Column Gerry Jungen : Grote sterren en andere engerlingen

In de twintig jaar dat ik nu werk bij het medium radio heb ik de nodige sterren aan me voorbij zien trekken.. daar zaten hele leuke bij maar ook de nodige etters….Zijn lastige artiesten altijd etters? Nee, lang niet altijd… verwend dat zijn de meeste wel. Je moet je voorstellen dat de grotere artiesten vaak verplicht op het promotionele pad moeten om de verkoop van de nieuwe CD te vergemakkelijken.

Ik kreeg ooit Willy DeVille aan mijn tafeltje bij de VARA, nou is dat nooit een makkelijke geweest, maar met een jetlag van hier tot Tokyo en de tegenvaller dat ie eerst bij mij moest komen voordat hij naar de koffieshop kon was ie helemaal niet te genieten. Maar daar zit je dan als radio pikkie… de promo medewerkers van de platenmaatschappij van DeVille zitten al naast je in de studio en zijn voor enkele minuten je grootste vrienden en kennen geen beter programma dan het jouwe. DeVille sloft ruim te laat naar binnen en gaat met de grootste tegenzin op de aangewezen stoel zitten…. Een loonslaafje van de platenmij sjouwt zijn gitaar koffer en terwijl een plaat “loopt” geef ik hem een hand… “I hate this promoshit!” mompelt Willy, “I don’t feel like talking…so…. Don’t ask me any questions……” De plaat is klaar, ik maak een afkondiging en stel een vraag….. Borsay blijft stil en kijkt me ook niet aan…het blijft een volle minuut stil op 3FM in de middag, de regisseur schreeuwt tegen me in de koptelefoon…”Plaat! Plaat!” Ik kijk DeVille nog een keer aan en start een plaatje. Dan draai ik me naar mijn “grote vrienden” en brom: “Nu oprotten met die gek…hier heb ik geen trek in” Ik was voordat ik bij de radio kwam bouwvakker dus…van kleffe Hilverdorpse omgangsvormen had ik geen last. Er ontstaat enig tumult op de gang en zender coördinator Paul v/d Lugt sust de verhitte gemoederen… DeVille mag terugkomen op voorwaarde dat hij praat, het wordt afgemaakt op 3 minuten tekst en dan een liedje..en dan alsnog oprotten! Het gesprek was hopeloos, Willy leuterde over “The ghost in the radio” en kwam niet verder dan Yes en No…. Zijn liedje? Een briljante en wonderschone uitvoering van John Lee Hookers I’m in the mood. Willy was in dit geval een gepatenteerde etter en toch heb ik hem later leren kennen als een prettig mens. Met kuren dat dan weer wel.

Soms zijn artiesten overweldigend…. Neem Meatloaf, Marvin Lee, Hij is van oorsprong acteur en boven alles Yank, dus; tamelijk uitbundig! Ik was die middag regisseur van dienst bij het programma van Carola Hamer op 3FM en Meatloaf zou langskomen. Ruim op tijd hobbelde hij al door de ECK 1 (eindcontrole kamer één dus) Gezellig babbelend en lachend en oprecht geïnteresseerd over alles wat er zo gaande was. Hij ging naast Carola zitten, koptelefoon op, kuchje, lachje zelfs nog, en een door mij stevig onderschatte knipoog naar z’n tourmanager….. De schuif ging open de rode lamp brandde en de zaak was “on air” Arme Carola…. Geen speld was er tussen te krijgen met een speels gemak nam Marvin, de show over…veel kabaal, kortom ’Showtime!!!’ Mevrouw Hamer kwam niet verder dan een paar keer hakkelend ’meat’ , ‘meat’, zij kortte zijn naam af door het ‘loaf’ eraf te laten, niet wetend dat “Meat” slang is voor geslachtsdeel in de USA. Zodra de volgende plaat liep was Marvin volkomen handtam en babbelde hij met Carola, die hem smeekte om normaal antwoord te geven bij de volgende vragen? Tuurlijk no problem…. Maar toen de lamp weer aanging was het weer bal…. Ondanks de langdurige voorbereidingen van Carola, die voor de kat z’n viool waren geweest en het feit dat het interview geen enkele informatieve waarde had was het toch een half uurtje briljante radio en de artiest gaf zijn fans exact waar ze op rekenden!

Natuurlijk moet je jezelf als radio presentator nooit belangrijker rekenen dan je echt bent en je moet je ook realiseren dat grote artiesten 500.000 van die sukkeltjes als jij tegenkomen op een promo toertje.

Omdat ik soms ook live presentaties mag doen kom ik veel artiesten in het ”wild” tegen en dan laat zich een geheel ander fenomeen gelden… de wandelende Gesel Gods, de Tour manager………Drukke kwalletjes die iedereen op het podium in de rondte sturen…irritant ‘testing one two three, testing’ in microfoons spugen. Hautain met podium monitor mixers omspringen. Kortom griezels.

Bij een concert van BB King stond zijn TM erop dat het gehele backstage terrein werd ontruimt… terwijl King zelf de grootste pret had met alle roadies en techneuten. Bij het optreden van Bo Diddley moest ik van de TM de mensen in de zaal vertellen dat er geen foto’s genomen mochten worden…ook niet met mobieltjes…. Toen Diddley net op het podium zat poseerde hij met veel plezier voor alle mensen die stonden te fotograferen. De TM van Walter Trout vond ooit het publiek te lastig…”zeg dat ze rustig worden anders laat ik het niet doorgaan!” beet hij me toe. Ik keek hem alleen maar aan en vroeg: ‘ lieve, lieve Andrew…hoe ga ik dat voor elkaar krijgen???” Trout werd op een gegeven moment zelf boos en gaf aan dat hij ging beginnen…..

Ik begon deze ontboezeming met de zin: “In de twintig jaar dat ik nu werk bij het medium radio heb ik de nodige sterren aan me voorbij zien trekken..” heel vaak etters, maar nog veel vaker stond ik met open mond. Toen Bo Diddley drie jaar geleden met een rolstoel het podium opkwam gaf ik hem backstage een hand…. Zijn fletse ogen bleven een ogenblik op mij gericht… daar stond 50 jaar muziek geschiedenis.. deze man had alles al gezien en gedaan in zijn leven….. en ik… ik mocht hem een hand geven… want ook presentatoren, zijn soms nét mensen of etters.

Gerry Jungen

Copyright © Diejongenvanjungen RTV produkties

10 november 2009|Categories: Nieuws|0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe