DSC_2825

Ben Poole
De Bosuil, Weert
9 september 2016

De zomervakantie is voorbij en ook de festivals lopen naar het einde toe. Hoog tijd om terug te keren naar de clubs en naar onze Nederlandse vrienden van De Bosuil in Weert. Ben Poole gaf daar vrijdagavond de aftrap voor zijn Europese fall tour 2016. Ben Poole is op tournee tot vijf november voor tweeëndertig concerten, die hem naar Nederland, Duitsland, België, Spanje, Tsjechië en het United Kingdom brengen. Maar voor het tijd was voor Ben Poole en zijn nieuwe band, mochten eerst vier Nederlandse jongens uit de buurt van Rotterdam het publiek opwarmen.

Verslag, foto’s en filmpjes : Walter Vanheuckelom, i.s.m. ConcertMonkey
Hier album alle foto’s.

The Dawn Brothers is een band met William T. Budapest op zang en gitaar, Darnell The Foxman op toetsen, Levi Vis op bas en zang en de meest bekende van de band Rafael Schwiddessen op drums. Het viertal bracht een tiental eigen nummers die vooral een mix waren van Americana en rootsrock met Southern invloeden. Vanaf de opener ‘Moon In The Eyes’ was te horen dat de jongens wel wat in hun mars hadden. Met ritmische slagen op de grote tom bracht Rafael Schwiddessen het erg mooie ‘Pasadena’ op gang. Zanger William T. Budapest leefde zich helemaal in het nummer en dat vertaalde zich in sterk zangwerk. De Rickenbacker bas van Levi zorgde voor heerlijke baslijnen. ‘Get Down The Road’ werd door William en Levi samen gezongen. Het resultaat kan je horen en zien op bijgevoegd filmpje.

Daarna volgde er een mooie ballade. Het beste nummer ‘Staying Out Late’ hadden de jongens gehouden tot op het laatst. The Dawn Brothers lieten een goede indruk achter in De Bosuil.
Hier album foto’s The Dawn Brothers

Daarna was het de beurt aan Ben Poole. De jongeman heeft een druk jaar achter de rug met heel wat optredens die er kwamen na de uitstekende release van zijn laatste album ‘Time Has Come’ begin dit jaar. Na jaren met drummer Craig Bacon, bassist Mat Beable en toetsenist Steve Watts getourd te hebben is er nu een nieuw jong trio dat Ben op deze tournee zal begeleiden. Er werd gestart met de funky titelsong van het vorige album ‘Let’s Go Upstairs’. Joe Mac droeg het nummer op de toetsen en mocht als eerste alle registers open gooien met een pittige solo, even later nam Ben geweldig over op zijn Fender Telecaster. Ook in de tragere shuffle ‘Win You Over ’ eiste Joe achter de toetsen een hoofdrol op. Ben nam het even later van zijn toetsenist over met spetterend vuurwerk op de gitaar. Hij vertraagde daarna het ritme om zijn nieuwe bandleden voor te stellen. Het ging er rustiger aan toe in ‘Love Nobody No More’, een ballade met een mix van blues en soul, maar ook met erg fijn en knap vingerwerk van de frontman op de snaren van de hals van zijn six string.

DSC_2789

De Freddie King cover ‘Have You Ever loved A Woman’ liet niemand in De Bosuil onberoerd en ik ben er zeker van dat ik niet de enige was met kippenvel. Ben begon met een lange solo op zijn Gibson aan dit pareltje dat bijna een kwartier zou duren. Het was een betoverend begin met alleen Ben’s stem en zijn gitaar. Daarna vielen drummer Ben Matthews, bassist Beau Barnard en toetsenist Joe Mac in, maar het bleef zo intens dat de emoties uit de muziek bleven stromen. Ben haalde minutenlang uit op zijn Gibson en rolde zo de rode loper uit voor zijn toetsenist Joe Mac die het werk mocht afmaken op zijn Hammond. In de rocker ‘Lying To Me’ uit het recentste album ‘Time Has Come’ maakte Ben gretig gebruik van de Wah Wah pedaal om zijn verschroeiende solo nog wat meer kracht bij te zetten. Ben bleef met de volgende nummers uit het recentste album ‘Time Has Come’ putten. Het melodieuze ‘The Question Why’ had een vintage sound van de jaren zeventig en bevatte een mooie mix van soul met de Latijnse sound van Carlos Santana.

In de soulvolle ballade ‘Longing For A Woman’ etaleerde Joe Mac nogmaals zijn klasse op de toetsen. Wanneer Ben het nummer aankondigde waren er een paar vrouwen in het publiek die het serieus opnamen en dadelijk verbaal reageerden. Het nummer barstte open op het moment dat het gezongen gedeelte stopte en de Fender Telecaster van Ben het explosief overnam. De gitaar liet overduidelijk horen waarover het nummer ging, namelijk het intens verlangen naar een vrouw. ‘Starting All Over Again’ heeft dat vloeiende, melodieuze dat Ben Poole steeds in zijn nummers probeert te brengen en ook in De Bosuil kon dit nummer met funky inslag op heel wat bijval rekenen. Het stukje dat Ben samen met drummer Ben Matthews speelde was een leuk intermezzo.

DSC_2626

Diezelfde Ben Matthews trok solo met een lange drum intro het funky uptempo nummer ‘Stay At Mine’ op gang, dat gekleurd werd met een pittig duel tussen Ben op gitaar en Joe Mac op toetsen. Net als de support act, had Ben zijn beste nummer gehouden om af te sluiten, namelijk de ballade ‘Time Might Never Come’. Deze heel mooi opgebouwde ballade met een indrukwekkende gitaar partij is een ode aan Gary Moore en deed denken aan de glorie dagen van deze veel te vroeg gestorven muzikant. De zang en de lange akkoorden van het Hammond zijn gevuld met angst voor eenzaamheid. Niets gebeurde overhaast in de zorgvuldig opgebouwde gitaar solo. Niets liet vermoeden dat Ben plots zinderend tekeer zou gaan op zijn Gibson. Deze song is zo mooi dat Ben voor mij en nog heel wat anderen gerust nog een hele tijd had mogen doorgaan. Ik kan met woorden niet beschrijven welk intens gevoel deze jonge Britse gitarist in zijn snarenwerk legde, want woorden zullen hiervoor altijd te klein zijn.

DSC_2769

Er kwam ook nog een toegift met een uitgebreide versie van ‘Hanging In The Balance’ uit een vorig album van Ben. Het nummer begon rustig, maar nadat Ben zijn mede muzikanten nog eens uitgebreid had voorgesteld, barstte het nummer open met Ben die zijn gitaar liet janken en huilen dat het een lust was om te horen. De rustige opbouw om daarna plots explosief te ontploffen is één van de sterkste kanten van Ben Poole en van zijn muziek. Toen Ben zijn band nogmaals voorstelde reageerde het publiek heel enthousiast, maar vooral toetsenist Joe Mac mocht op veel applaus rekenen.

Het was weer een plezier om in De Bosuil in Weert te zijn. Aan al de vrijwilligers, bedankt voor de vriendelijke gastvrijheid . Ook Guus Giambarressi die voor het geluid in de zaal verantwoordelijk was en Viek Gosen voor de monitors bedankt voor het mooie geluid. Dankzij het knappe werk van Jo Gofers, de man achter de knopjes van het licht, konden we weer mooie foto’s maken.
Wie Ben Poole nog aan het werk wil zien tijdens deze tournee kan dat volgende week woensdag 14 september in de Spirit Of 66 in Verviers, op 22 september in Gebouw T te Bergen Op zoom en op 23 september in Podium The Flux te Zaandam.

DSC_2541

DSC_2944