PHILIP SAYCE & BAND
Support-act: SUPERFLOOR
Cultuurpodium De Boerderij, Zoetermeer
4 Mei 2010

Philip Sayce

Philip Sayce

Philip Sayce

Tekst: Jeroen Bakker ; Foto’s: Marco van Rooijen

Een blessure aan de pols betekende niet alleen uitstel van de eerder aangekondigde optredens in oktober 2009 maar ook uitstel van onze eerste kennismaking met Philip Sayce als solo-artiest. Ruim 200 bezoekers in de Boerderij keken enorm uit naar deze avond waarop het dan toch zou gaan gebeuren. Onder hen bevindt zich ook de Stefan Schill Band die nog dezelfde avond naar Engeland zal vliegen om Philip te vergezellen tijdens zijn optredens.

Voorafgaand aan dit optreden zien we Superfloor met een stevige partij soulvolle bluesrock de zaal verwarmen. Superfloor is momenteel bezig met de opvolger van het twee jaar geleden verschenen debuut Kharma Baby waarvan Don’t Get Me Wrong een voorproefje vormt.

Superfloor

De charmante frontvrouw, aan wie de band zijn naam ontleent, heet Floor en zij is degene die de krachtige vocalen voor haar rekening neemt terwijl haar collega’s een opzwepende blues-shuffle neerzetten. De invloeden uit de jaren zeventig zijn volop aanwezig maar tegelijkertijd klinkt het totaalgeluid zeer eigentijds. De uitvoering van Problem Child, een track van Doyle Bramhall II, mag er absoluut zijn.

Superfloor

Philip Sayce

Hello! Are You Ready? Ok, Let’s Go klinkt het even na half tien als Philip Sayce met zijn band het optreden aanvangen. De angst dat het wel eens een bijzonder hard optreden blijkt gedeeltelijk gegrond. Het geluid is uitstekend en bijzonder is het zeker. Sayce laat tijdens One Foot In The Grave zien niet alleen een technisch begaafde gitarist uit de buitencategorie te zijn maar weet ook nog eens de juiste dosis gevoel in zijn spel te kunnen leggen. Daarnaast wordt wederom aangetoond trio’s net even harder te keer gaan. Met Chris Jago en Joel Gottschalk op respectievelijk drums en bas kan Sayce zich geen betere begeleiders wensen. De band schijnt behoorlijk ‘jetlegged’ te zijn maar daar valt op het podium weinig van te merken. Het tempo ligt hoog en de solo’s vliegen om de oren terwijl Sayce de maniertjes en poses van de ware Guitarhero demonstreert. Met aandacht te besteden aan actualiteiten als misstanden/misdaden die de katholieke kerk momenteel ontsieren bewijst de Canadees niet helemaal van een andere planeet afkomstig te zijn. Flesjes cola die zich voor aan het podium bevinden blijken niet veilig als Sayce zijn bottle-neck even kwijt is.

Philip Sayce

De sfeer is uitstekend en Sayce gaat een dolletje met het publiek niet uit de weg al is het een beetje flauw om neerbuigend te doen over Celine Dion of Michael Bolton terwijl Richard Marx een gedeelte van jouw songteksten heeft geschreven. ‘Niet lullen maar spelen’ luidt het devies en met het machtige Cinnamon Girl van die andere Canadees wordt daaraan voldaan. Het instrumentale Alchemy is werkelijk van ongekende schoonheid die Riviera Paradise van een zekere Stevie Ray naar de kroon steekt. Met het harde Next To U staat iedereen weer met beide benen op de grond maar kunnen de nekwervels nog even worden losgegooid. Het blijkt tevens de afsluiter te zijn van een optreden waarover nog lang zal worden gesproken. Naar verluidt zouden Philip Sayce en zijn band na afloop niet eerder de Boerderij mogen verlaten alvorens een contrakt voor een vervolgoptreden later dit jaar te tekenen. Aan allen die de lof-uitingen aan Joe Bonamassa op deze site spuugzat zijn is er slecht nieuws. Philip Sayce zou namelijk wel eens met groot gemak in zijn voetsporen kunnen treden.

Philip Sayce

Setlist:
1. One Foot In The Grave
2. Powerful Thing
3. Over My Head
4. Bitter Monday
5. Changes
6. Dream Away
7. Angels Live Inside
8. My Pearl
9. Tennessee Girl
10. Take You Away
11. Slipaway
12. Cinnamon Girl
Encore
13. Alchemy
14. Next 2 U

Philip Sayce

Philip Sayce

Bekijk gehele FOTOALBUM >> (31 foto’s)

——————-

Strat pret

Ingestuurd door Rob Mossinkoff

Geboren in Welsh, opgegroeid in Toronto and nu woonachtig in Los Angeles is Philip Sayce een verdienstelijk lid van een nieuwe lichting jongere amerikaanse gitaristen. Daarbij horen oa ook Kenny Wayne Shepherd, Johnny Lang, Jay Jesse Johnson en Mato Nanji. Met elkaar gemeen hebben ze vooral de invloed van Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan en de midden jaren 70 periode van Johnny Winter. Tevens bespelen ze (afgebeulde) Fender gitaren op een niet mis te verstaan volume.
Zo ook dus Philip Sayce.
Philip speelde vrijwel de gehele show op een bijna verveloze Fender Stratocaster uit 1963. Oorspronkelijke kleur candy apple red, maar in de fabriek toendertijd gewoon wit overgespoten. Dat was niet ongebruikelijk in die tijd. Had Fender een bestelling voor een andere kleur, en was die niet in voorraad, dan spoten ze er een gewoon over. Zijn reserve Stratocaster (bouwjaar eind 1962), had nagenoeg hetzelfde uiterlijk, maar een meer ingetogen tone en werd gebruikt voor één song.
Versterkers bestonden uit een jaren 70 “silverface” Fender twin reverb, een Mesa Boogie combo met als extra speaker cabinet een oude Fender Vibratone. Vóór de speakers had hij een transparant kunststof scherm geplaatst. Om doofheid op de lange duur tegen te gaan en toch de tone te hebben van op hun top werkende versterkers en opbrekende speaker conussen.
Philip excuseerde zich publiekelijk voor het feit dat hij zelf een week amper zijn bed had gezien en zijn bassist en drummer net waren gearriveerd van het vliegveld en een jetlag hadden. Nou, daar was weinig van merken; Het goed op elkaar ingespeelde en uiterst gedreven power trio gitaar, bas en drums stond als een huis. Uitstekende pakkende songs met mooie breaks. Philip Sayce bewees uiterst lenige vingers te hebben, soleert veel in de hogere halsposities en behoudt ook dan een mooi en vol gitaargeluid. Opvallend was de handige wijze waarop hij tijdens het aanslaan gebruik maakte van de 5 standen schakelaar van zijn gitaar. Maar niet zijn virtuositeit laat hij voorop staan. vooral blinkt hij uit door zijn gave om direct met het publiek contact te hebben. Uiterst vriendelijk en zonder enige gene en kapsones maakte hij er een feestje van.
Ook na de show had hij alle geduld en tijd van de wereld om bij de bar met iedereen een praatje te maken en handtekeningen uit te delen.
Ik had een van mijn eigen Stratocasters meegenomen met het uiterlijk van zijn Stratocasters en heb hem gevraagd wat hij er van vond. Hij toonde zich aangenaam verrast, heeft erop gespeeld en er ontstond een gesprek met over Stratocasters en snaarkeuze. Philip Sayce houdt van dikkere snaren en een hogere “actie”. Wat hij er precies van vond schreef hij er persoonlijk met viltstift op…
“Don’t try this at home! Philip Sayce”

Philip Sayce "don't try this at home"

Website Philip Sayce : www.philipsayce.com


Ook op Blues Magazine ...