Valerie June @ North Sea Jazz Festival - Dag 3

Valerie June
Tivoli, Utrecht
22 November 2013

Tekst: Daan Zeegers

Deze vrijdagavond stond Valerie June in het Utrechtse Tivoli en het beloofde een avond te worden overladen met de ‘roots’ van ons geliefde muziekgenre; de blues.

Het voorprogramma sloot dan ook goed aan op de sfeer die gecreëerd moest worden. De Ben Miller Band had, met lange baarden en halfkapotte tuinbroeken, een hoog Seasick Steve gehalte. De driekoppige band speelde rauwe muziek, georiënteerd op country en blues. De bassist speelde een instrument dat ik nooit eerder gezien heb, namelijk een electronic washtub base. Al sla je me dood, maar wel erg gaaf. De drummer wisselde zijn drumstel zo nu en dan in voor een versterkt- wasbord of een -paar lepels. Ben Miller begeleidde zichzelf op gitaar, speelde veel slide en zong door een oude telefoon die aangesloten was op een versterker. Dit als geheel zorgde ervoor dat de band een attitude uitstraalde die naadloos aansloot op de muziek: rauw, roots en blues. De Ben Miller band is muzikaal goed genoeg zelf een carrière in het verschiet te hebben binnen de blueswereld. Tevens is de amusementswaarde hoog, wat als resultaat had dat de zaal uit zijn plaat ging voor de drie Amerikanen. Voor eenieder die gecharmeerd is van muzikanten a la Seasick Steve en Daniel Norgren, houdt de Ben Miller Band in de gaten!

Het publiek was goed opgewarmd toen Valerie June het podium op kwam. Echter, hierdoor lagen de verwachtingen des te hoger. De verschijning van de Amerikaanse maakte al veel goed. De haren mooi opgestoken en ze droeg, wat iemand naast mij zo mooi een ‘ amishjurk’ noemde. De zangeres die zichzelf profileert als spiritual ‘organic moonshine roots music’ speelt haar eerste paar nummers zonder de zaal toe te spreken. Pas wanneer er een gitaar of banjo moet worden omgestemd neemt Valerie June even de moeite de zaal toe te spreken. Wellicht is ze enigszins vermoeid door haar tour door Europa.

De eerste aantal nummers die Valerie June speelde sloegen niet allen even goed aan. Valerie June speelde veel verschillende soorten nummers en was hierdoor heel afwisselend. Muzikaal ontbrak mijn inziens niets aan, alleen de reactie van het publiek was dan ook wisselend.
Een ander minpunt aan het concert vond ik dat de begeleiding op de gitaar, die Valerie June zelf speelde, soms tekort deed. Op enkele nummers na begeleidde de Amerikaanse zichzelf enkel met akkoorden. De band bestond uit een (contra)bassist en een drummer, wat te weinig is om de muziek ‘op te vullen’. Soms had ik de indruk dat er te veel geleund werd op Valerie June. De reactie van het publiek toen Doug, Dicharry, van de Ben Miller Band, aantrad als aanvulling bij een van de laatste nummers, gaf ook aan dat het publiek weer toe was om weer uit zijn dak te gaan.

Hopelijk denkt u als lezer niet dat het concert verschrikkelijk was, laat ik dat voorop stellen. Misschien ben ik met eerdere concerten de afgelopen maanden van Matt Schofield en de North Mississippi Allstars ook wel ietwat verwend. Valerie June heeft een heel bijzondere stem en speelt zowel gitaar als banjo als mandoline. Echter, zij heeft nog een veel grotere kwaliteit en dat is het brengen van haar muziek op een manier die succes heeft. Het feit dat de zaal zo enorm goed gevuld is bij iemand die spirituals zingt, afwisselend met blues- en countrynummers, zegt al genoeg.

Hetgeen wat Valerie June de wereld brengt is geweldig. Ik sta als liefhebber dan ook vol trots in Tivoli te kijken, mij beseffende dat het geweldig is dat zeldzame muziek als deze ‘gewoon’ te zien is op meerdere live podia in Nederland. Valerie June weet je terug te brengen in een oude Western film. Als men me zou wijsmaken dat alle nummers die zij geschreven heeft uit de jaren ’20 en ’30 stammen, zou ik dat meteen geloven. Ook al lag mijn verwachting van dit concert hoger, was dit concert erg speciaal. Wellicht dat als de band van Valerie June wordt uitgebreid, dat het geheel meer overkomt.

Valerie June brengt spirituals, blues, country en gospel. De roots van de beste muziekgenres uit de Verenigde Staten staan gewoon hier in Nederland op een podium.