Blue Collar-001

Robert Smith Bluesband +
Sean Webster & The Dead Lines feat. Jon Amor
Blue Collar Hotel, Eindhoven
20 februari 2016

Tekst en foto’s: Nineke Loedeman

Het is herfst in Nederland, tenminste zo lijkt het als mijn routeplanner me naar Eindhoven stuurt. Ondanks de harde wind en regen zoek ik mijn weg naar het zuiden, waar een bijzondere avond gepland staat. De organisatie o.l.v. Bert Verheijden belooft ons een verrekt mooie affiche die uiteindelijk veel bluesliefhebbers uit alle windrichtingen naar Het Klokgebouw leidt. De kleine maar gezellige zaal Blue Collar stroomt langzaam vol en ik zie vele bekenden uit de Nederlandse én Belgische blueswereld. Waarschijnlijk trekt het gegeven feit dat de boomlange Britse gitarist Jon Amor vanavond als extra Dead Line mee speelt, velen over de streep af te reizen naar het Brabantse Eindhoven.

Robert Smith by Nineke Loedeman

Als eerste worden we getrakteerd op de Nederlandse Robert Smith Bluesband, ook wel de ‘oudste’ bluesband van Nederland genoemd. Hun devies luidt: “niet hard maar vet!” Afgelopen jaar mocht de band deelnemen aan de Dutch Blues Challenge waar ze bijzonder goede kritieken ontving.
Een mooie stijl van old skool Chicago Blues brengt de band ten gehore. Afgelopen jaar brachten ze hun debuutalbum ‘Together We Keep The Blues Alive’ uit, ook weer met lovende recensies. Bandleider Robert Smits, geboren en getogen in Goirle, zit ontspannen op zijn stoel, zingt met warme stem en blaast zijn bluesharp met gevoel. Het gitaarwerk van Hans van den Bosch alsook de toetsenspel van Rob van Gemert springen er voor mij bovenuit. Een prachtig nummer wat veel indruk maakt is wel de slowblues Crying Like A Baby, welke Robert geschreven heeft voor zijn overleden zoon. Emotioneel gezongen, met prachtig Hammondspel en een vlammende gitaarsolo. Roberts vele fans in de zaal genieten en knikken dat het weer goed gesteld is vanavond en als toegift speelt de band nog The Thrill Is Gone. Hiermee wordt het fijne en ontspannende optreden om 22.15 uur besloten.

Hans van den Bosch by Nineke Loedeman

Een half uurtje later is het dan zover, Sean Webster & The Dead Lines beklimmen het podium, met in hun gelederen niemand minder dan de ons bekende zanger-gitarist Jon Amor (The Hoax, Jon Amor Blues Group e.v.a.). Dit gitaristen-onderonsje is voor slechts drie optredens, de eerste vond afgelopen vrijdag plaats in Engeland, vandaag is Eindhoven aan de beurt en zondag spelen ze nog in Alkmaar. De heren kennen elkaar al jaren en het is dan ook niet de eerste keer dat ze samen op een podium staan.

Heel recent verliet drummer Phil Wilson de band om vervolgens het vliegtuig in te stappen en nieuwe werkgever Laurence Jones te vergezellen naar het New Yorkse Carnegie Hall waar de band mocht spelen op het prestigieuze Leadbelly Fest. Op korte termijn werd er gezocht naar een nieuwe goede drummer en die heeft Sean gevonden in de veelzijdige Canadees Joel Purkess. Na enkele jaren deel te hebben uitgemaakt van het Australische power trio The Mason Rack Band, streek Joel vorig jaar, na het vinden van zijn grote liefde Noor, neer in het Twentse Enschede waar hij inmiddels succesvol is begonnen met het geven van drumlessen en drum clinics.

Sean Webster by Nineke Loedeman (3)

Ash Wilson by Nineke Loedeman

Natuurlijk is Ash Wilson ook van de partij. Deze eveneens lange Britse gitarist en songwriter speelt al vele jaren met succes in de Britse muziekscene en drukt zijn onuitwisbare stempel al geruime tijd op het geluid van deze band. Datzelfde geldt ook voor bassist Greg Smith, die samen met Joel een verdomd goede basis legt voor dit gelegenheids collectief van de drie ‘guitarslingers’. Greg bespeelt zijn vijf-snarige basgitaar alsof die met hem vergroeid is, zo soepel en natuurlijk.

De zaal is inmiddels goed gevuld en het publiek staat met de neus vooraan om maar niet te hoeven missen. De afgelopen twee jaar is gitarist en songwriter Sean Webster weer helemaal terug en zijn laatste album ‘See It Through’ werd internationaal goed ontvangen. De man schrijft zelf de mooiste liedjes maar schroomt niet om andermans songs strak en op originele wijze te vertolken. Kenmerkend is zijn krachtige ruige stem, zeer geschikt voor zijn stampende bluesrock maar die evengoed de mooiste ballades met gevoel kan zingen.

Jon Amor by Nineke Loedeman

De band zet de vaart er goed in met The Mayor en direct schiet het energie level in de zaal omhoog. Hoewel het geluid toch vrij hard is, krijgen we twee zalige sets voorgeschoteld. Een bord vol stampende rock, prachtige ballads en funky blues. Met Always Here en Heart Still Bleeds van Sean’s laatste album en onder andere de Indigenous cover C’Mon Suzie. De inbreng van Jon Amor resulteert, naast vlijmscherpe gitaarsolo’s en dito vocalen, ook in het stevige Juggernaut, een nummer van zijn Jon Amor Blues Group dat door zijn fans bijzonder goed ontvangen wordt. De heren gitaarslingers zingen om beurten, waarbij Ash Wilson een helemaal te gekke Superstition neerzet. Een medley van rocksongs, waaronder het ruige Eagles nummer Life In The Fast Lane, zorgt voor kreten van herkenning onder het publiek dat, net als de band overigens, steeds uitgelatener raakt.

Sean neemt dan ietsje gas terug met het wonderschoon gezongen I Rather Go Blind, een nummer waarbij hij met zijn machtige stem voor kippenvel en prikkende ogen zorgt. Helaas is het voor sommigen in het publiek weer eens erg moeilijk om hun waffel te houden tijdens het optreden. Respectloos naar de muzikanten en hoogst irritant voor alle aanwezigen.

Sean Webster by Nineke Loedeman

Na twee lange sets eindigt de band met Hold On maar het publiek heeft er nog lang geen genoeg van en het blijft maar roepen om meer. Ook de band weet nog steeds niet van ophouden, ze hebben de grootste lol en dagen elkaar continu uit. Drie verschillende gitaristen die elkaar aanvullen en volledig de ruimte geven en oh wat klinkt dat goed samen! Aangevuld met de zeer energieke ritme-sectie die tijdens beider solo’s hun verbluffende vaardigheden maar al te graag demonstreren. Zeker nieuwkomer Joel verdient alle credits voor dit voortreffelijke optreden, hij drumt alsof hij al jaren met de band speelt. (Noot van de redactie: maandag is bekend gemaakt dat Joel Purkess de vaste drummer gaat worden van de Sean Webster Band!) Dan komen de mannen nog eens terug met Don’t Let Me Down en een waanzinnig gave Lie To Me. Als aller-allerlaatste horen we dan John Hiatt’s Feels Like Rain

Greg Smith by Nineke Loedeman (2)

Joel Purkess by Nineke Loedeman

Net na 01.30 uur is het dan toch echt voorbij, hoewel sommigen dat niet onder ogen willen zien en nog steeds om meer roepen, helaas tevergeefs. De band heeft 100 % geleverd waarvoor ze gekomen is en iedereen gaat met een moe maar voldaan gevoel weer huiswaarts.

Deze zaterdagavond zal voor velen nog lang in het geheugen gegrift blijven staan. De avond is dan wel wat rustig en bluesy begonnen maar eindigt in complete extase met veel vlammend gitaargeweld en moddervette bluesrock. Wat een power en wat een dynamiek. De organisatie kan terugkijken op een zeer geslaagde avond.
Ps. Deze combi lijkt me wel voor een herhaling vatbaar.

Sean Webster by Nineke Loedeman

SWB by Nineke Loedeman

SWB by Nineke Loedeman (2)

Ash Wilson by Nineke Loedeman (2)

Sean Webster by Nineke Loedeman (4)

Robert Smith by Nineke Loedeman (2)

JML_8345