Tom Attah

Concertverslag Tom Attah, NiXenMeeR, Enschede, 24 maart 2014

Tekst en foto’s: Herbert Schluter
Tekening: Hella van Honschooten

Zoals ik hier wel vaker heb vermeld worden er regelmatig optredens verzorgd in NiXenMeeR in Enschede op de maandagavond in de sfeer van ‘singer-songwriter’ en dat was ook weer het geval op maandag 24 maart toen we de Tom Attah (the living bluesman) mochten verwelkomen. Deze door en door typische Engelsman speelde in z’n uppie, gewapend met slechts een tweetal gitaren, letterlijk de sterren van de blueshemel.

‘How long has it been (since you been home)?’ vraagt hij zich af in de eerste song van de avond en meteen valt op dat het een bewegelijk mannetje is. Hij heeft een beetje de mimiek van Robert Cray, beweegt met voeten, benen, z’n hoofd en is een feest om te fotograferen. Not…
Tussen de liedjes door is het ook één grote spraakwaterval; voor hij begint met het derde liedje ‘Can’t wait to get back home’ vertelt hij nog even dat de eerste set zo lang zal duren als de snaren op z’n gitaar het uithouden. Het is een mooie, langzame, melancholieke bluessong maar met zoveel kracht gespeeld dat ik even bang was dat deze eerste set maar erg kort zou zijn. Dan volgt ‘Bam Bam Blue’, een lovesong die hij ooit schreef voor een dame in een striptent ‘But as you can see, I’m an extremely handsome man…’ Hij heeft ook wel gevoel voor humor, dus.

Tom Attah

Na een prima versie van ‘Crossroad Blues’ volgt ‘Jane’, een liedje dat hij heeft geschreven voor een ‘ontzettend sexy, maar vuilbekkende bassiste’ na haar overlijden. Klinkt misschien raar, maar dit liedje was in z’n ééntje al reden om dit optreden in de top 10 te plaatsen! Kippenvel all over the place en door de tekst een brok in m’n keel en een knoop in m’n maag! Simpel maar geweldig als je hoort ‘One bright morning when this life is over I’ll fly away…’.

Het emotionele is er af als hij begint met het loop-pedaal. Ben er sinds kort achter wat het is en wat je er mee kunt, dus bij deze: je speelt bijvoorbeeld een baslijn voor zo’n twaalf maten, dan druk je met je voet het pedaaltje in en hoor je wat je net hebt gespeeld en dat wordt weer herhaald en kun je er een melodielijn overheen spelen. Dan nog een melodielijntje en een beat en je bent in je eentje een complete band. Klonk erg goed en ’t scheelt natuurlijk in personeel…

In de tussentijd waren ook een aantal deelnemers aan de cursus ‘bluesdansen’ hun kunnen aan het tonen. Ook dit is één van de activiteiten waaraan je kunt deelnemen in de NiX, dus mocht je een keer willen zien dat ook blues perfect geschikt is om te dansen, kom gerust een keer langs.

Tom Attah

In de tweede set houdt Tom ook rekening met de groep bluesdansers en wisselt mooi af tussen snellere en minder snelle liedjes. Eén van de langzamere is ‘Have you ever been mistreated’ waarin je de cynische regels hoort ‘gave you a $100.00 dinner, you said ‘thank you for the snack’, gave you seven children, but now you wanna give ‘m back…’ Ook dit optreden zal nog lang blijven hangen in het lijstje ‘zeer vermeldenswaardig’ en mocht je ooit de gelegenheid hebben om deze man te zien én te horen spelen dan mag je je die gelegenheid absoluut niet voorbij laten gaan!

Overigens: tijdens het optreden maak ik vaak wat losse aantekeningen waaruit ik dan later probeer dit soort verslagen te distilleren, maar naast mij zat Hella van Honschooten, eveneens met notitieblokje. Zij bleek echter te schetsen en één van haar tekeningen heb ik als foto meegenomen met dit verslagje. Een andere schets heeft ze meegegeven aan Tom zelf die er zichtbaar door verrast was! Bij deze: Hella, bedankt dat ik ‘m mag gebruiken.

www.nixenmeer.nl
www.tomattah.com

Tekening Hella van Honschooten