2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-7

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-5

Ben Miller Band
Luxor Live, Arnhem
16 september 2016

Tekst: John Jansen / Foto’s: Johan Breij, www.stagephoto.nl

Het prachtige podium Luxor Live in Arnhem bouwt langzamerhand een reputatie op met blues- concerten. In de grote zaal speelt vanavond de Ben Miller Band, wellicht bij het grote publiek nog niet heel bekend, echter onder blues/country liefhebbers zeker al wel.
De zaal is goed gevuld op de vrijdagavond, met zowel ouder publiek als jongeren; de muziek van Ben Miller is voor alle leeftijden. De (aanvangs-)belichting is heel mooi gedaan, het podium geeft een soort van hoerenkast uit New Orleans weer, waar een Medicine Show is neergestreken. Het concert lijkt soms wel op een stoelendans: de artiesten wisselen regelmatig van instrument en rennen dan naar een andere plek op het podium. Dit maakt het concert visueel heel aantrekkelijk, terwijl frontman Ben Miller als een echte spreekstalmeester de nummers aankondigt, vaak met een flinke dosis tongue in cheek humor.

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-18

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-25

Er komen veel muziekstijlen langs: blues, bluegrass, country, folk, fiddlerock en soms zelfs psychedelische wah wah-gitaar-rock. De band zelf vat hun muziek samen met de term Ozark Stomp of recentelijk Mud Stomp: “overal kun je wel in de modder meestampen”, volgens de band een wat universeler begrip. De modder ontbreekt hier echter in Luxor, er wordt wel flink mee gestampt.

Ben Miller treedt al ruim 10 jaar op, eerst voornamelijk rond zijn woonplaats Joplin in Missouri, USA. In 2010 verschenen de eerste platen: ‘1 Ton’ en ‘2 Ton’, mooie rurale titels. Landelijk is ook de indruk die je krijgt bij het zien van deze band: de hele setting geeft het tijdsbeeld van het platteland in de USA jaren ‘50 en ’60. Miller is de leadzanger en bespeelt de akoestische gitaar, banjo en harmonica. Tevens gebruikt hij een telefoonhoorn, met een aantal meters snoer eraan. Dit geeft een mooi passend fifties geluid, soms een beetje overstuurd. Maar dat past prima in de sound van de band.

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-12

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-23

Vast bandlid Scott Leeper speelt veelal op de Washtub bass, een soort zinken kinderbadje, dat (pushin’)zestigers zich nog wel kunnen herinneren. Aan dit badje is een stok gemonteerd, voorzien van één snaar. Het instrument geeft een mooi, diep pulserend geluid, dat als backing samen met de drums de band op sleeptouw neemt en via een stampend ritme goed in de maat houdt.
Doug Dicharry, kernlid van het eerste uur, is sinds begin dit jaar vervangen door Smilin’ Bob Lewis. Laatstgenoemde speelt voornamelijk op (slag)gitaar en percussie; af en toe doet hij een washboard om zijn nek, hetgeen een heel mooi ritmisch effect geeft. Zijn samenspel met de solo-gitaar van Rachel Amons geeft tevens een mooie sound, dat soms zelf psychedelisch gaat klinken in uitgesponnen nummers. Amons is een groot talent op viool en zang, echt een meerwaarde voor de band. Qua uiterlijk bijna een contradictie ten opzichte van de andere bandleden.

Een jaar of drie geleden komt de carrière van de band in een stroomversnelling; de Southern- rockband ZZ Top nodig hen uit op tournee door Europa. Hierbij doen ze ook de Heineken Music Hall aan in ons land (2014). En nu al een aantal jaar op rij spelen ze in het voorprogramma van deze Texaanse Boogie band. De Ben Miller Band begint echter langzamerhand hun grote voorbeeld naar de kroon te steken; zoals recentelijk ook weer bleek tijdens het concert afgelopen juni in de HMH en dat zal niemand echter verbazen: hun getoonde show is heel afwisselend en het niveau van de gespeelde (eigen) nummers is hoog.

Het concert in Arnhem begint geheel in stijl met een Amerikaanse hymne op de achtergrond en de band komt er in met een opzwepende boogie van hun recente plaat: You Don’t Know. Dit is een nummer geheel in ZZ Top stijl en het publiek begint, na een (lange) werkweek snel te ontwaken.

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-4

Miller zelf kondigt de nummers aan en doet dit op een heel aansprekende manier. Er volgen meer nummers van de CD, soms wat steviger, soms meer in de folk/country stijl. De viool van Rachel Amons klinkt heel mooi en geeft het bijpassende country/fiddle-effect.
Een klein puntje van kritiek: de totaalsound is prachtig in de grote ronde zaal echter een kniesoor zou kunnen opmerken dat frontman Ben Miller af en toe niet zo goed te verstaan is. Dit komt onder andere door een flinke galm in de microfoon en het zuidelijke “Arkansaw” accent. Dit ”geknauw” is door een leek sowieso moeilijk te volgen is. Ook valt er een monitorbox bijna in het publiek: je moet daar als zanger ook niet op gaan staan. ;-) Maar het ging allemaal goed en het concert ging naadloos verder.

Leadgitarist Smilin’ Bob Lewis lijkt op een kruising tussen Billy Gibbons (ZZ Top) en Dr. John (Mac Rebennack), met zijn hoge rode hoed op; prachtig om te zien. Samen met de akoestische gitaar van Ben Miller en af en toe een gierende E-gitaar van Rachel Ammons klinken de nummers vaak vrij stevig; heerlijk boogie-rock. Het publiek weet het te waarderen en komt steeds meer los.

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-16

In één lange set worden eerst een aantal nummers van de recente CD: ‘Any Way, Shape or Form’ gespeeld en aan het eind volgen een aantal covers. Wat te zeggen van Black Betty, één van de mooiste versies van deze – Leadbelly, Koerner, Ray, Glover, Ram Jam – cover, die ik gehoord heb. Het feit dat met Black Betty, een zweep bedoeld wordt, waarmee zwarte slaven in de USA geslagen werden, geeft dit nummer nog meer impact. Het publiek herkent deze muziek en “stomps & claps” nu voluit mee. Daarna wordt een lange versie van House of the Risin’ Son in gezet: een uitgemolken nummer, dat ik in Ben Miller’s versie niet zo heel sterk vind, een beetje diffuus (haast kosmisch, met viool), maar dat zal een reden hebben.
Als laatste, een toegift Will The Circle Be Unbroken, een klassiek countrynummer neergezet als een soort van community-singing in gospelvorm; heel mooi gedaan. Het publiek is laaiend enthousiast, want bekend maakt in country/folk kringen ook bemind. Met een laaiend applaus neemt de band afscheid; een geslaagde avond vonden veel mensen.

Mooi moment is nog als ik op weg naar mijn vervoer naar huis achterlangs het Luxor gebouw naar het station oploop; ik zie daar een eenzame figuur op een trapje zitten, spreek hem aan. Ik hoor een onvervalst Southern USA accent. Zal toch niet?

Website Ben Miller Band

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-24

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-21

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-11

2016-www-johan-breij-nl-ben-miller-band-luxor-28

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies Releases
Sort by