DSC_2737

Matt Schofield
Support: Rootbag
Groene Engel, Oss
16 juni 2016

Tekst en foto’s:Walter van Heuckelom.

Groene Engel in Oss had donderdag avond een topaffiche met de Britse klasse gitarist Matt Schofield en met Rootbag, één van de topbands in Nederland. Dus konden we het niet laten om nogmaals de grens met onze Noorderburen over te steken. Stipt op tijd kwamen Richard, Jody en Roelof het podium op en Richard liet ons weten dat alles, die dag volgens plan verliep om heel ontspannen aan het concert te beginnen. Geen files onderweg, geen problemen bij het opstellen van de apparatuur, goed onthaal dus alles was aanwezig in Groene Engel om er een top concert van te maken.
De ritme sectie met Jody van Ooijen op drums en Roelof Klijn op bas creëerden dadelijk de magische sfeer van de Mississippi Delta in de bezwerende strakke blues song ‘Don’t Lose Your Pride’. Richard van Bergen was in Oss met een nieuwe versterker en die klonk in combinatie met zijn Steffsen Telecaster erg goed. In Groene Engel heerste dadelijk een uitstekende sfeer. Het gruizige ‘When He Comes’ is vette blues met een flinke scheut gospel en de lekkere bas groove van Roelof op zijn Hagstrom bas kon iedereen bekoren. Tussendoor vertelde Richard dat de band in september de studio zou intrekken om de opvolger van ‘Rootbag’ op te nemen. In Oss kregen we al een paar voorsmaakjes te horen, met onder andere ‘That’s What You Do To Me’, een ode aan de muziek van Jimmy Reed. Aan het applaus te horen was ik zeker niet de enige die genoot van dit nieuwe nummer.

DSC_2402

DSC_2471

Al de belangrijke zaken gebeuren s’nachts was de aankondiging voor het rauwe ‘Middle Of The Night’, waarin Richard onweerstaanbaar met de bottleneck over de snaren van zijn Steffsen ging. De set van Rootbag was heel gevarieerd en met het heel dansbare ‘Headache Tonight’ was het pure rock’n roll dat door de boxen galmde. De band keerde terug naar hun debuut album met ‘Nobody’, een ode aan John Lee Hooker. Jody en Roelof zorgden voor het aanstekelijke en opdwepende ritme en Richard, die zijn Steffsen gewisseld had voor zijn Silvertone was weer meesterlijk op zijn instrument. Het tempo werd iets opgetrokken voor twee dansbare delta blues boogies ‘All The Time’ en ‘Give Me Your Heart’. Vooral dit laatste had een zeer sterk refrein dat uitnodigde om mee te zingen. Geweldig sterk nummer. De blues shuffle ‘Tired Of Bein The Fool’ had een mooi meeslepend ritme en de frontman perste weer een klasse solo uit zijn gitaar. De tijd was voorbij gevlogen en er bleef nog juist tijd over voor één nummer. Richard vroeg of iemand de fantastische Mavis Staples docu gezien had op TV en begon dan aan ‘Walk On In’. Deze mix van gospel en blues zorgde voor een, geweldig slotnummer. Rootbag had hun reputatie als top band weer alle eer aangedaan.

DSC_2413

DSC_2635

Daarna was het tijd voor Matt Schofield. De Brit wordt door kenners geroemd om zijn enorm sterk gitaarspel, dus waren er veel gitaar liefhebbers op post. In Oss kwam hij het eerste van zeven Nederlandse concerten spelen. In België staat er spijtig genoeg geen enkel concert gepland. Volgens mij is het geleden van einde 2013 dat Matt en zijn band nog te gast waren in België. Als je Matt Schofield zegt dan heb je natuurlijk ook Jonny Henderson, al twintig jaar is deze toetsenist de onafscheidelijke compagnon van Matt. Schofield had wel een heel nieuwe ritme sectie bij, namelijk drummer Aaron Glueckauf en bassist Rodrigo Zambrano, twee muzikanten uit Miami, Florida.

DSC_2692

DSC_2614

Het concert begon met de instrumentale ‘Oakville Shuffle’, waarin Matt en Jonny om beurt hun klasse imponeerden. Met ‘From Far Away’, de opener van zijn recentste uitstekende album ‘Far As I Can See’ bleef Matt bij het nieuwere werk. De Brit speelde in Oss een lange versie met indrukwekkend vingerwerk op zijn Fender Stratocaster en Jonny begeleidde zijn frontman van achter het Hammond op erg knappe wijze. Ook in het tragere ‘The Day You Left’ schitterde Matt op zijn six string. Hij is een betere gitarist dan zanger, dus was het niet meer dan normaal dat hij zijn sterkste troeven uitspeelde. En gitaar spelen kan hij, elke noot of akkoord dat de man liet horen was zo precies, dat je er stil van werd. Het publiek zat dan ook stil en met open mond te kijken naar deze gitaar virtuoos. Soms waren zijn solo’s enorm lang, maar niemand stoorde zich daaraan, integendeel er werd genoten met volle teugen. Schofield was trouwens niet de enige virtuoos op het podium, Matt liet genoeg ruimte aan de drie andere muzikanten om te schitteren. Zo mocht in ‘Siftin’ Thru Ashes’, eerst drummer Aaron Glueckauf vol aan de bak, even later nam Rodrigo Zambrano op bas met heel veel bravoure over. Daarna was het de beurt aan Jonny en ook hier droop de klasse er weer af. Ten slotte plaatste Matt het orgelpunt met een verschroeiende solo. Een langdurig applaus was dan ook de dank van het dol enthousiast publiek. Een nummer waar je onmogelijk stil kan bij blijven was het swingende ‘Don’t Know What I’d Do’ met Jonny Henderson in een briljante hoofdrol.

DSC_2750

DSC_2711

In de trage nummers, zoals ‘Where Do I Have To Stand’ kwam nog meer tot uiting wat een super gitarist Matt Schofield wel is. Ik wilde dat er nooit een einde kwam aan dit fantastische nummer. Wat Matt daar minuten lang uit zijn gitaar toverde is weinigen gegeven. Daarna riep de Brit zijn oude vriend Ian Siegal op het podium en samen met de band begon hij aan de weergaloze shuffle ‘Six Feet In The Ground’. In het meer dan tweeëntwintig minuten durende funky ‘Hindsight’ gaf frontman Schofield een gierende en weergaloze solo weg, al was Jonny met zijn orgel ook nooit ver weg. De ritmesectie met Rodrigo op bas en Aaron op drums speelden hier weer een perfecte partij. Nogmaals plaatste de frontman zijn muzikanten in de spotlights. Drie muzikanten verdwenen en Aaron Glueckauf mocht aan zijn tweede drum solo van de avond beginnen en hij liet zich niet kennen, met veel overgave en enthousiasme leverde hij een heel gevarieerde solo af. Matt kwam terug op het podium om Rodrigo Zambrano aan te kondigen en wat die uit zijn dikke snaren toverde, kan in niet onder woorden brengen, gewoonweg omdat woorden altijd te klein zullen zijn. Rodrigo was voor mij de openbaring van de avond en één van de beste bassisten die ik al ooit zag. Als laatste was toetsenman Jonny Henderson aan de beurt, die zowel op zijn Hammond, als op de piano zijn talent etaleerde. Dit nummer was weer tot in de puntjes af.

DSC_2565

Op swingende blues met een jazzy tintje heeft Matt Schofield een patent. Het was ook het einde van een uitstekend concert. Het enthousiaste en dankbare publiek kreeg nog twee toegiften. Eerst was er de heel mooie ballade ‘Dreaming Of You’, waarin de Britse gitaar virtuoos nogmaals geweldig uithaalde, eerst met een melodieuze, daarna met een werkelijk scheurende, zinderende gitaar solo. Als onverwachte afsluiter riep Matt zijn vriend Ian Siegal terug op het podium om samen het feestje definitief af te sluiten. Het werd een medley van ‘Pretty Baby’ en ‘I’m A Businessman’. Ian amuseerde zich duidelijk tussen zijn vrienden en etaleerde dat ook door de show te stelen op het podium.

We hadden op onze terugtocht van anderhalf uur heel wat om over na te praten. Het waren weer twee uitstekende optredens geweest en we hadden weer geweldige muzikanten bezig gehoord. Ook het gast optreden van Ian Siegal was onverwacht en dat maakt live muziek altijd de moeite waard. Ook nog de mensen van het geluid en het licht bedanken, want zij zorgden er toch voor dat we in de beste omstandigheden van al dat fraais konden genieten.

Alle foto’s Rootbag zijn hier te zien.
Alle foto’s Matt Schofield zijn hier te zien.