20150314-_DSC6669

St. Louis Slim
Eetcafe East End, Moordrecht
14 maart 2015

Tekst & Foto’s: Paul Scholman

Ineens lag er een cd op het matje van het bandje St. Louis Slim. Hun tweede CD. Ik had het bandje begin vorig jaar al eens gezien in Ridderkerk in De Goot, maar was toen niet echt onder de indruk. Lag wellicht aan de povere belangstelling toen helaas en dat inspireert ook niet echt en zal van invloed zijn geweest. De CD in de speler gedaan en daar werd ik toch wel door verrast. Even op de website kijken en ja hoor, ze staan in Moordrecht, niet bepaald het andere eind van de wereld vanuit Harmelen bekeken. En dus de stoute schoenen aangetrokken.

Ik wilde graag weten waar de naam St. Louis Slim vandaan kwam, want het logo met man op spoorlijn is niet echt alledaags te noemen. De naam heeft niets met de plaats St. Louis in Missouri, USA te maken maar het is de titel van een song van de Amerikaanse zanger/gitarist Seasick Steve. De song gaat over een gitaar spelende hobo (een zwerver die zich verplaatst via het spoorwegsysteem van de Verenigde Staten), zo vertelt drummer Peter Kok. Deze hobo verloor zijn been tijdens een rangeeractiviteit van de trein. En de (bij)naam van deze man was St. Louis Slim. Vandaar dus het logo van de man met het ene been…

Arno, bassist, heeft honderden bandjes versleten waarvan de laatste bands respectievelijk: Big Deal, coverband, 1 CD gemaakt;  The Hill, classic rock, 1 CD gemaakt; Yonkers, ’70 rock en blues, 2 CD’s gemaakt.

Peter Kok, drums, is begonnen met drummen toen hij 14 was. Op die leeftijd is Peter meteen al in bandjes gaan spelen. Repertoire van o.a. de Beatles, de Rolling Stones en Bob Dylan covers. Wat ieder bandje deed in die tijd. Sinds 1998 (na een bezoek aan een vriendin in Chicago) specifiek bezig met (Chicago) blues. Resulterende in het initiatief en de oprichting van een Chicago blues band, waaruit uiteindelijk in 2009 St. Louis Slim is ontstaan.

Michel de Kok, bluesharp, vertelt door de jaren heen in verschillende bandjes te hebben gespeeld. Het eerste bandje was Defense, 2e B.Different,  3e bandje was Bonneville, 4e bandje was The Bluesharp-Express. Toen kwam het serieuzere werk in Mariëlla Tirotto & the Bluesfederation, waarmee hij nationaal en internationaal heeft gespeeld. En nu voor ongeveer twee jaar met St. Louis Slim aan de weg aan het timmeren. Wat erg goed gaat momenteel getuige de nieuwe cd.

Leen, vanaf 1980 in band begonnen met country. Vanaf 1991 pop en eigen nummers geschreven en sinds 1998 met de blues bezig. Diverse bands, waaronder het langst in Bad Luck, een band die nog steeds bestaat.

Ilona, zang: “op 16-jarige leeftijd struinde ik allerlei jamsessies af. Het heeft lang geduurd voor ik durfde te zingen. Podiumvrees, echt verschrikkelijk. Het angstzweet brak mij uit van de zenuwen. Uiteindelijk toch door vrienden over de streep getrokken. Nu ben ik er niet meer af te slaan! Hierna volgde popworkshops en kleine bandjes, maar daarna er een  tijdje uit geweest. Weer mijn instroom gevonden bij de MCA Allround Band en vervolgens naar The Bermuda Circle en nog een tweetal allround bands. Was toch niet helemaal mijn ding, dus kwam in wat rockbands waaronder Slither. Uiteindelijk back to the blues en daar vond ik eindelijk mijn roeping. Ik heb totaal geen verstand van noten en octaven, ik luister, en geef mijn eigen inbreng. Op 6-jarige leeftijd zong ik alles mee. Zingen doe ik met mijn ziel, zegt Yoni, zoals ze zichzelf ook pleegt te noemen.”

20150314-_DSC6640

20150314-_DSC6599

Onderaan de dijk waar eetcafé East End ligt vinden we een parkeerplaats, nadat we eerst de inrit voorbij zijn gereden in het donker langs de dijk. Het doet vermoeden dat het stampvol is binnen en we zijn klaar voor een overvolle bak. De meeste bezoekers komen voor de camping dus valt het aantal betalende bezoekers wat tegen.

“Jullie hebben het gevonden” is de hartelijke begroeting van Yoni. Kort daarna valt het startschot voor de gig en wordt Mies’ Melody, het openingsnummer van de nieuwe cd Desolated Track de eettent ingeblazen. Michel loopt graag draadloos van het podium af om op deze wijze contact te maken met het publiek. St. Louis Slim speelt een mix van oude en nieuwe nummers. Ook hun eerste cd ‘Live At Biggelmee’ komt ruimschoots aan bod. Het valt op dat Yoni Steenhuizen een prima stem heeft en zingt zonder tierelantijnen en benut eigenlijk met afwisseling haar veelzijdige blues/rockstem, maar ook rockabilly achtige nummers kan ze goed aan. Ook Yoni loopt, met of zonder pumps, met regelmaat het publiek in en is lekker interactief bezig haar ding te doen. Ze “onderhoudt” de band en spoort hen aan tot een grotere prestatie dan de heren al mee bezig zijn. Ik ben kapot vertelt Peter Kok na afloop. Was ik eigenlijk in de pauze al… Alle nummers van ‘Desolated Track’ passeren de revue en ik denk dat deze band met Yoni Steenhuizen een aanwinst is in de Nederlandse bluesscene, een leuke zangeres om naar te kijken en te luisteren, prima interactie met band en publiek.

20150314-_DSC6645

20150314-_DSC6735

20150314-_DSC6655


Ook op Blues Magazine ...