Roots In The Park Festival,  Julianapark Utrecht, 27 juni 2015

Roots In The Park Festival,  Julianapark Utrecht, 27 juni 2015

Tekst: Paul Scholman, Foto’s Bert Lek. Meer foto’s

Op een mooie zomerse dag gaat de reis op de fiets naar het Utrechtse Zuilen, waar het mooie Julianapark ligt. Daar vindt de tweede editie plaats, na een jaar overgeslagen te hebben. De programmeurs hebben weer een verrassende line-up neergezet en de namen, die er op prijken leveren altijd reden tot discussie op. Omdat smaken nu eenmaal verschillen. Er zijn veel muziek stijlen vertegenwoordigd en gaandeweg het programma levert dat leuke discussies op over het wel of niet thuishoren van een bepaalde act op het festival.

Neem Herman Brock Jr. De opener van Roots In The Park (RITP) die met een vijftal lekker compact op het hele grote podium bij elkaar staan te spelen. Ze hebben volgens mij aan zes vierkante meter ruim voldoende. Ze spelen een soort hillbilly, bluegrass, countrystijl zonder drum, maar wel met een vette contrabas van Lizz Sprangers. Geertje van den Berg neemt veel snaarwerk voor haar rekening en Herman Brock Jr. (Ewing?) zelf met een grote Stetson op het hoofd warmt op zijn akoestische gitaar het binnenkomende publiek op. Outlaw-country zoals je in een honky-tonk in Texas zou tegenkomen staat er ergens op de website. Herman Brock Jr. is een frisse opening van deze editie.

Het deejay-team van Roots in the Park: Bianca Twist, alias Miss Twist & Jan Donkers. Jan Donkers en Bianca Twist houden de aanwezigen op scherp door prima muziek in de pauze te draaien in de sfeer van het festival. Zet alle dj’s in Hilversums een weekje op non-actief en laat deze twee de ether vullen met deze heerlijke muziek. Terwijl Jaap Boots tussen de gigs door de programmering moeiteloos aan elkaar praat.

IMG_3009

The Dirty Aces worden aangekondigd en er galmt een heerlijke vuige, smerige en groovy blues over het nog veel te lege terrein. The Dirty Aces, die in het verleden met Mud Morganfield hebben getoerd hebben met frontman Giles Robson strak in het pak een charismatische uitstraling en met gitarist Filip Kozlowski een man die de eerste heerlijke gitaarrifs door het park laat rollen. Bluesy is het en veel bluesiër gaat het niet worden volgens velen. Een jonge band die helaas maar één optreden geboekt heeft in Nederland en wel in Utrecht. De heren hebben een verse cd ‘From The Basement’ op de plank liggen https://www.bluesmagazine.nl/recensie-the-dirty-aces-from-the-basement/ Er zijn mensen die het te veel bluesharp vinden, maar ik persoonlijk vind het wel prima zo. Veel up-tempo werk en wellicht iets te weinig rustmomenten, maar de heren hebben dan ook maar een uurtje om hun ding te doen en willen wellicht hun visitekaartje afgeven.

Dayna Kurtz wordt door Jaap Boots als een laid-back dame aangekondigd voor een lekkere rustige Saturday afternoon party. Dus plat achterover in het gras allemaal. Nou dat gaat wel lukken. De temperatuur is lekker opgelopen tot een graadje of 23. De bomen rondom houden de wind prima tegen dus in slaap soezen in het zonnetje behoord tot de mogelijkheden als zij met Robert Mache gaat spelen. Onlangs heeft Dayna Kurtz haar nieuwe album ‘Rise And Fall’ uitgebracht, waarvan een aantal nummers worden gespeeld. Er wordt een akoestische set met gevoelige liedjes neergezet en past eigenlijk ook wel op een (mid)dag als deze. Veel afwisseling in genres. Maar als ik het hierbij zou laten doe ik Dayna vreselijk te kort. Ze heeft een dijk van een stem. De soul druipt er vanaf. Daarnaast staat ze op haar akoestische gitaar haar mannetje. Je kan erbij van achterover gaan liggen, maar je kan er ook ademloos naar luisteren. Geertje v. d. Berg die we al eerder hebben gezien tijdens de openingsact met Herman Brock JR schuift ook nog een nummer aan.

Roots In The Park Festival,  Julianapark Utrecht, 27 juni 2015

The James Hunter Six staat rond 15:30 uur op het podium en er rollen de klanken van een stel vette saxtonen richting de Amsterdamsestraatweg. Soul hebben we nog niet gehad, maar Hunter laat zich graag vergelijken met Sam Cooke en dus komt Soul, maar ook een dikke vleug blues ook om de hoek kijken. Hunter doet leuke dingen met zijn gitaar, behalve er op spelen lijkt het soms op een circusact, maar er komt dan nog steeds geluid uit, een voordeel. Het geluid is overigens prima. Niet te hard, als je voor de speakers langs loopt hoef je geen sprintje te trekken. En als er een technisch mankement is, is men er als de kippen bij om het euvel te verhelpen. Hunter is een vrolijk artiest, althans zo komt hij op mij over tijdens zijn act, gooit er hier en daar een grap en een grol doorheen. Op zich ook weer eens wat anders, deze sound. Een beetje old school sfeertje jaren 50, zo zou je het kunnen omschrijven.

Daarna is het de beurt aan Marc Broussard. Hij heeft alleen zijn vaste drummer Chad Gilmore als baken. De rest zijn pickup muzikanten, dat wordt versterkt door de tablet voor hun neus en waar ze angstig naar kijken. Het gevolg is dat het niveau van zijn albums niet gehaald wordt. Eerder dit jaar in Paradiso, in het voorprogramma van JJ Grey, maakte Broussard meer indruk, maar toen speelde hij met de begeleidingsband van Grey. Lisa Lois, zingt het liedje ‘Another Day’ mee met Marc Broussard. Tijd om naar de biologische patatkraam te lopen aan de andere kant van het park.

Roots In The Park Festival,  Julianapark Utrecht, 27 juni 2015

Met Joanne Shaw Taylor staat er een bluesrock-bitch op het podium die van wanten weet. Geen tierelantijnen, maar recht uit het hart komt het. Cd’s had ik al, maar live gezien nog niet. Ze heeft een prima ruwe rauwe stem. Soms zonder, maar meestal met schuurpapier. Haar blonde manen worden tijdens de solo’s veelvuldig opzij gegooid. Veel grimassen gaan erdoor verloren voor de fotografen. Joanne produceert aan de lopende band albums, want sinds 2009 heeft ze al vijf cd’s op haar naam staan. Ze wisselt lekker af, een ballad met meer up-temponummers en een aantal lekkere gitaarsolo’s. Ook weer iets heel anders dan al het voorgaande.

Om 20:00 betreed de Ben Miller Band het podium. De heren die het podium bestijgen zien er precies zo gekleed uit als de slechtst geklede man van Nederland: Hempje met spijkerbroek; Spijker overhemd met polo eronder. Ben Miller Band wordt aangekondigd door Jaap Boots dat ze in het HMH in het voorprogramma ZZ Top zo ongeveer van het podium afspeelden. Het instrumentarium is niet alledaags te noemen. Een omgedraaide wastobbe met stok en een roze draad er langs lopen eindigend in de tobbe. Een oude gitaar komt het podium op met twee cigarboxes en een banjo. Doug Dicharry Doug Dicharry bespeelt een groot aantal instrumenten; Drums die dwars vooraan op het podium staan, trombone, mandoline, wasboard en twee lepels. Verder hangt er een oude groene telefoonhoorn aan de microfoon standaard, wat te raden over laat. Er wordt bluesharp door gespeeld door Miller op smerige wijze, maar ook zingt hij er door bij tijd en wijle. Heeft wel wat grappigs. Dicharry en Miller, die zich ontzettend druk maken tijdens het optreden en waar de energie vanaf spat en dan Scott Leaper op bas, rustig zittend op zijn krukje, af en toe aan het touw trekkend en een giga bas geluid voortbrengend en een paar nummers zingt hij mee en neemt Leaper de drums voor zijn rekening. De heren zingen alle drie. De energie knalt er uit na de aankondiging. Ze spelen een mengeling van Deltablues, Bluegrass en een soort Country/Southern achtige rock. Je wordt er vrolijk van en na afloop wordt er nog lang over nagepraat…

Roots In The Park Festival,  Julianapark Utrecht, 27 juni 2015

John Hiatt & Combo is de lang verwachtte afsluiter. Het is alweer een paar jaartjes geleden dat ik hem voor het laatst zag in 013 te Tilburg. Hiatt is onderhand een oud mannetje geworden. Heeft iets ingeboet op zijn volume en hogere regionen qua zang, maar hij weet zijn beperkingen uitstekend te verbloemen. Zonder te forceren zingt hij nummers uit zijn hele oeuvre. Hiatt zoekt gedurende het optreden steevast contact met zijn overige bandleden. Mooi om te zien. Hij vertelt met hand op zijn hart dat hij in Holland groot is geworden, omdat een of andere dj zijn plaat maar bleef draaien. ‘Have a Little Faith’ werd zo ongeveer het laatste nummer van een dikke elf uur muziek die je zeer afwisselend kunt noemen. We krijgen geen toegift omdat Hiatt een kwartier te laat begon en wellicht niet het eind van zijn playlist heeft kunnen halen. Jan Boots probeerde het nog, maar weet uiteindelijk zeker dat Hiatt niet terug komt vanwege de geluids- en hinderwet vergunning van de gemeente.

De organisatie staat zeer strak. De sfeer is gemoedelijk en er is geen enkele wanklank te horen. Over de muziekkeuze raken we toch niet uitgesproken, dus fietsje pakken maar en naar huis…

Website: www.rootsinthepark.com