deltasaints

The Delta Saints
Paradiso, Amsterdam
5 november 2015


Tekst: Daan Zeegers. Video: Mokum Sessions.

In 2012 tourde The Delta Saints voor het eerste in Europa. Ik had het geluk ze toen al te zien, in dezelfde zaal waar de band op donderdag vijf november 2015 zal spelen. Net als drie jaar geleden, staat The Delta Saints in de kleine zaal van Paradiso. In tegenstelling tot toen is ditmaal de zaal volledig uitverkocht. Kennelijk heeft het aantal veranderingen de band geen windereien gelegd. En mijn inziens: helemaal terecht.

De band trapt af met het altijd sterke Sometimes I Worry. Zoals de meeste nummers van het gloednieuwe album wordt het nummer gedragen door een stevige psychedelische rock-basis. Het laatste album, ‘Bones’, is hofleverancier van de setlist. De nummers Berlin, Dust en My Love komen voorbij. Van het album ‘Death Letter Jubilee’ worden ook tracks gespeeld, namelijk Chicago, The Devils Creek, Death Letter Jubilee en Drink It Slow. Van de eerste twee EP’s staan enkel Pray On en A Bird Called Angola op de speellijst. Zo blijven sommige oudere nummers in de setlist plakken, terwijl andere nummers(zoals From The Dirt) lijken te verdwijnen in het standaard repertoire.

Eerder speelde de band tijdens hun tournee covers van Otis Redding(Hard To Handle) en Gnarls Barkley(Crazy) en ook dit maal wordt er een cover te horen gebracht. The Chain van Fleetwood Mac zorgt voor een verrassend uitstapje binnen het originele repertoire van The Delta Saints. Het nummer wordt met een intentie van jewelste gebracht en stiekem vind ik het een betere versie dan het origineel.

Zoals we dit al goed kennen van The Delta Saints, worden de nummers met een flinke portie energie gebracht. De jongelingen knallen op het podium en geven elk optreden weer een weergaloos optreden weg. Muzikaal valt er niets op te merken aan het vijftal, dat ieder op zich iets sterks weet neer te zetten. Leadzanger en gitarist Ben Ringel valt te prijzen om zijn rauwe stem en indrukwekkende uithalen, die hij netjes weet te doseren over een avond. Daarnaast valt het slidewerk van gitarist Dylan Fitch te prijzen, dat vroeg op de avond al in de spotlights komt te staan in het lied Heavy Hammer. David Supica maakte altijd al indruk, maar drukt nu helemaal zijn stempel op de avond met zijn eigen solo. Van Nate Kremer valt niet meer te zeggen dat hij nieuw is. Inmiddels speelt hij met de band mee alsof we niet anders gewend zijn.

Sinds juli dit jaar speelt de band met een nieuwe drummer genaamd Vincent ‘Footz’ Williams. Voordat hij aansloot bij het gezelschap, drumde Footz voornamelijk in de kerk, jazz fushion en hip hop formaties. Nu ben ik geen expert op het gebied van slagwerk, maar als muziekliefhebber en fan van de band kan ik stellen dat de band erop vooruit is gegaan met de toevoeging van hun laatste bandlid. De drummer speelt elk nummer mee met een gemak alsof hij al jaren niet anders doet. Williams biedt een bepaald soort veiligheid waar de rest van de band duidelijk van profiteert. Voor het eerst speelt The Delta Saints niet meer elk nummer zoals deze is ingespeeld op het album, maar er wordt wat meer buiten de lijntjes gekleurd. Hier en daar leidt een solo tot een jam, waaronder de geweldige solo van bassist David Supica. Dit is een fijn en vernieuwend element aan de liveshows van The Delta Saints.

Na zo’n negentig minuten verlaat de band het podium om, uiteraard, een halve minuut later weer het podium te beklimmen voor het toegift Cigarette. Het vlijmscherpe slidewerk van Fitch wordt hier wederom in een goed daglicht gezet. De band moet helaas na één toegift het podium verlaten voor een volgende band en stapt het podium af onder een luid applaus. The Delta Saints heeft deze avond wederom gezorgd voor een spetterend optreden en weet te blijven boeien.

Website The Delta Saints

Delta Saints by Marco van Rooijen