Redactie Blues Magazine

Blues Magazine bestaat uit een enthousiaste groep vrijwilligers die de (blues) muziek een warm hart toedragen.

De dagelijkse gang van zaken wordt bestierd door het Blues Magazine Team van redacteuren. We stellen ons graag even voor!

Nineke Loedeman – eindredacteur, auteur en fotograaf
Marco van Rooijen – oprichter, web-coördinator, redacteur en fotograaf
Harry Radstake – cd-coördinator, redacteur en samensteller Blues Magazine Radio

Ook zijn er veel enthousiaste muziekliefhebbers die dagelijks schrijven en/of op pad gaan, dit resulteert in prachtige bijdragen op BluesMagazine.nl

Medewerkers Blues Magazine


Johan Breij

Dag Blues en Rock liefhebbers…

Graag stel ik mij even bij jullie voor, ik ben Johan Breij, 56 jaar en gepassioneerd Freelance Fotograaf voor onder andere Blues Magazine. Dit doe ik ontzettend graag voor ze, ik krijg de kans en de middelen om bij hele mooie en fraaie optredens aanwezig te mogen zijn namens Blues Magazine en deze te mogen verslaan door middel van een mooi fotoverslag al dan niet met een tekstverslag daarbij.
Ik ben een groot Blues en Rock liefhebber, naast mijn reguliere job als Interieur Schadehersteller ben ik al jaren actief als Freelance Fotograaf en bezoek veel optredens vaak samen met mijn grote liefde Nancy.

Ik hoop nog vele jaren samen te kunnen blijven werken met Blues Magazine, niets moet hier maar er kan heel veel, fijne club..!

www.johan-breij.nlwww.stagephoto.nl


Danny van den Deijssel

Hi muziekliefhebbers, ik ben Danny van den Deijssel, bouwjaar 1981. Mijn liefde voor muziek begon zo rond 1991 toen een vriendje mij liet luisteren naar een plaat van zijn vader die niet veel later door mijzelf werd aangeschaft, Dire Straits´ On Every Street. Later op de middelbare school ontdekte ik dat ik voorbestemd was voor bijna alle gitaar/rock georienteerde muziek. Behalve diverse grunge, alternative en punkbandjes die toen hip waren wist ik ook de weg naar de collectie van pa te vinden die bestond uit zo’n beetje elke grote naam uit de 60’s en 70’s en zo kwam ik in aanraking met menig grootheid die aan de wieg stond van de pop/rock scene.
Inmiddels een paar jaar ouder en hopelijk ook wijzer is mijn muzikale voorkeur alleen maar breder geworden, maar de rode draad blijft absoluut de gitaar. Via een collega in aanraking gekomen met Blues Magazine en daardoor nog meer fantastische muziek ontdekt en uiteraard toegevoegd aan mijn eigen collectie. Voor Blues Magazine probeer ik regelmatig een albumrecensie te schrijven waarbij mijn voorkeur ligt bij de bluesrock en aanverwante bands. Ook draag ik zo af en toe bij aan een concertverslag met als absoluut hoogtepunt het gezamenlijke verslag van Eric Clapton in Hyde Park afgelopen zomer waar we met een heuse Blues Magazine afvaardiging naartoe zijn geweest. Hoe gaaf was dat!


Markus Hagner

My passion for blues-, southern-rock started by my first visit in the U.S.A in 1973. I was thirteen that time, born in 1960 and was invited in Nashvillle to a show of The Eagles. In 1970 started my passion for concert-photography by my first experiences by shooting Deep Purple, Allman Brothers Band, Rainbow, ZZ Top, Molly Hatchet , …. By many trips to the South of the U.S., specially Louisiana and New Orleans and numerous shows in Europe I met a lot of blues-legends like Stevie Ray Vaughan, Dr. John, B.B. King, Gregg Allman, just to name a few.

I love to visit concerts, but never without a camera… I love always to capture some unforgettable moments by a hooky pic for Blues Magazine and write a show- or festival review.


Mark Harmsma

Mark Harmsma is een meidenvader en werkt als product content marketeer voor een bedrijf dat online software maakt voor accountants.
In de vrije tijd is hij muziekverzamelaar en hobbymuzikant. Als bassist heeft hij met bands als Southside Blues Revue, Blues Disease en Johnny Feel Good het podium gedeeld met jeugdhelden als Magic Frankie, Oscar Benton en leden van Barrelhouse. Met Southside Blues Revue begeleidde hij diverse amerikaanse artiesten op binnen- en buitenlandse festivals.
Voor Blues Magazine recenseert hij bij voorkeur de cross over tussen blues en aanverwante stijlen als soul, funk, jazz, rock en jambands en hij heeft een zwakte voor alles dat uit New Orleans komt. Mark levert geen massaproductie, omdat hij veel tijd steekt in de recensies die hij voor zijn rekening neemt.


John Maes

Geboren 1954 in Tilburg en deze bruisende stad nooit meer verlaten. Vanaf de middelbare school een fanatiek muziekliefhebber. In 1970 na de film Woodstok helemaal ‘into the flower power’ en na het bezoeken van mijn eerste concert met Focus compleet idolaat geworden van het gitaarspel en performance van Jan Akkerman. Als vakantiekracht bij de Efteling ging zowat mijn complete salaris (10 guldens per dag…;-)…) op aan mijn LP verzamelwoede. Redelijk veelvuldig bezoeker van (blues) concerten.
Als jongerenwerker in de jaren 80 organiseerde ik veel concerten van lokale en nationale bands (The Nits, Doe Maar, Time Bandits). Vakantie reizen hebben voor mij en mijn vrouw altijd muziek beleving als uitdagende ‘bijvangst’. Na een aantal reizen door Mississippi, New Orleans en New York schreef ik mijn eerste ingezonden artikeltjes voor Blues Magazine. O.a. bezoek aan B.B. King museum in Indianola. Daarna schreef ik regelmatig album recensies.
Vanaf 2014 ben ik met een groep vrijwilligers en gelijkgezinden uit stadsdeel Reeshof in Tilburg gestart met een maandelijks ‘Pop-Up’ muziekzaal Heyhoef-Backstage. Daar ben ik als een fanaat in gedoken waardoor ik er nu nog nauwelijks toe kom om een bijdrage te leveren als recensent. Slechts sporadisch schrijf ik nog een stukje. Maar mijn bijdrage en steun gaat ‘m nu vooral zitten in het programmeren en organiseren van de concerten bij www.Heyhoef-Backstage.nl . Wie een blik werpt op de website zal wellicht de begeestering waarin wij dat nu al 5 jaar doen terug kunnen zien.

Bereikbaar via info@heyhoef-backstage.nl


Peter Marinus

Ik ben Peter Marinus, bijna 59 jaar jong en mijn hele leven al lijp van muziek. Dat begon echt al als klein kind. Mijn moeders breinaalden moesten het destijds al ontgelden als ik mij verbeeldde dat ik Cesar Zuiderwijk was en “Back Home” zat te drummen. Bossen kromme breinaalden was het resultaat. En drummer ben ik nooit geworden….
Mijn liefde voor muziek is daar wel geboren. Ik was nooit zo weg van de hits, die op dat moment populair waren maar richtte mij meer op het onbekendere werk en dat stond meestal op LP’s. Rock, soul, funk en vooral blues trokken mijn aandacht.
En dat is gelukkig nooit meer over gegaan!!! Nog steeds heeft de blues mijn voorkeur maar ik sta ook in de startblokken voor een potje lekker smerige garagepunk/blues of een mooi soul of rootsalbum.
Daarom zit ik bij het Blues Magazine prima op mijn plek. Heerlijk genieten van prima muziek en daar nog een mening over mogen hebben ook.
Ik zou mij niets beters kunnen voorstellen. Dat het maar nooit meer over mag gaan….!


Ella-Milou Quist

Ella-Milou Quist, geboren in 1986, kreeg muziek met de paplepel ingegoten, niet alleen door haar muziekliefhebbende ouders, maar ook door de muzikanten in haar familie. Als klein meisje keek ze al graag naar de 2 Meter Sessies van Jan Douwe Kroeske, ontdekte en ontwikkelde al snel haar eigen muzieksmaak en luisterde graag naar Paul Simon, David Bowie, Eric Clapton en Venice. Daarnaast zat schrijven haar in het bloed. Het kon dan ook niet anders dan deze twee grote passies samen te brengen.
Na haar opleiding tot journaliste bleef ze, na een stage, verbonden als vaste recensent en interviewer aan het muzikantenblad Musicmaker en heeft zich met name toegelegd op het schrijven over Americana en blues artiesten. De voorliefde voor deze muziekstromingen zijn ontstaan toen ze in 2006 voor het eerst het TakeRoot festival bezocht. Op journalistiek en eveneens muzikaal gebied schreef ze in het verleden ook nog voor diverse andere online muziek platforms en sinds juli 2018 is ze hier terecht gekomen, bij het prachtige Blues Magazine.


Joop van Rossem

Popmuziek speelt al sinds mijn basisschooljaren een belangrijke rol in mijn leven. Het begon met het bijhouden van de Top 40 op Radio Veronica. In mijn puberjaren ontdekte ik Muziekkrant OOR dat me op het spoor zette van de ‘betere muziek’, in mijn geval rockmuziek in al zijn verschijningsvormen: hardrock, symforock en bluesrock. Op het gebied van schrijven over muziek ben ik een laatbloeier: ik heb enkele jaren geschreven voor onbekende, gratis verkrijgbare magazines maar ben daarna via hardrockblad Headache/Fury naar Heaven verkast waarvoor ik inmiddels zo’n vijftien jaar actief ben. Daarnaast lever ik sinds ruim een jaar elke week een recensie aan voor ‘ons aller’ Blues Magazine en dat is een geschikte manier om op de hoogte te blijven van recent verschenen of nog te verschijnen albums in het uitgebreide gebied van blues.
Als freelancer word ik eveneens regelmatig op pad gestuurd door de redactie van het Brabants Dagblad, regio Oss-Uden en daar zijn ze ook op de hoogte van mijn liefde voor muziek, wat niet inhoudt dat ik alleen over muziek schrijf. Ik hoop dit werk als heuse ‘rock ’n roll-opa’ (geboortejaar 1956) nog jaren te mogen en kunnen doen!


Frank Schatorje

Muziek is de rode draad in mijn leven. De eerste LP die ik draaide was op 8 jarige leeftijd een LP van Ivan Rebroff, met daarop het Wolgalied. Gefascineerd door deze impulsen kwam ik in de seventies met Led Zeppelin, Rolling Stones, The Eagles. Het moest kwaliteit hebben maar liever niet te commercialiteit van die namen. The Ozark Mountain Daredevils, New Riders of The Purple Sage of The Dillards, dat waren toen mijn helden. DJ spelen in het jongeren centrum en verzamelen van muziek. Verzamelen tot heden met nu een collectie vol vinyl en CD van rootsmuziek.

In 1998 ben ik gestart bij een radioprogramma bij het huidige Omroep Venlo (Red Rooster Radio). Blues & Roots muziek, twee uur lang iedere zondag live en vrij recent op podcast. Ruim tien jaar heb ik voor het bluestijdschrift “BLOCK” recensies geschreven en hierna, na het stoppen van dat blad, ben ik nu vanaf 2013 recensent voor CD’s en festivals bij Blues Magazine. Uiteraard is live genieten van optredens ook een bezigheid die ik heb. En het organiseren van concerten in Tegelen en Steijl voor het podium De Speelplaats. Alles onder het motto van het radio programma Red Rooster “Behoud het goede…en ontdek het nieuwe!”


Gerrit Schinkel

Ik ben Gerrit Schinkel, (4 juni 1950, Benschop). Op mijn 16e ben ik bij de Koninklijke Marine gegaan. Na 6 jaar overgestapt naar de PTT en vervolgens heb ik 6 jaar bij de gemeente Gouda gewerkt (Afdeling Sport). Op 1 januari 1986 ben ik bij de politie Rotterdam gaan werken, eerst als beleidsmedewerker en de laatste 20 jaar als business controller. Sinds september 2015 ben ik gepensioneerd.

Mijn grootste hobby is radio maken. Ik ben als vrijwilliger nu bijna 35 jaar sportverslaggever, -presentator, maker van muziek- en politieke programma’s en maker van sportitems voor de tv bij RTV Gouwestad, de lokale omroep van Gouda. Verder ben ik jaren in de Goudse politiek actief geweest (o.a. 8 jaar gemeenteraadslid) en bestuurslid van twee Goudse sportverenigingen.

Schrijven is mijn andere grote hobby. Ik schrijf ruim 25 jaar wekelijks sportcolumns voor radio en een huis-aan-huis blad. Een aantal jaren geleden werd ik door Jolanda Haanskorf (oud-collega) gevraagd of ik recensies wilde gaan schrijven voor Blues Magazine. En dat doe ik nu nog steeds met heel veel plezier.

Ik heb een brede muzieksmaak, maar mijn muzikale voorkeur ligt bij blues, jazz, americana en muziek uit de sixties. En ik ben vooral een groot Rolling Stones fan.

Daan Sindelka

Ik ben Daan Sindelka, geboren in 1990. Dikwijls behoor ik daarmee nog altijd tot de jongste der bezoekers van bluesconcerten en -festivals. Zeer spijtig me dunkt, aangezien geen genre zo is doordrenkt van emotie en passie, van historie en verhalen – aldus mijn alleszins objectieve mening. De blues vormt bovendien de basis voor alle populaire muziek die daarna is ontstaan.

Eric Clapton maakte mij een jaar of zeven geleden smoorverliefd op dit toch wel iets ondergewaardeerde genre. Al snel dwaalde ik uren, dagen, weken achtereen op het wereldwijde web, kijkend naar optredens, interviews, documentaires. Ik begon met het bezoeken van concerten en besloot dat ik meer met mijn adoratie wilde dan er slechts naar luisteren.

Voor de gitaar bleek ik nochtans – hoewel nog immer pogend – weinig talent te hebben. Schrijven gaat me gelukkig ietwat beter af, en daarom ben ik zo blij dat ik bij Blues Magazine door het schrijven van cd-recensies en concertverslagen kan bijdragen aan het enthousiasmeren van de vele lezers. Opdat ik dat nog lang moge doen!


Rob Sneltjes

Mijn naam is Rob Sneltjes, geboren in Amsterdam in 1962.

Ik ben jong begonnen met muziek: op mijn dertiende had ik een drive-in discotheek en op mijn zeventiende speelde ik in een band als bassist. Muziek, in welke vorm dan ook, is altijd in mijn leven geweest. Op jonge leeftijd ging ik al naar concerten, mijn eerste concert was op een koude winterdag in november 1978 in de Jaap Eden hal Amsterdam, waar AC/DC speelde. Daarna zouden er nog vele concerten volgen en wat mij betreft mag het laatste concert nog ver weg in de tijd blijven. Vanaf mijn achttiende jaar ben ik begonnen met fotograferen.

Ik heb diverse cursussen gevolgd en heb een opleiding gehad op de Fotoacademie in Amsterdam. Nog steeds loop ik met een camera onder mijn arm als ik het land door cross. De laatste 12 jaar ben ik me aan het verdiepen in concertfotografie. Het is voor mij een uitdaging om de emotie en energie van een artiest vast te leggen. Dat blijft het mooiste van concertfotografie.

Het is een eer om bij Blues Magazine te mogen fotograferen, waar ik mijn passie voor de Blues en Americana artiesten verder kan ontwikkelen. Vooral de festivals spreken me erg aan om te fotograferen, maar natuurlijk ook de mooie zalen waar we terecht komen met Blues Magazine. Daarbij hebben we prachtige team, om te blijven hangen!
Ik hoop dat er nog veel mooie verhalen mogen komen met mijn foto’s erbij of met die van de andere fotografen. Ik mag wel zeggen dat ik best trots ben om mijn steentje bij te dragen aan dit mooie medium!


Edwin Steehouwer

Mijn naam is Edwin Steehouwer, geboren op 22 november 1990 in het Academisch Ziekenhuis Utrecht. Deze ongebruikelijke geboorteplek was het gevolg van een hersenbloeding na extreme vroeggeboorte. Ik betrad de wereld na zevenentwintig weken zwangerschap. Blijvende immobiliteit en spasticiteit waren de onveranderbare consequenties.
Vier jaar na mijn wereldse introductie zag mijn broer Lucas het levenslicht.
Ik ben opgegroeid in een uitgesproken muzikaal gezin. Mijn eerste heldere muzikale herinnering is dat mijn vader in de auto een cassettebandje opzette waarop “Get over it” van The Eagles. Hieraan terugdenkend ben ik ervan overtuigd dat hier de kiem van de liefde voor de gitaar is gelegd. Mijn vader is idolaat van Pink Floyd, mijn moeder van The Rolling Stones; en Mick Jagger in het bijzonder.

Sinds september tweeduizend drie ben ik geïnfecteerd met het Blues Virus.
Op een willekeurige dag kwam ik van school. Verveelde me en besloot een blik te werpen in de aanwezige ruime collectie aan muziekdvd’s. Mijn oog viel op een onbekende titel en artiest: Julian Sas – Delivered. Mijn vader had deze dvd verkregen via een vriend. Deze vriend bracht mij de liefde voor Johnny Winter en de Gibson Firebird bij.

Kort nadat ik ook nog een uitzending van “Het uur van de Wolf” gewijd aan Howlin’Wolf (Voor mij de beste blueszanger ooit geleefd.) had gezien, woonde ik het eerste concert van Julian Sas bij en was meteen verkocht. De directe connectie van de ziel naar de mond, begeleid met een prachtige snaarinstrument leverde muziek in zijn puurste vorm op. Inmiddels heb ik tachtig concerten van de Nederlandse gitaargigant bijgewoond en een portret op mijn onderarm laten vereeuwigen. Mijn absolute held.
Andere bluesmen die voor mij een heldenstatus genieten zijn: Stevie Ray Vaughan, Rory Gallagher, Walter Trout John Campbell

De Blues is voor mij het bezingen van een maatschappij kritische houding en tegelijkertijd een lofzang van alle geneugten. Hang daar tot slot de voortdurende strijd voor vrijheid en zelfbeschikking aan; en je hebt een treffende definitie van persoonlijkheid te pakken.

Zoals John Lee Hooker ooit zei: “It ain’t nothing but The Blues”. En zo is het maar net.


Martijn Wesseling

Geboren en getogen in de Achterhoek (1981) en vandaag de dag woonachtig in de Liemers met mijn vrouw en twee prachtige dochtertjes. Opgeleid tot maatschappelijk werker en inmiddels werkzaam als projectleider E-Health bij een organisatie die werkt met kinderen, jongeren en volwassenen met een licht verstandelijke beperking.

Al sinds mijn tienerjaren ben ik een groot muziekliefhebber. Ooit is dit begonnen met een liefde voor metal, punkrock en hardrock. Concerten van onder andere de Heideroosjes en NoFx hebben de liefde voor live muziek aangewakkerd.
,
Inmiddels is mijn muzieksmaak een flink stuk verbreed. Ik ben nog steeds niet vies van wat fijne metal of stevige hardrock. Het zal dan ook niemand verbazen dat de bluesrock mijn favoriete subgenre is binnen de blues. Wie mijn Spotify lijstjes of album collectie bekijkt zal daar echter ook veel (classic) rock, folk, singer-songwriter, americana, nederpop en andere genres aantreffen. De kern is dat ik geraakt wil worden door muziek.

Muziek raakt wat mij betreft altijd nog het meest in een live uitvoering en ik bezoek dan ook met enige regelmaat concerten.

Het schrijven voor Blues Magazine combineert voor mij de liefde voor muziek, de lol in het ontdekken van nieuwe albums en het plezier wat ik heb in het schrijven.