Hoaxfest
featuring The Hoax, Jon Amor Blues Group, Davey Brothers, Hugh Coltman, Well Hung Heart, Jesse Davey
De Bosuil, Weert
6 november, 2011

HoaxFest

Tekst: Patrick Struijker Boudier / Foto’s: Marco van Rooijen / Video’s: Rachel Rijsdijk

Hoax is het Engelse woord voor bedrog, maar bedrogen voelde ik me allerminst na afloop van het eerste Hoaxfest zondag 6 november in Weert. Nah ja, misschien een beetje: een aantal  bands op het programma speelde mijns inziens te kort.

Zondagmiddag drie uur is een onmogelijk tijdstip voor een smerig concert dat zich eigenlijk moet afspelen in de late bluesuurtjes. Gelukkig komen de mannen van Hoaxfest ons een klein beetje tegemoet, omdat door een uitgelopen soundcheck het concert later aanvangt. Hoaxfest ontleent zijn naam aan The Hoax en de muzikanten op het podium hebben bijna allemaal een link met deze beruchte en opwindende Britse bluesband. Hoewel ik de overige bandleden absoluut niet tekort wil doen, is voor mij Jon Amor altijd de drijvende kracht achter The Hoax geweest.

HoaxFest

Niet vreemd daarom misschien dat de eerste band de Jon Amor Blues Group is. Met de eerste song Holy Water wordt de volle zaal van 500 man meteen vastpakt met een flinke dosis gruizigheid. Juggernaut, het tweede nummer van hun debuutcd, klinkt liters smeriger dan op de plaat en heeft veel weg van de demoversie die ik in maart hoorde. Ik heb het altijd jammer gevonden dat deze demoversie – die zoveel donkerder en rauwer klinkt dan de uiteindelijke versie – de cd niet heeft gehaald. In Weert wordt het gespeeld zoals het bedoeld is: zwaar aangezette gitaren (met een uitstekende spelende Dave Doherty naast Jon Amor), een stevige ritmesectie en losgeslagen solo’s.

Na vier nummers van de Jon Amor Blues Group introduceert drummer Mark Barrett, de MC van de avond, de Jesse Davey Experience. En wat een experience het is. Degenen die Jesse vaker hebben zien optreden kennen zijn humor en vreemde uitdossingen op het podium inmiddels. Zo ook nu: de drie muzikanten betreden in doktersjassen en met zonnebrillen het podium. Wat volgt kun je het beste omschrijven als één lange instrumentale jam. Sure, er worden weliswaar vier nummers gespeeld, maar die gaan vrijwel naadloos in elkaar over. Jesse is een erg goede gitarist en ook de rest van de band laat zich niet onbetuigd, maar het is mij te experimenteel en teveel een exercitie in hoe goed ze kunnen spelen om mij te kunnen boeien. Ook de paar nummers die Jesse Davey met zijn broer bassist Robin Davey daarna doet als de Davey Brothers doen me de broek niet bollen. Robin heeft geen sterke stem en dat de zang ook nauwelijks te horen is in de mix helpt daarbij ook niet. Een van de weinige bands op het program deze middag waarvan ik blij dat ze maar een korte set spelen.

HoaxFest

HoaxFest

Daarentegen had singer/songwriter en zanger van The Hoax Hugh Coltman van mij veel langer mogen spelen. Slechts een paar nummers staat hij solo op de planken, alleen muzikaal bewapend met een akoestisch gitaar, ukelele en een prachtige stem. Hoe prachtig? Als je een volle zaal stilkrijgt door op de bar te gaan staan (!) en onversterkt (!) een kippenvelversie van Sixteen het publiek influistert, dan ben je een hele grote meneer. Prachtig!

HoaxFest

Up next is Well Hung Hart, de nieuwe band van Robin Davey met zangeres Greta Valenti in de gelederen. Categorie Sinead O”Connor. Met aambeien. Teveel onnodig geschreeuw en uithalen om mij te kunnen boeien. Tweede nummer is Creep van Radiohead. Het begin is veelbelovend: prachtig mooi gefluisterd, maar al snel overschreeuwt Valenti zich weer. Jammer. Ik begrijp ook niet goed wat deze band op Hoaxfest doet; ik vind het niet passen bij de smerige en gruizige blues die de overige bands wel hebben. Maar goed, waarschijnlijk sta ik hier alleen in, want de meerderheid van de bezoekers liet een stevig applaus horen na afloop van de set. Blijkbaar behoor ik dus niet tot een meerderheid, anders had ik ook op vrijdag naar The Voice of Holland gekeken.

HoaxFest

Na een korte pauze betreedt rond kwart voor zes onder een donderend applaus The Hoax het podium. Het lijkt alsof de techniek ook een welkome break heeft genomen, want de mix is beduidend beter dan bij de bands voor de pauze. Of komt het omdat The Hoax nou eenmaal scherper en duidelijker speelt? Geen idee en het maakt ook eigenlijk niet uit. Wat volgt in anderhalf uur is stampende, smerige, gruizige, meeslepende, bonkende, gierende blues in overdrive. Na al die jaren hoeven de bandleden elkaar niet eens meer aan te kijken om te weten wanneer ze kunnen soleren of wanneer ze bescheiden op de achtergrond een solide muzikale basis moeten leggen. Nieuwe song vanavond is Talk is Cheap, een knallend nummer dat wordt geïntroduceerd door Hugh Coltman als ‘a song that took us ten years to write’. Coltman heeft een krachtige en prima soulstem; een rauwere versie van James Morrison. Dat bewijst hij wederom na ongeveer een half uur in de set met een breed uitgesponnen soulsong waarin flarden van Aretha Franklin, Otis Redding en Donny Hathaway zijn verwerkt. En de hoge uithaal op het eind van het nummer past in de beste traditie van Stax en Motown. Well, well, well knalt er ook lekker in en verandert de dampende zaal in een welhaast gospelachtige blues-singalong. Minutenlange gitaarsolo’s van Davey en Amor, een wederom onversterkte Coltman op de bar en een publiek dat zijn call and answer aanmoedigingen naar hartelust beantwoordt. Een heerlijke gig van The Hoax! En zijn de mannen van Hoaxfest klaar na dit stomende optreden? Nee, ze jammen na het eten nog een paar uur door in de zaal beneden voor VIP-genodigden.

HoaxFest

Samenvattend is het eerste Hoaxfest op bijna alle fronten geslaagd. Niet alle bands konden me boeien of vond ik passen op het programma, maar dat werd meer dan goed gemaakt door de brullende sets van andere bands. Volgend jaar weer graag!

HoaxFest

HoaxFest

HoaxFest

HoaxFest

HoaxFest

HoaxFest

HoaxFest

Fotoalbum HoaxFest