Tekst: Jos Verhagen
Foto’s: Keery Irvine
Video: Mick Stones
For our English readers, the english text at the end of the article.

Je kunt festivals op vele manieren organiseren. Soms zie je op een festivalposter wel meer dan dertig bands. In Nantwich doen ze het anders, dit driedaagse festival programmeert 10 bands, dat lijkt weinig maar als je iedere band twee uur de tijd geeft heb je de dag toch vol. Een criticus kan zeggen twee uur is wel erg lang dat gaat toch vervelen. Integendeel door de bands twee uur te geven kunnen zij een dusdanige set in elkaar zetten dat je andere nummers hoort dan het standaard werk. De bands die ik in Nantwich aan het werk heb gezien hadden daar geen enkele moeite mee.

Nu doet de festival titel vermoeden dat het een Rory Gallagher tribute festival was maar dat is schijn. Er wordt wel veel teruggevallen op het uitgebreide oeuvre van deze Ierse blues held, maar er viel aan een veelheid van stijlen te genieten. Organisator Steve “Rory” Web had een mooi mix aan bands op de been gebracht. Van Rock’n blues tot Southern rock, uiteraard Rory Gallagher maar ook Jimi Hendrix, tot aan de Beatles aan toe.

Klokslag half zeven trapte het festival af met het 14 jarige gitaarwonder Jack Austin Depsy, ondersteunt door een ritmesectie die bij de Rory fans als bekend klinkt, Dave Burns (Tony Dowlers Hellhounds) op bas en Jonny Brutal (Sinnerboy) op drums, trok deze jongeman fel van leer. Alle bekende Rory krakers kwamen voor bij. Foutloos spelend sloot het aanwezige publiek deze jongeman in het hart. (Wijk aan Zee doe er je voordeel mee en haal deze jongen naar Nederland). Steve “Rory” Web, zou later zeggen, ‘this kid is the future’.

Na deze sprankelende opening was het de beurt aan The Rory Story, deze nieuwe opgericht band bracht bracht een set met veel nummers uit The Irish tour, door velen gezien als het beste album van Rory Gallagher. De band bestaande uit de al genoemde ritmesectie is vooral opgebouwd rond zanger gitarist Jon Angus. Door de toevoeging van keyboards (Adam Hutchins) en mondharmonica (Paul Westwell) kregen de Rory tracks een geheel andere dimensie als de rauwe uitvoering bij Jack Austin Depsy. Jon Angus is de grote gangmaker bij deze band, zijn stijl van spelen zijn beweeglijkheid op het podium het werkte aanstekelijk op het publiek dat na twee toegiften bleef joelen om meer.

De bands die zaterdag geprogrammeerd stonden waren op Aidan Pryor na onbekend, en dat maakt het bezoeken van festival als deze de moeite waard, als muziekliefhebber ben ik altijd op zoek naar iets nieuws. Dat nieuwe kwam verrassend uit de startblokken in de vorm van de James Oliver band. Dit trio bracht een vorm van blues vermengt met rock’n billy. Rock’n blues of Blues Billy zou ik het willen noemen, zo sprankelend en zo levendig een waar feest. Daarbij is zanger gitarist James Oliver een grappige man, die tussen de nummers door strooide met kwinkslagen en grapjes, continu zijn bandleden op de hak nemend. Een carrière als stand up comedian zou hem ook niet misstaan. Samen met upright bass player Tony Biggs en Mark Kemlo op drums werd het twee uur durende wervelwind.

Heel wat ingetogener was de Jim Kirkpatrick band, enigszins verbaast constateerde ik dat hij de gitarist van The band of friends was. Hier trad hij aan met een gelegenheidsformatie, zijn vaste band was verhinderd. In de band op bas Ian Rowley (Paul Rodgers band, Deb Bonham), drums Neil Mc Callum, keyboards George Glover (beide Climax blues band), een ware allstar line up voor dit one off optreden. Het werd een waar muziekfeest met een mooi set vol klassiekers uit de Britse blues scene, Rory Gallagher en eigen werk van Jim. Ondanks dat het een one off optreden was leek het alsof ze als jaren samen speelden, zeker toetsenis George glover had het erg naar zijn zin. De bas solo die Ian Rowley neerlegde in het Free nummer Mr. Big was van wereldklasse. Hoogtepunt een kippenvel uitvoering While my guitar gently weeps van de Beatles. Wat kan muziek maken mensen toch ontroeren.

 
Na dit muzikale geweld was de vraag hoe de volgende band zou uitpakken. De lat was immers door Jim Kirkpatrick behoorlijk hoog gelegd. SandraiseR was de volgende band die het podium betrad. Dit power trio brengt een uitgekiende mix van Rory Gallagher en Jimi Hendrix, waarbij zanger gitarist Steve Pendle even moest warm draaien. Na een nummertje of drie zat hij en helemaal in en samen met Bassist Nick Skelson (Sinnerboy)en drummer Mark Haig deden zij wat een power trio moet doen, vet rocken. Van Voodoo child, naar Millions miles away en weer terug was het alle remmen los bij het niet vaak live gespeelde In your town. Na twee uur omvergeblazen te zijn door dit trio was de lat voor Aidan Pryor , de afsluiter, nog weer een stukje hoger gelegd.

Deze Aidan Pryor, is in Ballyshannon een bekend gezicht, zijn eerste stappen zette hij echter op het Nantwich Rory Gallagher festival. Voor wie hem niet kent hij wordt gezien als de reïncarnatie van Rory Gallagher, en hij deed die titel eer aan. Nadat zijn versterker problemen waren opgelost ging hij helemaal los. Draadloos spelend begaf hij zich door het aanwezige publiek, wat zeer gewaardeerd werd. Bij het lang uitspinnen van zijn solo’s moet hij wel opletten dat hij de essentie van een optreden niet uit het oog verliest. Toch kon het publiek hier niet genoeg van krijgen. Zo werd een topdag en kan ik alleen maar zeggen als je de bands de tijd geeft ontstaat er een heerlijk muziekfeest.

De zondag hetzelfde recept wederom 4 bands en iedereen twee uur de tijd. Startend met The G-man. twee keer oud en twee keer jong. De zanger en de gitarist verklaarde Rory te hebben zien spelen bij Taste, en dat is toch al heel lang geleden. De leeftijd deed niet ter zake de bassist en de drummer voelde elkaar vlekkeloos aan en zeker de funky manier van spelen van de bassist gaf weer een andere draai aan de Rory Gallagher nummers. Een lekkere opwarmer voor wat ons nog te wachten stond. Jed Thomas band, the Tom Killner band en afsluiter Innes Sibun. Deze engelse bluesgigant had speciaal voor dit festival een Rory Set ingestudeerd.

Jed Thomas band is een wonderlijk gezelschap, die een geheel eigen stijl er op nahoudt, qua kleding, qua muziekstijl, qua performance. Zij mengen blues met roots en swamp invloeden waarbij Jed zich omringt met een batterij aan geluidseffecten om zo nog meer mystiek in zijn nummers te leggen, met een uitgekiende mix van eigen nummers, Rory Gallagher, Carlos Santana bespeelde hij het publiek. het is deze variatie die festivals zoals dit de moeite waard maken.

Degene die ook aan de afwisseling in muziek stijlen bijdroeg was The Tom Killner band, zijn southern country rock was een welkome afwisseling en werelds niveau. Geïnspireerd door Chris Stapleton en Marcus King bracht hij een fijn stukje muziek, voor mij een ontdekking en hoogtepunt. Zijn set afwisselen met een akoestische solo performance, brilliant. Wat een muzikaal talent deze Tom Killner die in deze stijl zijn weg lijkt te hebben gevonden. Met Iets meer durf en diepgang bij de pianist kan het geheel nog verder opkrikken. Dan kan hij zich zeker meten met bands als Robert Jon and the Wreck.

Save the best for last, is een bekende gezegde, en daar had organisator Steve “Rory” Web voor gezorgd. De bekende engelse blues gitarist Innes Sibun, had op verzoek een set van Rory Gallagher tracks ingestudeerd, waarbij naast bekende krakers als Tattooed lady, Shadow play, Bad Penny, ook minder bekende als I fall apart, for the last time. Met een duivels enthousiasme trok hij fel van leer, zodanig dat bij deze intensiteit van zingen zijn stem er gedurende het optreden niet beter op werd. Dat maakte hij echter meer dan goed met zijn weergaloze gitaarspel. Afsluitend met hoe kan het ook anders als de Bullfrog blues trok hij nog een keer alles uit de kast met een ongenadige slide gitaar solo. Innes Sibun wat een held, het zweet gutste van hem af dit zijn de artiesten waar we van houden, gewoon alles geven, prachtig.

The Nantwich Rory Gallagher festival, een festival voor de ware bluesliefhebber, het thema Rory Gallagher werd door de optredende bands op eigen wijze ingevuld zodanig dat er veel te genieten viel. De relaxte sfeer, de aardige gastheren Steve en Nigel, en iedereen betrokken bij dit festival maakte het de reis meer dan waard.

The Nantwich Rory Gallagher festival, 26-28 August 2022

You can organize festivals in many ways, you often see on a festival poster more than thirty bands. In Nantwich they do it differently, this three-day festival programs 10 bands, that doesn’t seem like much but if you give each band two hours to play you get a full day. A critic may say two hours is a long time, it will get boring. On the contrary, by giving the bands two hours, they can put together such a set that you hear different songs than the standard work. The bands I saw at work in Nantwich had no problem with that.

Now the festival title suggests that it was a Rory Gallagher tribute festival, but that’s an illusion. There is a lot of fall back on the extensive oeuvre of this Irish blues hero, but there were many styles to enjoy. Organizer Steve “Rory” Web had put together a nice mix of bands. From Rock’n blues to blues rock to Southern and country rock, of course Rory Gallagher but also Jimi Hendrix even up to the Beatles.

At half past six the festival kicked off with the 14-year-old guitar prodigy Jack Austin Depsy, supported by a rhythm section that sounds familiar to Rory fans, Dave Burns (Tony Dowlers Hellhounds) on bass and Jonny Brutal (Sinnerboy) on drums. All known Rory hits were played. Playing flawlessly, the audience present embraced this young man. (Wijk aan Zee take advantage of this and get this boy to the Netherlands). Steve “Rory”web, would later say, ‘this kid is the future’.

After this sparkling opening it was time for The Rory Story, this newly formed band released a set with many songs from The Irish tour, regarded by many as Rory Gallagher’s best album. The band consisting of the aforementioned rhythm section is mainly built around singer guitarist Jon Angus. The addition of keyboards (Adam Hutchins) and harmonica (Paul Westwell) gave the Rory tracks a completely different dimension than the raw performance by Jack Austin Depsy. Jon Angus is the great pacesetter in this band his style of playing his agility on stage was infectious on the audience that after two encores kept on screaming for more.

The bands that were programmed on Saturday were unknown to me except for Aidan Pryor, and that makes visiting a festival like this worthwhile. As a music lover I’m always looking for something new. For me the James Oliver band was a real treat . This trio brought a form of blues mixed with rock’n billy. Rock’n blues or Blues’n Billy I would like to call it, so sparkling and so lively, party time. In addition, singer guitarist James Oliver is a funny man, who sprinkled witty jokes between the songs, constantly making fun of his band members. A career as a stand-up comedian wouldn’t look out of place for him either. Together with upright bass player Tony Biggs (Demented are go) and Mark Kemlo on drums, it was a two-hour whirlwind.

Much more modest was the Jim Kirkpatrick band, I was somewhat surprised to find out that he was the guitarist of The band of friends. Here he performed with an occasional band, his regular band was unable to attend. In the band, bass Ian Rowley (Paul Rodgers band, Deb Bonham), drums Neil Mc Callum and keyboards George Glover (both Climax blues band), a true all-star line up for what would be a one off performance. It was pure musical magic with a beautiful set full of classics from the British blues scene, own work by Jim and Rory Gallagher. Although it was a one off performance it seemed like they played together for years, especially keyboards George Glover (74) had a great time. The bass solo Ian Rowley put down in the Free song Mr. Big was world class. One of the highlights, a goosebumps performance of While my guitar gently weeps by the Beatles. How music can move people.

After this musical display, the question was how the next band would turn out. After all, the bar had been set quite high by Jim Kirkpatrick. The next band to take the stage was Sandraiser. This power trio brings a sophisticated mix of Rory Gallagher and Jimi Hendrix, in which vocalist guitarist Steve Pendle had to warm up. After about three songs he was completely into it and together with Bass player Nick Skelson (Sinnerboy) they did what a power trio should do: rock hard. From Voodoo Child, to Millions Miles Away and back again with all brakes released at the infrequently played In your town. After two hours of being blown away by this trio, the bar for Aidan Pryor, the closing act, was raised even higher.

Aidan Pryor is a familiar face in Ballyshannon, but he took his first steps at the Nantwich Rory Gallagher festival. For those who don’t know him, he is seen as the reincarnation of Rory Gallagher, and he lived up to that title. After his amplifier problems were solved, he went all out. Playing wirelessly, he moved through the audience, which was much appreciated. Spinning out long solo’s, he has to be careful not to lose the essence of a performance out of sight. But again, the audience loved it and couldn’t get enough of it. This turned out to be a great day and I can only say if you give the bands time, a wonderful things will happen.

On Sunday the same recipe again 4 bands and everyone for two hours. Starting with the G-man. twice old and twice young. The singer and guitarist stated to have seen Rory play in Taste, and that was a long time ago. Age didn’t matter. The bass player and drummer felt each other flawlessly and certainly the funky way of playing the bass player gave a different twist to the Rory Gallagher songs. A nice warm-up for what was to come. Jed Thomas band, the Tom Killner band and closing act Innes Sibun. This English blues giant had rehearsed a Rory Set especially for this festival.

Jed Thomas band is a strange kind of band, which has its own style, in terms of clothing, in terms of the music , in terms of performance. They mix blues with roots and swamp influences in which Jed surrounds himself with a battery of sound effects to add even more mystique to his songs. With a sophisticated mix of his own, Rory Gallagher, Carlos Santana songs he entertained the audience. It’s this variety in bands that makes festivals like this worthwhile.

The person who also contributed to this was a somewhat strange duck in the bite, The Tom Killner band, his southern country rock was a welcome change. Inspired by Chris Stapleton and Marcus King, he brought a nice piece of music, for me a discovery and highlight. Alternating his set with an acoustic solo performance, brilliant. What a musical talent this Tom Killner who seems to have totally found his way in this style of music. With a little more daring and depth on the part of the pianist, the whole can be boosted even further. Then he certainly can compete with bands like Robert Jon and the Wreck.

Save the best for last, is a well-known saying, and that’s what organizer Steve “Rory” Web made sure of. The well-known English blues guitarist Innes Sibun had rehearsed a set of Rory Gallagher tracks on request, It included well-known hits such as Tattooed lady, Shadow play, Bad Penny, also less well-known ones like I fall apart, for the last time. With a devilish enthusiasm he lashed out in such a way that with this intensity of singing his voice would’nt last to the end of the performance. However, he more than made up for that with his unparalleled guitar playing. The only way to end this performance was with the Bullfrog blues. Once again he pulled out an unmerciful slide guitar solo. Innes Sibun what a hero, the sweat was pouring down from him. This is how we love the artists, just give everything they have got, beautiful.

The Nantwich Rory Gallagher festival, a festival for the true blues lover, the theme Rory Gallagher was filled in by the performing bands all in its own way so that there was much to enjoy. The relaxed atmosphere, the lovely hosts Steve and Nigel, and everyone involved in this festival more than made the trip worthwhile.

Festival pictures
Ian Rowley

Nick Skelson

Dave Burns

James-Oliver-Tony-Biggs

Jed Thomas

Jim Kirkpatrick

Paul Austwick

Steve Pendle

George Glover

Tony Biggs

Mark Haig


Ook op Blues Magazine ...