RAUL MALO
Voorprogramma: JAIMI FAULKNER
Paradiso, Amsterdam
14 Juni 2011


Tekst: Jeroen Bakker

Tot eind juli speelt RAUL MALO in de mooiste concertvenues van Europa maar worden ook enkele belangrijke festivals, waaronder Glastonbury, meegepakt. Toch mag de keuze voor Paradiso verrassend heten gezien het feit dat men in Nederland nauwelijks meer aandacht heeft voor de oud-Mavericks frontman. Zijn laatste album ‘Sinners & Saints’ uit het vorige najaar is compleet genegeerd op de Nederlandse radio en heeft dientengevolge weinig potten kunnen breken.

Waarschijnlijk had de jonge Australische troubadour JAIMI FAULKNER zich dan ook iets meer voorgesteld van zijn debuut als zaalverwarmer van de legendarische poptempel. Recente optredens in Tivoli (met Waylon voor ruim duizend bezoekers) en tijdens Bevrijdingspop in Zwolle vormden prachtige hoogtepunten tijdens zijn verblijf in Nederland. Gelukkig blijkt de, ondanks zijn jonge leeftijd, geroutineerde muzikant er een uit de categorie ‘handen uit de mouwen en spelen maar’ te zijn.
Op het allerlaatste moment geboekt en voor een bezoekersaantal waarmee de kleine zaal goed gevuld kon worden, plugt Faulkner de akoestische gitaar in en klinkt rond een uur of acht zijn warme soulvolle stem in ‘Crescent City’ door de grote zaal terwijl met zijn voet het footstompboard wordt bediend. De ingetogen track van het album ‘Kiss & Ride’ is een gewaagde opener maar weet snel de aandacht van de serieuze muziekliefhebber te pakken. Diverse stijlen als folk, soul, rock, jazz en roots komen voorbij in de set en ook de bluesliefhebber wordt op zijn wenken bediend. Muddy Waters’ ‘Can’t Be Satisfied’ is geen toeval. Als kleine jongen was hij de verplichte pianolessen snel zat. ’s Avonds vertrok hij met de gitaar van zijn vader en een een Muddy Waters-bandje, stiekem naar de buurman die toevallig ook nog eens de beste slidegitarist van Australië was, om daar het vak te leren. Wat er zich al die jaren heeft afgespeeld is niet duidelijk maar dat de kleine Jaimi snel op eigen benen zou komen te staan stond al in een vroeg stadium vast. Een terugkerend onderdeel in de set is de akoestische aaneenschakeling van de beste riffs uit de rockhistorie. ‘Thunderstruck’, ‘Smoke On The Water’, ‘Seven Nation Army’, ‘Smells Like Teen Spirit’ en ‘Stairway To Heaven’ worden moeiteloos uit de opgerolde mouwen geschud waarmee zelfs de meest schuchtere bezoeker over de streep wordt getrokken. Er valt ook van veel zelfgeschreven werk te genieten. Het eveneens van ‘Kiss & Ride’ afkomstige ‘Down’, dat aanvankelijk betrekking lijkt te hebben op de gelaten stemming van de toeschouwers, maakt uiteindelijk grote indruk maar het is overduidelijk dat men in afwachting is van die andere imposante stem.

jaimi-faulkner

Het geduld wordt vanaf het begin beloond als de sympathieke RAUL MALO en zijn vier bandleden rond negen uur het podium betreden en op een hartverwarmend welkomstapplaus kunnen rekenen. Het akoestische gitaarintro van de opener ‘Dance The Night Away’ werkt als een opwekkend medicijn en leidt zoals verwacht tot vrolijke taferelen.  Met de toetsenist die tegelijkertijd trompet speelt krijgt het populaire Mavericks-nummer een vleug onvervalste mariachi-saus over zich heen waarmee we ons in een Mexicaanse volksbuurt lijken te bevinden. In de ritmetandem bevindt zich een contrabas en de gitaarsolo is vervangen door de accordeon van Michael Guerra waarmee het geheel een rootsy randje krijgt. Van het laatste album worden ‘Living For Today’ en ‘San Antonio Baby’ gespeeld waarin evenals tijdens ‘Twenty Days’ een voorname rol voor die accordeon is weggelegd. Voor de velen die er indertijd bij waren in de altijd zo sfeervolle Zwolse IJsselhallen moet het een verademing zijn te kunnen constateren dat het geluid nu wel erg goed geregeld is.
Nog meer dan in zijn voormalige rol binnen The Mavericks zijn de latin invloeden te horen waarmee de vergelijking met de muziekvrienden van Los Lobos voor de hand ligt. Overigens niet helemaal toevallig, Malo heeft Cubaans bloed in de aderen en daarnaast deelden beiden regelmatig zowel podium als studioruimte. Opvallend is ook dat de stem van Malo nog niets aan kracht heeft ingeboet en wat is dan mooier om dat met een klassieker als ‘O Sole Mio’ of het Cubaanse‘Guantanamera’ aan te kunnen tonen. De set zit vol met dit type ‘crooners’ uit zowel de Spaanse/Mexicaanse alsmede de country-hoek. Zoals verwacht bevat het optreden ook covers als ‘The Air That I Breathe’ en ‘Blue River’ die zonder de stem van Malo compleet overbodig zouden zijn geweest. De sfeer is bij zowel band als publiek optimaal en er is tijdens de eerste toegiften die hij solo doet, tussendoor tijd om de gitaar van een heel jonge fan te signeren. De knul staat gedurende het gehele optreden gebiologeerd te kijken naar de muzikant met zijn karakteristieke stem.
Het tempo gaat nog even omhoog als de band terugkeert om ‘I Wanna Know’ en het swingende ‘I Said I Love You’ te spelen. Na het vocaal hoogstaande ‘Blue Bayou’ is het toch echt afgelopen en dringt de vraag op of Raul Malo ooit nog eens terugkeert naar zijn – zoals hij zelf zegt- zo geliefde stad.

Via onderstaande link is een akoestische sessie te beluisteren die Raul Malo samen met Michael Guerra onlangs speelde voor een Amerikaans radiostation:

http://www.npr.org/2011/05/19/136278736/raul-malo-on-mountain-stage

Concertdata Jaimi Faulkner

30 Juni Paradiso, Amsterdam (met Jon Allen)

15 Juli  Big Rivers Festival, Dordrecht
16 Juli Big Rivers Festival, Dordrecht
18 Juli Festival De Parade, Utrecht

Jaimi Faulkner zal als ‘special guest’ later dit jaar samen met Paul Young door Duitsland en Oostenrijk touren.

jaimi-faulkner