simo

SIMO
Paradiso (bovenzaal), Amsterdam
9 april 2016

Tekst: Jan Hogenberg / John Frick: video’s

Zaterdagavond, de ultieme avond om eens een lekker concertje te pakken. De concert agenda puilt als nooit tevoren gigantisch uit. Dus waar ga je naar toe als je al een dubbele boeking hebt staan. Per ongeluk kaartjes gekocht voor zowel The Sheepdogs in Hedon Zwolle en SIMO in Paradiso. De keuze viel uiteindelijk mee. Een vriend van me nam gelukkig de kaartjes van The Sheepdogs over en ik vertrok met één van mijn vaste concertmaatjes naar Amsterdam voor een werkelijk onvergetelijke en verpletterende indruk achterlatende avond.

Verbazingwekkend ook, want deze band stond naast een andere grootheid geprogrammeerd. Jools Holland begeleid door onze eigen Nederlandse band The Gospel Sessions. Dus eenmaal aangekomen bij Paradiso moeten we nog eens flink in de rij staan om binnen te kunnen komen. De wachttijd is kort, dat wel, en we kunnen gelijk door naar de bovenste zaal. Even een kijkje nemen bij Jools in de grote zaal is er niet bij. Stamp- en stampvol en alle deuren stevig dicht. De bovenzaal is eveneens al lekker gevuld met overwegend een mannenpubliek van boven de veertig, enkele nog ver daar boven en nog spaarzamer, vrouwen. Natuurlijk zijn ze er, òf vriendinnen die mee moeten, òf vrouwen welke die-hard blues fans zijn die weten wat er gespeeld wordt vanavond.

J.D. Simo en zijn bandmaten maken de dienst uit vanavond op het kleine podium. Zaal dus open om half tien en exact tien uur komen de mannen het podium op gelopen. Lopen? Nou, J.D. Simo meer hinkelend met krukken. Wat is er namelijk gebeurd? Het weekend ervoor nog in Parijs een concert gegeven en iets te enthousiast op de bühne al gitaarspelend zijn kunstje vertoond. Met flinke gitaarsolo’s en lichamelijke bewegingen kan het zo maar zijn dat je evenwicht even kwijt bent en daarbij heeft J.D. zijn knie ernstig verdraaid waarbij zijn knieschijf opeens aan de buitenkant van zijn been zat in plaats van op de plek waar die hoort te zitten. Diezelfde avond nog naar het ziekenhuis in Parijs en alles weer op de goede plaats gezet. Maar een ding stond voor hem vast. Dit zal hem niet van het podium af houden. “Deze tour door Europa maak ik af.” Dat staat vast en maakt de beste man één van grote klasse. Zo hoort het.

Goed en al op het podium aangekomen gaan alle drie muzikanten zitten. Want als de leadgitarist en zanger moet zitten, drummer Adam Abrashoff zit al, dan gaat de bassist Elad Shapiro natuurlijk ook zitten. Dat wordt voor het publiek de hele avond kijken hoe de mannen met rijkelijk gevulde kop aan haar hun hoofd heen en weer bewegen. Want als je niet op je benen kan staan dan ga je met je hoofd en bovenlichaam de bewegingen alsnog doen.
Alles zit en de drums worden nog even gecheckt. Deze klappen zijn direct raak en het publiek is helemaal klaar voor, gezien alle glunderende gezichten. J.D. Simo heeft zijn gitaar inmiddels ingeplugd en zet gelijk een klasse stamper in die we nog niet kennen. Het nieuwe nummer Right Now komt zeer goed binnen en belooft veel goeds voor een nieuw album. Wat een kneiter van een stukje classic bluesrock. Het onlangs gepresenteerde album ‘Let Love Show The Way’ is nog maar net op de deurmat binnen en nu al bezig dus met nieuw werk. Gelijk na deze briljante opener nog een sneak preview voor dit komende album met het nummer There And Gone. De avond kan nu al niet meer stuk.
Terwijl deze nummers voorbij vliegen ondanks de niet geringe speelduur bedenk ik me opeens hoe hij zijn gitaar toch bewerkt. Want normaliter staat een gitarist en bedient hij met zijn voeten de pedalen en effecten. Maar al zittend wordt dat lastig. Zeker als je bedenkt dat deze meneer niet op zijn stoel kan stilzitten tijdens het spelen. Wat blijkt, tijdens de zeer korte pauze’s tussen de nummers wanneer soms een gitaar wordt verwisseld en een klein “Thank You” voor het publiek, worden gitaar en effecten eenmaal ingesteld en verder tijdens het nummer niet meer. Dus eigenlijk zonder fratsen en dus puur! En eigenlijk hoort het zo. Zo komt de muziek bij je binnen. Hier moeten alle gitaristen iets van willen leren.

Na de twee nieuwe nummers komen er tracks van het laatste album voorbij zoals Two Timin’ Woman, Long May You Sail en Stranger Blues. Deze laatste kent een voortreffelijk lekker intro (Bossa Nova-achtig) wat, volgens een mede concertganger mij in het oor werd gefluisterd, een vergelijkbaar intro is van het nummer van The Doors – Break On Through. De gelijkenis is zeer treffend, echter de gitaarversie staat me meer aan. De nummers gespeeld van het laatste album komen live nog beter uit de verf. Live komt elk nummer direct bij je binnen met name door de voortreffelijke solo’s die J.D. Simo uit zijn Les Paul tovert. De slide’s vliegen over de frets en de finger-picking stijl wordt evengoed als een werkelijke country virtuoos uitgevoerd. Dit laatste kan ook niet anders. J.D. heeft namelijk jarenlang als sessiemuzikant de kost moeten verdienen in Nashville waar hij in allerlei country bands moest spelen.

Ook een nummer van zijn eerste gelijknamige album passeert de revue, What’s On Your Mind. Een geweldige bluessong waarbij je direct terug moet denken aan de tijden dat Peter Green zijn helden nadeed. Iedereen in de zaal weet nu dat ze naar een toekomstige grootheid staan te kijken en luisteren. Deze avond komen we er nog met een kleine tien euro mee weg exclusief lidmaatschap. Volgend jaar trekken we net makkelijk het dubbele voor deze band uit onze portemonnee. Na dit prachtige bluesnummer wederom een vooruitzicht naar een nieuw album. Inside And Satisfied. Eigenlijk had deze ook op zijn eerste of tweede album gepast. Pure bluesrock uit gouden tijden.

Vorig jaar werd een EP uitgebracht met vier live tracks. Waaronder vanavond eveneens op de setlist de song Rather Die In Vain, een knaller van jewelste. Hardrock meets blues. Lesley West deed het heel, heel vroeger net zo hard. Maar SIMO doet het zoals het nu moet. Hard, virtuoos, geweldig. Ook de jazz meets blues track Off At 11. Hier gaat J.D. volledig los en improviseert samen met zijn ongeëvenaarde ritmesectie het nummer naar enorme hoogte. De grote zaal is inmiddels klaar met Jools Holland en deels lopen de bezoekers over naar deze kleine zaal en horen iets wat ze nog nooit eerder hebben gezien. “Wie is dit?”, vraagt de eerste de beste aan mij. “Kennen jullie dit? Geweldig, steengoed. Nog nooit eerder gehoord.”

Tja, sinds vorig jaar met Walter Trout in Carré kende niemand deze band, nu dus weer een dikke 250 man erbij en hopelijk volgend jaar in de Grote zaal. Want deze band hoort daar te staan. Na het jazz gepiel en anderhalf uur blues geweld gaan de mannen even naar hun rusthok naast het podium om vervolgens binnen vijf minuten terug te komen voor een weergaloze toegift. Joe Cocker kreeg er bekendheid mee tijdens Woodstock in ’69 met zijn fameuze cover With A Little Help From My Friends. Vanavond brengt SIMO dit nummer op zijn geheel eigen wijze, namelijk hard, onovertreffelijk, magistraal en wederom geweldig!! Hierna loopt de zaal al iets leeg. Maar we zijn nog niet klaar. SIMO komt nogmaals terug om de grootheid al eerder genoemd een ode te geven. Het slotnummer Like It That Way van Fleetwood Mac hoort dus dan ook volledig thuis in deze set. Wat een fantastische bluesrock perst deze band uit het speakers. De stucadoor moest maandag heel wat pleisterwerk herstellen want de stukken vlogen van de muren en het plafond.

Setlist
1. Right Now
2. There And Gone
3. Two Timin’ Woman
4. Long May You Sail
5. Becky’s Last Occupation
6. I’ll Always Be Around
7. Stranger Blues
8. I’d Rather Die In Vain
9. What’s On Your Mind?
10. Inside And Satisfied
11. Off At 11
12. With A Little Help From My Friends
13. Like It That Way

Website: www.simo.fm
SIMO Setlist Paradiso