10 Augustus 2011

Tekst: Jeroen Bakker

In de aanloop naar Bluesrock Tegelen had Bluesmagazine een kort gesprek met zangeres Dede Priest voor een update naar aanleiding van haar zojuist uitgebrachte album Kinky At The Root, een album waarop de Amerikaanse zich wederom, het debuut Candy Moon van vier jaar geleden inbegrepen, van een kwetsbare kant laat horen maar dat nog meer dan ooit een zelfverzekerde persoonlijkheid laat zien die goed weet wat zij wil. De goedlachse Dede Priest blijkt naast een prettige gesprekspartner een begenadigd tekstschrijfster met een schat aan invloeden die allemaal zijn terug te vinden op haar tweede album dat mede tot stand kwam met behulp van enkele bekende Nederlandse muzikanten…

Toen je nog thuis woonde werd jouw passie voor muziek enorm gestimuleerd. Heeft jouw moeder daar uiteindelijk geen spijt van gekregen nu je al weer een paar jaar niet meer bij haar in Texas woont?

Priest: Hahaha, nee hoor. Ach, ze is net zo gek als ik. We hebben met elkaar gemeen dat we allebei ons hart durven te volgen. Ze is zelfs naar Alaska verhuisd, kun je het voorstellen! We spreken elkaar iedere dag hoor dus dat zit verder wel goed.

Op Candy Moon stond Wade In The Water van Big Mama Thornton en nu vertel je over een ontmoeting met Freddie King. Er is een grote diversiteit aan invloeden te vinden maar blues lijkt wederom de boventoon te voeren. Zegt dat iets over jouw voorkeur?

Ik luister naar heel veel muzieksoorten en zet net zo gemakkelijk een Country-, World Music-, Jazz- of Reggaeplaat op maar er komen onbewust iedere keer weer blueselementen naar boven die ik in mijn muziek verwerk. Zo ben ik nu eenmaal stapelgek op de muziek van Freddie King. Jaren geleden heb ik eens een tekst geschreven over een droom waarin ik Freddie ontmoette. Freddie King Way Down Deep heb ik samen met Jimmy Reiter voor dit album uitgewerkt omdat hij net zo’n grote liefhebber is van zijn werk als ik. Het is de intensiteit in Freddie’s gitaarspel die ons beiden enorm heeft aangegrepen. Jimmy hoor je trouwens ook terug in de band.

We horen bovendien nog muzikale bijdragen van Shiner Twins-gitarist Richard van Bergen en drummer Jody Van Ooijen, maar we zien ook Gait Klein Kromhof met zijn harmonica vermeld staan en er worden teksten geleverd door Harry Bodine die we allemaal wel eens met elkaar op het podium hebben zien staan. Behoor jij ook tot deze ’familie’?

Dat zou je haast denken maar nee dat dus niet. Er is inmiddels wel een hechte vriendschap ontstaan met deze muzikanten. Het is inderdaad een kleine wereld en via de ene muzikant kom je de andere weer tegen. Ik bevind me in een bevoorrechte positie wat dat betreft. Gait is bijvoorbeeld winnaar geworden van een Dutch Blues Award in de categorie ‘Beste Harmonicaspeler’. Richard kon een keer niet meespelen toen er in Amerika enkele optredens op de agenda stonden. Hij adviseerde mij om contakt op te nemen met Harry Bodine. Van Harry is de track What Would I Do afkomstig, een eerbetoon aan zijn vrouw. Je merkt wel dat hoe langer je in de muziekbusiness meedraait, hoe kleiner de wereld lijkt.

Bestaat er belangstelling in het buitenland voor Kinky At The Root?

Het is nog maar pas uitgebracht maar de bedoeling is om vanuit de Benelux te kijken of er mogelijkheden zijn. Uiteraard het liefste in combinatie met optredens natuurlijk. Ik houd er van om te reizen en als het even kan pak ik vandaag mijn koffer.

Is dat wat je bedoelt met Blues Gypsy, één van de nieuwe nummers op het album?

Ja, ik ben een soort “Wandering Spirit”, altijd op zoek naar avontuur en interessante ontmoetingen. Niet alleen met bluesmuzikanten hoor maar ook met kunstenaars in het algemeen.
Het is tevens een soort fascinatie voor iemand die een trein instapt zonder te weten waar de reis gaat eindigen. Blues Gypsy is overigens wel een heel persoonlijk nummer geworden waarin ik veel emoties kwijt kan.

Je bent je ongetwijfeld bewust van het feit dat Kinky At The Root, ondanks de grote diversiteit, niet de gemakkelijkste weg naar commercieel succes is. Kun je daarmee leven?

Wanneer het een commercieel succes zou worden is dat voor mij OK maar het is niet mijn hoofddoel. Ik probeer naast het maken van goede muziek, eerlijk te blijven naar mijzelf toe. De muziek is voor mij de beste manier om mijn emoties te uiten. Wanneer ik merk dat het gewaardeerd wordt vind ik het al geslaagd en waar het verder toe leidt….?
Who knows, I’m A Wandering Spirit weet je…

Dede Priest zal zaterdag 3 september om 13.55 het podium van Openluchttheater De Doolhof in Tegelen beklimmen tijdens de 28e editie van Het Bluesrock Festival.

Website: www.dedepriest.com


Ook op Blues Magazine ...