RHYTHM & BLUES NIGHT 2010
1 mei 2010
De Oosterpoort, Groningen

www.rhythmbluesnight.nl

Cuby + Blizzards

Tekst: Jeroen Bakker ; Foto’s: Marco van Rooijen

Duizenden liefhebbers van blues, rhythm & blues, roots en americana vinden elk jaar hun weg naar De Oosterpoort in Groningen. Met een zeer divers programa vond dit jaar de twintigste editie plaats. Nadat eerder een IJslandse vulkaan zijn invloed deed gelden op diverse Nederlandse podia kende ook de volledig uitverkochte R&B Night enige problemen.

De Ierse Imelda May liet enkele dagen vantevoren weten wegens ziekte niet aanwezig te kunnen zijn en ook Cesar, één van de twee frontmannen, van Los Lobos moest op het allerlaatste moment afzeggen. Toch ging om klokslag acht uur het evenement van start op drie plaatsen tegelijk.

Rhythm-Blues-Night-(za-1-mei-2010-De-Oosterpoort,-Groningen)-005

Stefan Schill gaf recentelijk aan zich op zijn debuutalbum Don’t Say A Word muzikaal niet teveel willen laten beperken. Aan de vooravond van een tournee door Engeland wordt het bewijs in Groningen geleverd. Met Erik Rademakers als ‘gast’-bassist, bekend van zijn werk met Postman, in de gelederen werd de Foyer in vuur en vlam gezet met een set waarin het funky U Don’t Mind een sterk hoogtepunt vormde. Schill toont zich een volwassen muzikant die zijn collega’s uitvoerig de ruimte geeft. Komt goed uit want het Hammond-werk van toetsenist Bob Fridzema mag er zijn.

Po' Girl

Het Canadese Po’ Girl weet met die veelzijdigheid ook wel raad. Kijk er dus niet van op wanneer de twee zangeressen een banjo, klarinet of accordeon er bij pakken en de Kleine Zaal in beweging brengen met polka’s, folk of jazz. Po’ Girl is innemend, verrassend en weet met een gepassioneerde manier van musiceren de harten van de liefhebbers te veroveren.

Tangarine & Friends

Tangarine & Friends laten eveneens prachtige meerstemmige vocalen horen maar doen dat in combinatie met eigentijdse bluegrass. Het moment dat één van de twee Brinks-broers de band voorstelt verraadt dat we te maken hebben met een Hollands gezelschap.

Bjorn Berge

In tegenstelling tot dit zevental doet de Noor Björn Berge het helemaal alleen. Met zijn rechtervoet wordt de maat aangegeven en met de 12-string gitaar produceert hij een heavy geluid dat met zijn donkere stem een onheilspellend totaalgeluid oplevert. Als de slide over de snaren giert komen voor even de herinneringen aan John Campbell naar boven. De nadruk ligt na de opener Crazy Times op het werk van zijn laatste album Fretwork maar Berge draait de hand niet om voor een uitvoering van Beck’s Asshole. De wijze waarop de klankkast wordt geteisterd tijdens Vigilante Man of Drifting Blues doet het ergste vrezen voor de levensduur van zijn gitaren.

Cuby + Blizzards

Cuby + Blizzards mag na het succesvolle album Cats Lost van vorig jaar op geen enkel festival ontbreken. Vanavond vormt de Low Country Blues van Muskee & Co.het blueshart van het festival. Het is bewonderenswaardig te zien hoe het de mannen nog steeds gelukt om op dergelijke gefocuste wijze te spelen zonder in ‘routine’ te geraken. Het is wederom genieten als Erwin Java ‘los gaat’ in zijn Guitar Hero-moment waarbij de gitaar vanuit de nek bespeeld wordt. Daarnaast krijgen we geen genoeg van Ramblin’ On My Mind wanneer deze door Muskee gezongen wordt en waarbij hij slechts gesteund wordt door zowel bas als schuiftrombone.
The Dead Brothers uit Geneve vervangen Imelda May en bewijzen met hun ‘blackgrass’, de darkside van de bluegrass, op dit festival niet te misstaan. Hoewel de bandnaam anders doet vermoeden zijn deze broers allerminst doods. Met blazers, banjo of mandoline en titels als Buried Alive verwacht je ieder moment Tom Waits uit de coulissen te zien opduiken. Aangezien dat laatste zeer onwaarschijnlijk lijkt moeten we genoegen nemen met Seth Ford-Young, de ex-basssist van Waits die tegenwoordig de soultub, een één-snarige bas, van The California Honeydrops vervangt.

The California Honeydrops

The Honeydrops zijn de metro-gangen van Oakland ontgroeid en hebben zojuist een nieuw album uitgebracht, Spreadin’ Honey, waarop gospel, New Orleans jazz, blues en diverse andere rootsmuzieksoorten tot een aangenaam geheel is gesmeed. Het enthousiasme van deze rasmuzikanten kent geen grenzen waardoor ieder optreden in een feestje eindigt.

Beth Hart

Feest is het ook bij Beth Hart die in Nederland een dusdanige status heeft verworven dat de Oosterpoort op eigen kracht al laat vollopen. De Grote Zaal is dan ook stampvol als Hart het podium oploopt om plaats te nemen achter haar piano en opent met My California, het titelnummer van haar nieuwe, nog te verschijnen album. Hart is zeer ingenomen met de ontvangst van dit nummer en wekt gedurende het optreden de indruk het enorm naar de zin te hebben. Dat geldt ook voor de bandleden die onderling signalen van goedkeuring uitwisselen.

Het bescheiden hitsuccesje L.A. Song ontbreekt vanavond maar in Sister Heroin als toegift eist Hart, wederom op piano, alle aandacht op zich met een emotioneel geladen uitvoering van dit nummer.

Eli 'Paperboy' Reed & The True Lovers

Spectaculair aangekondigd als een zwaargewicht die de finale moet boxen betreedt Eli ‘Paperboy’ Reed de ring om zichzelf vervolgens nogmaals te introduceren als ‘The Satisfier’. Met een superstrakke soulshow wordt teruggegaan naar de jaren zestig en weet de blanke ‘Paperboy’ uit Boston het geluid van Wilson Pickett angstig dicht te benaderen. Het is niet alleen ego-tripperij want geholpen door zijn waanzinnige horn section laat hij zich in Help Me van zijn kwetsbare kant horen/zien.

Jason & The Scorchers

Jason and the Scorchers zijn weer helemaal terug en doen met wilde capriolen de eerste rijen voor het podium terugdeinzen. Het geluid is goed maar hard. Gelukkig weet de energieke Jason het optreden zonder kleerscheuren (prachtige outfit!) tot een goed einde te brengen. Met het album Halcyon Times blijkt het excuus om weer op tournee te gaan een juiste beslissing.

Los Lobos

Wegens trieste familieomstandigheden ontbreekt Cesar Rosas (zanger, (bas)gitarist met zonnebril) bij Los Lobos maar het heeft de andere bandleden niet weerhouden om toch naar Europa af te reizen. Zo krijgen we dus toch krakers als How Will The Wolf Survive of Kiko And The Lavender Moon te horen en wordt zelfs het onvermijdelijke La Bamba gespeeld. Verrassend is het al jaren niet meer maar er wordt vanavond vol venijn gespeeld om het gemis van Rosas te compenseren of te camoufleren. Respect is op zijn plaats.

Dirty Sweet

Langzaam maar zeker begint Dirty Sweet voet aan de grond te krijgen in Nederland. De doorbraak lijkt een kwestie van tijd te zijn want met American Spiritual heeft het vijftal uit San Diego een ijzersterk tweede album afgeleverd waar de roots en rock elkaar innig omhelzen. Het optreden in de Entreehal wordt goed ontvangen wat door de band met een toegift wordt beloond.

Chuck Mead & The Hillbilly Boogiemen

Die roots viert hoogtij bij Chuck Mead & The Hillbilly Boogiemen . De zanger van BR5-49 heeft gekozen voor het solo-pad waarop hij toevallig een groepje vreemde Utrechters tegenkwam. Alsof er al jaren worden samengewerkt klinkt de combinatie van bluegrass en rockabilly zeer overtuigend en krijgt Chuck de lachers op de hand met het aan alle getrouwde stellen opgedragen She Got The Ring, I Got The Finger en het uit de BR5-49-tijd afkomstige Let Jesus Make You Breakfast.

The Paladins

Veel bekenden zullen we later op de avond tegenkomen bij het 30-jarige jubileum-partijtje van The Paladins. Drummer Brian Fahey moest meerdere malen de vraag beantwoorden of er nieuw materiaal gespeeld zou worden en evenzoveel keer was het antwoord daarop gelukkig ontkennend. The Paladins gaan terug in de tijd en niemand die daartegen bezwaar maakt. Onder aanwezigheid van David Hidalgo (Los Lobos) komen ze allemaal voorbij. Goin’ Down To Big Mary’s en Mercy worden massaal meegebruld maar kunnen niet voorkomen dat een groot gedeelte van het publiek moe maar voldaan de zaal verlaat. Get On The Right Track Baby brult Thomas hen nog na terwijl hij zijn bas vol passie beroert.Toch zullen velen nog even blijven hangen bij dat alleraardigste bandje uit Londen dat vorig jaar al eens op Bospop en Huntenpop te zien was.

Saint Jude

Saint Jude heeft deze week het album Diary Of A Soul Fiend uitgebracht dat met een kleine clubtour in Nederland zal worden ondersteund. Hollandse inbreng is er deze avond met toetsenist Matthijs van Duijvenbode op toetsen die met zijn stijl een hoog Faces-gehalte toevoegt aan deze rocksensatie. De riffs van gitarist Adam Greene klinken lekker fel en ook de ritmetandem leeft zich lekker uit maar absolute blikvangster is echter Lynne Jackaman die met een behoorlijke dosis soul niet kan verhullen waar de invloeden vandaan komen. Gasten als Ron Wood of Jimmy Page die in London nog wel eens een optreden komen verstoren zijn er vanavond niet dus sluiten wij af bij Eilen Jewell & Band die Sea Of Tears over ons uitstort. Jewell inspireert met Blue Highway dusdanig dat het ons doet besluiten om een taxi richting hotel te zoeken.

Bjorn Berge

Dirty Sweet

Beth Hart

Beth Hart

Bjorn Berge

Jason Isbell and The 400 Unit

Jason & The Scorchers

Stefan Schill Band

The Paladins

Eilen Jewell

Po' Girl

Saint Jude

Bekijk gehele FOTOALBUM >> (118 foto’s)


Ook op Blues Magazine ...

Geen berichten gevonden.