IMG_7037

Popa Chubby
Tivoli De Helling, Utrecht
30 november 2014

Tekst: Paul Scholman / Foto’s: Bert Lek. Voor alle foto’s zie album Popa Chubby

Precies op tijd (20.30 uur) begint Popa Chubby, zang en gitaar, met zijn laatste optreden van deze Europese tournee. Hij vindt De Helling “a special place to be”. Vanavond staat hij er al voor de 5e keer en besluit het onderste uit de kan te halen met veel jam voor een nagenoeg uitverkochte club. Wij hebben de “pech” daarbij aanwezig te zijn…

Mijn eerste indruk is dat Chubby een paar kilo is afgevallen. Hij waggelt wat moeizaam het podium op. Dat klinkt wat paradoxaal, maar de laatste keer dat ik hem zag spelen was in Culemborg (2008) en daar leek het nog moeizamer te gaan. Laat ik het er maar op houden dat het een lastige constatering is. Popa zit veelal op zijn pianokruk en een enkele keer komt hij moeizaam overeind voor een solo.

IMG_7094

De geboren New Yorker, Theodore Joseph Horowitz, artiestennaam Popa Chubby is een verbastering van “pop a chubby”, dat “een erectie krijgen” betekent, zo staat het op zijn Wikipedia. Ook verwijst “Chubby” naar zijn postuur. Chubby begint met ‘I’m Feeling Lucky’ en hij bewijst direct dat zijn overgewicht voor hem geen enkele belemmering vormt om een spetterende opening neer te zetten. De eerste klanken galmen volgens mij nog door tussen de dalen van de Utrechtse Heuvelrug. In één streep gaat het verder met ‘I Woke Up This Morning’. Chubby maakt het publiek meteen deelgenoot van het optreden en herhaaldelijk worden we gesommeerd de handen op elkaar te brengen. Dat valt niet mee na het bezoek daags ervoor in Wijk bij Duurstede bij de heren van ‘Bluesin Wijk’. Daar waren ze al stuk geklapt, maar dat terzijde.

Chubby verspilt werkelijk geen seconde en gaat onverstoorbaar verder na weer een daverend applaus. Hij roept terloops dat zijn muziek de beste medicatie is, daar kan geen pil tegenop. Hij kan wel eens gelijk hebben. ‘Walkin’ Bluesman’ is geschreven tijdens het toeren zo vertelt hij en hup verder gaat het weer. Het gemak waarmee de man de noten aan elkaar rijgt is bezien zijn atletisch vermogen een prestatie op zich. Het gaat hem echter zeer gemakkelijk af. Chubby constateert dat er momenteel een hoop shit in de wereld is en hij verklaart dat het komt door de taal barrières. “Fanculo tua madre”, geeft hij als voorbeeld uit het Italiaans vertaald “Fuck your mother”. Popa heeft de lachers op zijn hand. Politiek gezien zal hij er weinig potten mee breken.

IMG_6999

IMG_7234

Zijn band is gewijzigd. Hij heeft de twee broers Beccaro in de ritme sectie zitten: Francesco op bas en Andrea op drums. Beide komen uit New York, met een Italiaanse achtergrond. Tijdens het bespelen van zijn bas zweeft Francesco over het podium en hij doet het spelen uiterst geconcentreerd, maar ook met heel veel lol. Er is veel contact tussen de drie. Andrea speelt uiterst strak, geen klap teveel en geheel in dienst van Chubby. Hij zoekt geregeld oogcontact met de Chubby. Voor hem staat ook een drumkitje klaar. De stokken vliegen in het rond als Popa zijn eerste passie nieuw leven inblaast. Het is vooral jolijt en het publiek kan het drumduet wel waarderen. Francesco zit even een paar minuten werkeloos aan de kant, maar even daarvoor laat hij met een prima jazzy bass-solo zijn kunnen zien. En dan is het boogie time en de band gaat weer los, afgewisseld met bas- en drumsolo’s. Ook wordt er een nummer van Mason Casey ‘I’m Going Back To Amsterdam’ gebracht, best fucking cover of a great Harmonica player Mason Casey, zoals Chubby het aankondigt.

Tussendoor worden we heen en weer geslingerd tussen ‘Halleluja’ , ‘Hey Joe’ en Peoples Peoples. Die nummers die hij af en toe speelt van Hendrix zijn van grote klasse, je brengt nu eenmaal geen drie cd’s uit met louter Hendrix nummers om deze op de plank te laten liggen en als iemand deze nummers mag spelen is het Chubby. Hij viert niet voor niets dit jaar zijn 25-jarig jubileum als musicus.

IMG_7166

We mogen nog eventjes twee minuten klappen en schreeuwen om een toegift in de wacht te slepen maar dan heb je ook wat. We worden op een heerlijk jazzy nummer getrakteerd, dat kwijlend en druppelend uit elke mondhoek zijn microfoon in verdwijnt. Maar om 22.52 uur is de koek op. Chubby gooit tot slot nog een plectrum het publiek in en gaat vervolgens zelf zijn snoertjes opruimen. Dat zie je bij dergelijk artiesten niet vaak. Hij doet het allemaal op zijn gemak. Deze keer is er geen verkoopstand nodig. Alles is op. Dat is dan weer het nadeel van het laatste concert.

Dit soort blues(rock) is met dergelijke gasten nog altijd een genot om naar te kijken en luisteren. Chubby kan zijn nukken hebben en soms horkerig over komen, maar wat hij laat zien, is weer van grote klasse met de Beccaro broeders in zijn kielzog.

IMG_7130

IMG_7150

Voor alle foto’s zie album Popa Chubby


Ook op Blues Magazine ...