool J tot Chaka Kahn. Doordat andere muzieksoorten populairder werden en er gewoon brood op de plank moest komen werden die het meest gespeeld, maar diep in mijn hart bleef de jazzfusion trekken. Trouwens ik speel alles met plezier hoor. Muziek is mijn leven.

De muzikanten bij RCFP, hoe heb je die gevonden? Ze zijn allemaal zo goed en eerlijk gezegd kende ik alleen Joe Bonamassa.
Die mensen heb ik allemaal ontmoet in de bands waar ik vroeger in speelde. Eigenlijk komen we allemaal uit de buurt van New York of hebben er gewoond. Joe en ik wonen nu in Los Angeles maar Joe is er in de buurt geboren. Daarom zijn we ook naar New York gegaan om daar deze live-CD op te nemen. Joe ken ik natuurlijk van zijn band waarin ik nu meer dan 3 jaar speel en omdat hij een waanzinnig veelzijdige gitarist is wist ik zeker dat hij dit aankon, zoals het improviseren in dit genre. Hij verbaast mij nog steeds, ongelooflijk wat hij allemaal kan. Hij speelt zeer natuurlijk, de gitaar is gewoon een deel van hem en hij overwint er elke situatie mee. Wat Joe voelt kan Joe spelen.

Er is in vergelijking met de studio plaat een muzikant meer nl. Daniel Sadownick. Is daar een speciale reden voor?
Jazeker. Op de studio plaat speelde ik de drums en de percussie tegelijk maar live is dat natuurlijk onmogelijk. Voor de percussie hebben we hem erbij genomen en dat ging direct prima. Trouwens met alle muzikanten was er direct een klik, dit wisten we al na een paar nummers. Je voelt elkaar aan, knikt of knipoogt een keer, wijst een keer en de ander neemt het over. Gevoel denk is, een soort instinct.

Net als bijvoorbeeld bij topsporters, ook al hebben ze nooit samen gespeeld, ze begrijpen elkaar?
Precies!

Hoe hebben jullie je eigen nummers geschreven, hoe ging dat in zijn werk?
Ik ga uit van bepaalde structuren. Daarmee oefenen we en plannen daar de solo’s in. Dat wordt het basisidee. Van daaruit spelen we verder en gaan we improviseren. Een nummer klinkt dan elke weer iets anders en dat vind ik zo mooi. Je weet nooit precies wat de ander gaat doen en daar wordt weer op ingespeeld. Het is echt eerlijk en puur, uit het hart en daar gaat het ons om.

Is er nog een tour te verwachten of nog een nieuw album of stopt het hier?
Een toer wordt erg moeilijk want een ieder van ons heeft zijn eigen projecten en is daar al druk genoeg mee. Het is ook een moeilijke muzieksoort om mee te toeren, om de zalen vol te krijgen. Dit is allemaal in 10 dagen gedaan, meer tijd was er niet. Er zijn plannen voor een tweede album, het concept is zelfs al klaar. Ronnie en Joe hebben al enkele ideeen. We zullen zien hoe het gaat. Het is echt een hobbyproject waarin we de muziek kunnen spelen die we normaal nooit kunnen spelen en dat we er veel plezier aan beleven moet te zien zijn op de DVD.

Naar welke muziek luister jezelf in de vrije tijd?
Heel algemeen, eigenlijk alles wel van blues tot hardrock. Goede muziek is goede muziek. Het stevige ligt me meer, ik ben vooral een energieke drummer, een powerdrummer zoals men zegt.

Waarom heb je voor drums gekozen, meestal kiezen jongeren toch de gitaar, of niet?
Goede vraag Andre. Eigenlijk nooit zo over nagedacht, ik denk dat het ritmische gewoon in me zit. Op de kleuterschool sloeg ik overal op, tafels, stoelen, bureau’s . Het gebeurde het gewoon. Met 6 jaar was het dus logisch op drumles te gaan. Ik leerde noten lezen en speelde in Israel in een filharmonisch orkest. Mijn vader had dat ritmische ook, zit in de genen waarschijnlijk. Het drummen is daarna mijn levensdoel geworden en nog steeds. Heerlijk om zo puur bezig te zijn, ook fysiek!

Tal, mag ik je namens Bluesmagazine bedanken voor dit zeer prettige gesprek.
Bluesmagazine zeer bedankt voor de tijd en aandacht en ik wens de lezers van Bluesmagazine veel plezier bij het lezen van wat ik te vertellen heb! Hopelijk vinden jullie het interessant genoeg!


Ook op Blues Magazine ...