Leif de Leeuw Band
DJS, Dordrecht
24 juni 2011

Tekst & foto’s: Fons Kersbulck

Dat het samenstellen en vooral het bij elkaar houden van een band geen eenvoudig iets is weet ongetwijfeld Leif de Leeuw wel. De band van het 16-jarige gitaartalent zit al weer even zonder zanger, nadat ook met de laatste zanger de zo essentiële klik niet gevonden kon worden. Vervolgens is men dan in goed overleg en zonder rancuneuze gevoelens uit elkaar gegaan. Vervanger gezocht dus.
Bij een vorig optreden was het Kevin de Harde (zanger van Bluesmotel) die bereid was gevonden om de vocals voor zijn rekening te nemen, maar dat was éénmalig. Ondertussen moeten de geplande optredens natuurlijk wel doorgaan.

Een uitnodiging leerde me dat het nota bene Phil Bee, zanger van King Mo, was die zich aanbiedt om de zang van het optreden, gehouden bij Jazzpodium DJS in Dordrecht, op zich te nemen. Mooi voorbeeld van muzikale collegialiteit, want Phil heeft er verder geen direct belang bij om dit te doen. Hij staat immers al vaak genoeg in de schijnwerpers met zijn band King Mo, die in de top meedraait in de Nederlandse bluesscene, en heeft natuurlijk ook een topgitarist in de persoon van Sjors Nederlof. Pure collegialiteit en affiniteit dus.

Leif de Leeuw Band, DJS Dordrecht, 24-6-11 (22)

Tegen aanvangstijd begint het al behoorlijk druk te worden in DJS en tijdens de eerste set zit de tent tjokvol: veel diehards die hier altijd komen, maar ook veel nieuwe gezichten. (aldus de uitbaters).
De viermansformatie bestijgt het podium, de spots gaan aan en de volumeknoppen open. De band, die uitsluitend covers speelt, vangt aan met Locomotive Breath, een mooie vlotte opener, met prachtig gitaarwerk door Leif en schitterend gezongen door Phil.  De kenmerkende dwarsfluit van Jethro Tull ontbreekt hier natuurlijk, maar de song rocks as hell.  Jethro Tull wordt gevolgd door The Free, met ‘Mr. Big’, met ruimte voor gitaarsolo’s van Leif en, niet te vergeten, het uitstekende basgitaarwerk van Eibe Gerhartl, die duidelijk het rustpunt is in de band en zo nu en dan op de voorgrond treedt.  Volgende: ‘The Thrill is Gone’ (BB King) maar in elk geval duidelijk nog niet bij deze band en bevestigen dat dan ook gelijk aan met de volgende song ‘Everyday I Have The Blues’, hier met John Mayer invloeden.

Leif de Leeuw Band, DJS Dordrecht, 24-6-11 (52)

Het publiek werd steeds enthousiaster en het aanvankelijk meewiegelen of het ritmisch op een neer bewegen van een voetje werd al snel uitgesproken dansen. En masse. Toch opvallend wat een leuke sfeer er altijd is in het gezellige DJS;  bij het optreden van Sonny Hunt was dit ook al zo.

Via ‘Rock me Baby’ komen we vervolgens bij ‘Blues Deluxe’ van Joe Bonamassa (origineel is overigens van Rod Stewart), waarin Leif helemaal los kan gaan op de gitaar en wederom veel waardering oogst. Dat geldt zeker niet minder voor de stem van Phil Bee, want die man heeft echt vooraan gestaan toen de stembanden werden uitgedeeld. Het boegbeeld van King Mo heeft het ook duidelijk naar zijn zin en geeft dit verschillende malen aan. Tijdens het optreden is er ook verschillende keren aandacht voor de bassist, die zich zo rustig op de achtergrond lijkt te houden maar een o zo significante rol speelt in het geheel. Han Neijenhuis, de doorgewinterde drummer van de band, levert een stuk slagwerk om U tegen te zeggen. Wat een energie en enthousiasme heeft deze man en, hoewel respect voor zijn besluit, het is erg jammer dat hij stopt.

Stopt? Yep, Han houdt het, na dertig jaar drummer te zijn geweest in diverse bands, (waarvan de bekendste misschien wel Tony Spinner was) voor gezien en is echt toe aan een break. Han vond het tijd om zijn energie in andere dingen te gaan steken en dan ook in het bijzonder zijn gezin. Dit besluit betekent vervolgens dat zowel de Leif de Leeuw-band als Sonny Hunt & The Dirty White Boys zonder drummer komen te zitten, en probeer maar eens een gelijkwaardige vervanger te vinden voor een drummer als Han.
Han, ook via Bluesmagazine hier even een dankwoord voor al die jaren van tomeloze inzet, je ongekende energie, je passie voor de muziek en ook de sympathieke wijze waarop je met mensen omgaat. See ya in bluesland!

Leif de Leeuw Band, DJS Dordrecht, 24-6-11 (29)

Met Whishing Well werd iedereen het beste toegewenst en de eerste set afgesloten. Velen ‘vluchtten’ naar buiten om enigszins af te koelen (en terloops een longontsteking op te lopen), want het was bloed- en bloedwarm in het jazzcafé. Ondergetekende begon al te zweten bij het indrukken van het knopje van zijn camera, laat staan wat die hard werkende artiesten hebben moeten ervaren op de werkvloer van DJS.

Enigszins toepasselijk van naam was dan misschien ook wel het eerste nummer van de 2de set: ‘Killing Floor’ (origineel van Howlin’ Wolf). Via ‘Love That Burns’ (Fleetwood Mac), komen we bij de Jeff Beck’s uitvoering van ‘Going Down’, een behoorlijk ‘rockend’ up-tempo nummer wat nogal wat energie en inzet vraagt van de diverse bandleden, ook in het bijzonder het krachtige slagwerk van Neijenhuis.  Via ‘Spanish Castle Magic’ (J.Hendrix Experience) komen we wederom bij een song van de misschien wel de meest gecoverde artiest ter wereld, Jimi Hendrix’ ‘Little Wing’.

In ‘Foxy Lady’ is het de beurt aan Han om te soleren. Het lijkt wel alsof hij met nog meer energie speelt dan ooit te voren en zijn drumstel letterlijk door het podium heen zal slaan. De solo van Han wordt met laaiend enthousiasme ontvangen. De man speelde zo snel dat hier bijna de relativiteitstheorie van Einstein op de helling ging (Einstein was overigens een zeer talentvol violist; dit vermeld ik om nog enigszins bij de muziek te blijven) Hij jaagde het tempo dusdanig op dat de fotograaf van dienst haast in een crisis belandde: zoiets kun je toch met geen enkele sluitertijd ondervangen?

Met ‘The Hunter’ wordt de 2de set onder een daverend applaus en gejuich afgesloten. De hele avond rockte de pan uit en de band speelde bijna letterlijk de mortel van tussen de stenen. De stem van Phil paste uitstekend in het geheel en ondanks dat men nooit eerder met elkaar het podium gedeeld had, verliep alles op rolletjes.

De avond was nog niet voorbij. Het publiek joelde om meer en dat kregen ze ook. ‘Cause We’ve Ended As Lovers’ van Jeff Beck is precies dat nummer waarmee Leif de Leeuw op 14-jarige leeftijd de SENA Dutch Guitar Awards won. Ook tijdens de optredens van Sonny Hunt wordt het altijd gebracht en telkenmale in een iets andere variant. Aanvankelijk was het Leif alleen die het volledige nummer op fenomenale wijze op zijn Les Paul vertolkte, maar later is daar ook de bassolo van Eibe Gerhartl bij gekomen. De bassist en conservatorium-student (hij kan ook piano spelen) deed dat hier ook weer op zo’n voortreffelijke wijze dat een groot applaus zijn beloning werd.

De avond werd afgesloten met muziek van een andere grootheid van weleer. Het nummer ‘Pride & Joy’ van Stevie Ray Vaughan. Een passende titel, want de ‘Pride’ mag wel synoniem staan aan wat de band hier vanavond gepresteerd heeft en de ‘Joy’ voor het plezier waarmee!

Natuurlijk werd er aan het einde van de avond (diep in de nacht dus) nog even aandacht besteed aan het afscheid van Han Neijenhuis, met bijbehorende presentjes. Gevolg is echter dat de Leif de Leeuw-band nu zowel zonder zanger als drummer zit. De band houdt zich aanbevolen voor suggesties. (contactgegevens op hun website)

Website artiest: http://www.leifdeleeuw.com

Meer foto’s: http://www.flickriver.com/photos/51625348@N06/sets/72157627046833942/


Ook op Blues Magazine ...