Kris Barras Band

KRIS BARRAS BAND – BLUESMOOSE CAFÉ, GROESBEEK, 24 JUNI 2015
In samenwerking met Rootstime.be

Tekst en foto’s: Walter Vanheuckelom. Meer foto’s

Dat Rob en Gerrie van BluesMoose een goede neus hebben voor talent weet ondertussen iedere muziekliefhebber in Nederland en in België. Tien dagen terug kreeg ik op Facebook een paar filmpjes te zien van Kris Barras. BluesMoose had deze filmpjes gepost om te melden dat de Britse Kris Barras Band voor de eerste keer naar het Europese vasteland zou komen. Dit bluesrocktrio heeft net hun debuutalbum ‘Kris Barras Band’ uit en kwam deze cd promoten in de thuisbasis van BluesMoose, namelijk café De Comm in Groesbeek.

De muziek klonk goed en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Dus vertrokken Hugo en ik woensdagavond naar Groesbeek. Na een tocht van bijna twee uur hadden we al een kort maar gezellig praatje met Kris, Rob en Gerrie. Iets na acht uur begon het Britse trio aan hun eerste set. Café de Comm was gezellig gevuld en het geluid klonk prima. Omdat op het debuutalbum maar acht songs staan, zouden we ook heel wat covers te horen krijgen. De band begon met ‘Roadhouse blues’, een cover van The Doors. Natuurlijk misten we hier de typische keyboardklanken van Ray Manzarek, maar dadelijk viel wel frontman Kris Barras op met zijn uitstekend vingerwerk op de hals van zijn Fender Telecaster. Het eerste nummer dat we te horen kregen van de debuutcd was ‘Never Too late’. Een knappe song met een heel mooi gedreven tempo en een refrein dat dadelijk in je hoofd bleef hangen. Ook hier hoorden we Kris verschroeiend uithalen op zijn Telecaster.

In de Jimmy Hendrix-klassieker ‘Red House’ was het instrumentaal genieten vanaf de eerste seconde. De stem van Kris kwam wat kracht tekort, maar de Brit compenseerde dat met zijn spel op de six string. Ricky Mitchell op zijn vier snaren SGR basgitaar en Jon Perrin achter zijn DW drums ondersteunden hun frontman op fantastische wijze zodat hij boven zichzelf kon uitgroeien. Lag het aan mij? Ik weet het niet, maar ik was blij om het eigen werk van de Kris Barras Band te horen. Na ‘Never Too Late’ was het nu de beurt aan ‘In Too Deep’ en voor de tweede keer hoorde ik een fris en gedreven geluid dat me wel kon bekoren.

Na wat reclame gemaakt te hebben voor zijn nieuwe cd die voor acht euro te koop was, begon Kris aan de volgende cover. Namen die steeds terugkomen wanneer een bluesrockband covers speelt zijn Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix, Robert Johnson, BB King, Gary Moore en nog een paar andere oudere bluesrocknamen en dat was bij Kris Barras niet anders. Hendrix hadden we al gehad en nu was het de beurt aan Robert Johnson met de meeslepende Delta blues song ‘Me And The Devil’. Deze lugubere song vertelt het verhaal dat Robert op een morgen wakker werd en dat de duivel op de deur klopte om te zeggen dat Robert zijn tijd op aarde om was. Lekkere pittige gitaarriffs kleurden het nummer en de Telecaster klonk machtig gedurende de solo van Kris.

Kris Barras Band

De afsluiter van de eerste set was het mooie eigen ‘Watching Over Me’. Een trager nummer dat met veel overgave en gevoel gezongen werd en even later Legde Kris hetzelfde gevoel en emotie van zijn stem in de klank van zijn Fender. Een mooi einde van de eerste set en voor Kris hoog tijd om even af te koelen in de frisse buitenlucht van Groesbeek. Want onder de spots van café De Comm was het veel te warm volgens de Brit.

Set twee begon met het sterkste nummer op de debuutcd. ‘Crank Up’ is een bluesrock song gekruid met een funky gitaargeluid. Het enorm sterk en aantrekkelijk refrein gaf de song nog een extra push en de vingervlugge gitaarsolo zette de kers op de taart. Dit was echt de tweede set binnen knallen. De versie van ‘The Thrill Is Gone’ was erg aantrekkelijk zonder te pieken. In de shuffle ‘Rocky Road’ gaf Jon Perrin erg knap het tempo aan en zorgde Ricky Mitchell voor de groovy baslijnen. Kris deed wat hij al de hele avond deed, namelijk de mensen verwennen met zijn uitstekende gitaarspel . De Telecaster gierde en gilde in ‘Born Under A Bad Sign’. Deze Albert King-klassieker is altijd al één van mijn favoriete songs geweest en ik heb er al ontelbare versies van gehoord. Soms erg goede, soms minder goede, maar de versie van Kris mocht er best wezen en zo dacht het publiek in De Comm er ook over, want hij kreeg heel wat applaus voor dit pareltje.

De heel dansbare boogie ‘I Don’t Want The Blues’ was op deze woensdagavond het laatste eigen nummer van de Kris Barras Band. Ook dit nummer had weer die aanstekelige drive die je steeds in de eigen songs van Kris Barras hoorde. In de Texas shuffle ‘Red Rooster’ trokken Kris, Ricky en Jon alle registers open, maar finaal was het toch de frontman die al de aandacht naar zich toe trok met zijn uitstekend en vet gitaarwerk. De Kris Barras Band sloot hun eerste optreden in Nederland af met de Jimi Hendrix klassieker ‘Hey Joe’. Ze zijn zeker niet de eerste band die hun optreden beëindigen
met dit mooi nummer en ze zullen zeker niet de laatste band zijn.

Kris deed het gitaar werk met stijl en net zoals Jimi het jaren geleden deed werd de gitaar achter in de nek gelegd terwijl hij bleef verder spelen en even later begon hij ook de gitaar te bespelen met zijn tanden. Natuurlijk viel dit in de smaak van het publiek in Groesbeek. Het trio maakte van ‘Hey Hoe’ een knappe versie die meer dan zeven minuten duurde. De Kris Barras Band kreeg na afloop een dik verdiend applaus en toen zag cafébaas Gerrie dat het nog maar tien minuten voor tien was en dus kon er nog een bisnummer af. Dat werd ‘Never Too Late’ dat we ook al in de eerste set gehoord hadden, maar door technische problemen hadden de jongens van Blues Moose deze song niet kunnen opnemen.

Kris Barras Band

Het was een aangename kennismaking met deze nieuwe band. De Kris Barras Band leverde een prachtig optreden af in Groesbeek. De eerste set twijfelde ik nog een beetje, maar de tweede set was erg goed. Vooral de eigen songs vond ik heel goed klinken. Er zat veel dynamiek en tempo in en ze straalden heel wat power uit. Maar ook het tragere ‘Watching Over Me’ was om duimen en vingers bij af te likken. Dat belooft voor de toekomst als de jongens wat meer eigen materiaal hebben en niet meer zoveel moeten terugvallen op covers. Ik kijk er echt naar uit om deze jongens nog eens aan het werk te zien met een set vol eigen werk.

Kris Barras : Gitaar en zang
Ricky Mitchell : Bas
Jon Perrin : Drums

Setlist
Roadhouse Blues
Never Too Late
Red House
In Too Deep
Me And The Devil
Fire
Watching Over Me
Crank Up
The Thrill Is Gone
Rocky Road
Born Under A Bad Sign
I Don’t Want The Blues
Red Rooster
Hey Joe
Never Too Late

Kris Barras Band

Website: www.krisbarrasband.com