nmb3

NICK MOSS BAND – De Nix, Enschede, 10 augustus 2014

Tekst: Ton Kok / Foto’s: Herbert Schluter

Nick Moss & the Flip Tops behoren al jarenlang tot mijn favorieten en toen ik hoorde dat Moss voor een eenmalig concert in Nederland bij NIXenMeeR in Enschede te gast zou zijn, hoefde ik niet lang na te denken. De datum werd direct in de agenda genoteerd.

Afgelopen zondag was het dan zo ver. Moss heeft de Flip Tops inmiddels ingeruild voor vers bloed. Naast Moss (gitaar/zang) bestaat de band uit Taylor Streiff (toetsen), Nick Fane (bas) Patrick Seals (drums) en Michael Ledbetter (zang/gitaar). De muziek is ook veranderd. Was het voorheen voornamelijk de klassieke Chicago Blues, die Moss ten gehore bracht, na 2011 werd er een flinke dosis rock en soul aan toegevoegd.  Maar Nick verloochent zijn roots niet en elke noot die hij speelt ademt blues.

nmb11

In de aankondiging van het concert stond vermeld, dat de gitarist ‘de juiste dosering onder de knie heeft’. Nu verveelt Nick’s gitaarspel mij geen seconde, maar met zes nummers in het eerste uur en vier nummers in het tweede uur is er toch wel sprake van een erg ruime dosering!

Vooral Michael Ledbetter was een positieve verrassing voor me. Nick Moss is zelf zeker geen onverdienstelijke zanger, maar deze voormalige operazanger (als blues- en soulzanger een ontdekking van Nick’s vrouw Kate) zorgde voor een ongelooflijke partij soul in de muziek.

Met ruim een half uur vertraging ging het concert van start met “Been Gone So Long”. Dat nummer duurde ruim tien minuten en duidelijk was dat, mocht er sprake zijn van vermoeidheid door de uitgebreide tour en een zondagmiddagconcert wel een beetje vreemd terrein was voor de band, de band het publiek een zeer geïnspireerde en energieke eerste set voorgeschotelde. Na het openingsnummer ging het verder met Howlin’ Wolf’s “Louise”, dat vervolgens weer overging in een mooie slow blues. Na de eerste nummers nam Michael Ledbetter het vocale gedeelte verder voor zijn rekening en wist met zijn krachtige soulstem de nodige rillingen over mijn rug te laten lopen. Met een uitgesponnen instrumental  kwam er eind aan de eerste set.

nmb8

Voor de tweede set maakte de Fender Stratocaster plaats voor de vertrouwde Gibson SG en werd ook de slide regelmatig om de vingers geschoven. Een prima bluesy start met “Death Letter Blues”, dat gevolgd werd door een nummer van een van Nick’s leermeesters: Jimmy Dawkins. Diens “Serves Me Right To Suffer”/”The Way She Walks” begon als een pittige versie van het origineel, maar mondde uit in een lange jam, waar alle muzikanten de ruimte kregen hun kunnen te tonen. Tijdens de drumsolo haalde Nick ook nog drummer Ronald Oor, een goede vriend van hem, het podium op, waardoor er ineens twee drummers zich in het zweet stonden te werken. Na de nodige avontuurlijke omzwervingen kwam men uiteindelijk weer terug bij de originele Jimmy Dawkins riff.

Hierna was het weer de beurt aan Michael om achter de microfoon plaats te nemen. Tijdens het slotnummer “Fare The Well” maakte hij en passant nog even een dansje met een dame uit het publiek en zo kwam ook de tweede set tot een einde.

Uiteraard liet het publiek de band niet gaan zonder een toegift. Na een minuutje nodig te hebben om even op adem te komen, wist men er nog een lekkere shuffle uit te persen, waarin ik in ieder geval coupletten van “Ramblin’ On My Mind” en  “Mr. Highway Man” uit wist te halen.

Ondanks afgesloten wegen en afslagen, ondergelopen tunnels en meer van dergelijke ongemakken op de terugweg, was het bezoek aan Enschede meer dan de moeite waard.

nmb4 (1)

nmb6 (1)