Popa Chubby
Burger Weeshuis – Deventer
14 november 2012

Ingestuurd door: Fer Elzinga

Het was de eerste keer dat ik naar een concert van Popa Chubby ging en zeker niet de laatste! Ik moest een uur reizen en ik had begrepen dat je makkelijk in de omgeving van het Burger Weeshuis kon parkeren, maar dat viel tegen. Na verschillende rondjes in de omliggende straten zonder resultaat, stond ik ineens voor een parkeergarage. En omdat ik ook parkeerwachters driftig zag schrijven, koos ik eieren voor mijn geld en ging maar in de parkeergarage staan. Liever vier euro parkeergeld betalen dan zo’n geel papiertje onder mijn ruitewisser. Daarna stond ik in vijf minuten in het Burger Weeshuis. En toen ik binnenkwam zag ik Popa Chubby al onder de trap zitten, met een doos CDtjes, wat T-shirts en caps. Ik stapte meteen op hem af, maakte even kennis en gaf meteen even door dat ik graag “Catfish Blues” wilde horen. “Sure”, antwoordde de lijvige, overal betattoeëerde Amerikaan heel vriendelijk. Zo, dat was mooi geregeld.

Het Burger Weeshuis is geen grote zaal, meer een groot café met in plaats van tafeltjes en stoelen een podium. Het was gezellig druk en aardig vol. En om ongeveer kwart voor negen klonk er prachtige, typisch Amerikaanse entreemuziek, wat de opkomst van de band omlijstte en waarbij de driemansformatie het podium betrad. Popa pakte zijn gitaar, ging op zijn krukje zitten, groette even kort het publiek en zette meteen kanonhard de toon van de avond met een heerlijk instrumentaal bluesnummer. Daarna werd zonder pauze in ruim twee en half uur het concert afgewerkt, waarbij pure blues werd afgewisseld met bluesrock, funkblues, rock&roll en gospelblues en ballads met meer uptempo nummers. Er zaten prachtige solo’s in de nummers en het swingde de pan uit, waarbij niemand stilzat en iedereen, uitbundig dan wel meer passief, meebewoog op de heerlijke 12 bars van de bluesbeat. Chubby haalde alles uit de kast om zijn publiek te plezieren (“Do you have fun???”), dan weer strak spelend, soms met heerlijke licks, eerst heel rustig en dan weer vingervlug, distortion afgewisseld met wahwah en dat alles in dienst van het desbetreffende nummer. Ook de drummer en de bassist mochten een keer hun kunstje vertonen in hun solo en verder was het opvallend dat er veel Hendrix werd gespeeld. Niet raar natuurlijk, als je drie CD’s hebt volgespeeld met Hendrixcovers. “Hey Joe” zit volgens mij standaard in elk concert, getuige de liveopnames die ik had beluisterd, en dit keer kwamen ook “Foxy Lady”, “Little Wing”, “Manic Depression”, een instrumentale versie van “Red House” (dat was in ieder geval mijn associatie) én natuurlijk mijn verzoek van “Catfish Blues” (die ook regelmatig door Hendrix zelf werd gecoverd) voorbij, waarbij de nummers keurig over de gehele avond waren verdeeld. Ik vond het prima, ik ben sowieso een Hendrix fan en het zijn allemaal nummers met een hoog bluesgehalte. Natuurlijk zat “Hallelujah” in één van de “toegiften” en werd de avond afgesloten met een heerlijk uptempo nummer.

Ik vond het een geweldig concert en ik was zeker niet de enige. Veel mensen gingen na het concert nog even langs bij het tafeltje onder de trap, waar een bezweette Popa weer had plaatsgenomen om zijn CD’s, caps en T-shirts te slijten, en om de complimenten van iedereen in ontvangst te nemen. Een paar Duitsers zeiden dat ze hem al vier of vijf keer hadden gezien, maar dat dit het beste concert van allemaal was. “Fuckin’ great man!!!”, klonk het op zijn Duits, en daar kon ik het alleen maar mee eens zijn. Met een uiterst tevreden gevoel en wel met heftige tuttende oren (106 dB) ging ik weer huiswaarts. Ik vond het zeker voor herhaling vatbaar. Maar volgende keer neem ik wel oordopjes mee.

Website artiest: http://www.popachubby.com/