DSC_8839

Royal Southern Brotherhood
De Bosuil, Weert
16 november 2016

Tekst en foto’s: Walter van Heuckolom i.s.m. ConcertMonkey
Album alle foto’s.

De mensen van De Bosuil waren er in geslaagd om de Amerikaanse superband Royal Southern Brotherhood, voor hun enige concert in de Benelux, naar hun mooie concertzaal te halen. Deze band kreeg al veel aandacht nog voor ze hun eerste akkoord gespeeld hadden. Laat ons terugkeren naar de zomer van 2010, naar het moment dat Cyril Neville, Devon Allman en Mike Zito vergaderden met de bedoeling om een nieuwe band op te richten. Aangevuld met bassist Charlie Wooton en drummer Yonrico Scott begonnen ze te repeteren en te jammen in een afgeschermde studio in New Orleans. Hun debuut show tijdens de New Orleans Rock’n’ Bowl in september 2011 kende een geweldig succes. Er werd zelfs geschreven dat deze band alles had om geschiedenis te schrijven. In september 2014 besloot Mike Zito om de band te verlaten om zich te kunnen toeleggen op een solo carrière met zijn band The Wheel. Mike werd vervangen door Bart Walker, die in 2012 de prestigieuze prijs won als beste gitarist op de International Blues Challenge. In april 2015 verliet ook Devon Allman de band, hij werd vervangen door Tyrone Vaughan, zoon van Jimmy Vaughan. In deze bezetting was de band verleden jaar nog te gast op Swing Wespelaar als promotie voor hun album ‘Don’t Look Back’. Ondertussen heeft ook bassist Charly Wooton de band verlaten en hij is vervangen door Darrell Phillips. In de zomer van dit jaar verscheen hun vierde studio album ‘The Royal Gospel’ en de band is nog de hele maand november op tournee in Europa om het album te promoten.

DSC_8559

DSC_8492

Iets na negen kwamen Cyril, Bart, Tyrone, Yonrico en Darrell het mooie podium van De Bosuil opgestapt. Het vijftal opende erg sterk met ‘Reach My Goal’ en ‘Hit Me Once’, twee nummers uit hun album ‘Don’t Look Back’, die naadloos in elkaar vloeiden. Yonrico Scott had veel pret achter zijn drumkit, maar toch zorgden hij en bassist Darrell Phillips voor een scheurende groove en de twee ster gitaristen Bart Walker en Tyrone Vaughan lieten meteen hun klasse horen, door afwisselend de erg pittige solo’s voor hun rekening te nemen. Cyril Neville verzorgde de percussie en vocaal leefde hij zich volledig in de nummers in. ‘Don’t Look Back’, de titeltrack van het voorlaatste album begon met veel werk op de cymbalen van Tyrone en lekker gepluk op de zes dikke bassnaren van Darrell. Bart had de zang van Cyril overgenomen en hij had duidelijk meer volume in zijn zang. Het sterke catchy, herkenbare refrein zorgde dadelijk voor sfeer in De Bosuil.

DSC_8465

Er werd in Weert niet alleen muziek gespeeld van de Royal Southern Brotherhood, maar ook uit het solo werk van de muzikanten werden nummers geplukt. Het soulvolle ‘Magic Honey’ is de titeltrack van het album dat Cyril Neville in 2013 uitbracht. Bart Walker op zijn rode Gibson en Tyrone Vaughan op zijn Fender Stratocaster speelden zich om beurt weer in de kijker. De mix van beide klankkleuren leverde vuurwerk af, zeker wanneer beide heren ook nog neus aan neus aan een verschroeiend duel begonnen. Dat ook Tyrone over een niet onaardige stem beschikt kregen we te horen tijdens ‘Poor Boy’, een bluesrocker met Zuiderse invloeden en een onweerstaanbare groove, waarin eerst hij fel uithaalde op zijn Strat en Bart even later met klasse overnam en het geheel afmaakte.

DSC_8576

Royal Southern Brotherhood stond al meer dan een half uur op het podium en ze hadden nog geen enkel nummer uit hun nieuwe album ‘The Royal Gospel’ gespeeld. Daar kwam verandering in met het bluesy ‘Everybody Pays Some Dues’, het eerste van een setje van vier nieuwe songs. ‘Can’t Waste Time’ was een heerlijke mix van funk, soul en blues en de klasse van de vijf muzikanten kwamen hier volledig tot hun recht. De meest echte liefde is deze van een ouder voor zijn kind, dat was het verhaal dat Royal Southern Brotherhood vertelde in ‘Blood Is Thicker Than Water’. Bart Walker beschikt over een erg goede en warme stem en dat was te horen in dit soulvolle duet dat hij samen met Cyril zong. De ritme sectie zorgde voor een scheurende soul groove en de twee gitaristen pakten weer ongemeen fel uit met scheurend en vlijmscherp snarenwerk, waarvan het publiek met volle teugen genoot.

DSC_8611

DSC_8596

De geest van The Neville Brothers is duidelijk te horen in deze New Orleans sound van ‘Blood Is Thicker Than Water’. Bart Walker kleurde ‘Where There’s Smoke There’s Fire’ met een aanstekelige, steeds weerkerende gitaar riff en Darrell Phillips zorgde voor een erg diepe en erg knappe baslijn op zijn zessnarige basgitaar. Southern rock op zijn best met gierend gitaarwerk en veel Wah Wah pedaal. Dat dit vijftal van alle markten thuis is bewezen ze in ‘Fire On The Mountain’, waarin de band een erg knappe reggae toets legde. Weer waren het Bart en Tyrone die met verschroeiend snarenwerk de handen van het publiek op elkaar kregen. Uit het uitmuntend album ‘Waiting On Daylight’ van Bart Walker volgde het uptempo bluesrock nummer ‘It’s All Good’. Het gaspedaal werd volledig ingedrukt en de band gooide alle registers open en Bart ging zinderend tekeer op de snaren van zijn rode Gibson.

DSC_8552

Tijdens de bluesrocker ‘Mountain Top’ was het Tyrone die in de schijnwerper stond met zijn gitaarwerk en vocale prestatie. Tijdens de funky soul song ‘Running Water’ was het weer genieten van de ritme sectie en de percussie van Yonrico, Darrell en Cyril. De twee gitaristen die elkaar weer zaten op te jutten tijdens dit nummer wisten weer het beste uit hun Fender en Gibson te halen. De jongens op het podium en het publiek hadden er duidelijk zin in en dan kan elke muzikant steeds wat meer uit zijn instrument halen. Bart Walker bracht uit zijn debuutalbum ‘What I Am’ het enorm sterke ‘My Favorite Color’, dat buiten meesterlijk snarenwerk van Walker ook nog verschillende erg knappe sfeer en ritme wisselingen kende. Prachtig nummer. Bart trok met de gitaar en de Wah Wah pedaal de uptempo funky afsluiter ‘They Don’t Make ‘Em Like You No More’ op gang, naar het einde toe werd er op een erg knappe wijze ‘Stand Up’ uit het laatste album in verweven.

DSC_8712

Het publiek werd erg verwend door het quintet op het podium. Het bleef dan ook langdurig applaudisseren om meer en wanneer Royal Southern Brotherhood terug op het podium kwam vroeg Cyril Neville of het goed was als ze wat van The Neville Brothers zouden spelen en na een goedkeuring van het publiek, klonk er een slome, maar erg mooie ‘Yellow Moon’ uit de boxen in De Bosuil. Inderdaad, het origineel heeft iets meer tempo, maar dat kon de pret niet deren. Eindigen werd er gedaan met het funky ‘Everyday People’. Royal Southern Brotherhood speelde een schitterend concert in De Bosuil en deed hun naam als super band alle eer aan. Dankzij Geert van Tuel en Ron Inderhees was het geluid weer prima en Jo Gofers toverde weer met de knopjes van het licht zodat de fotografen mooie foto’s konden maken en het publiek een mooie lichtshow zag.

Album alle foto’s.

DSC_8502

DSC_8399

DSC_8644

DSC_8669