IMG_0043

Kees Dusink The Blues Forever Project
VV Haagse Hout, Den Haag
22 april 2016

Tekst: Paul Scholman /Foto’s: Bert Lek, meer foto’s.

Vrijdag 22 april 2016 staat er weer een geweldig bluesfeest in Den Haag op de rol. De kantine van voetbalvereniging Haagse Hout is door organisator Huub Hoeberigs en zijn vrijwilligers wederom omgebouwd tot een broeierige juke joint voor de bluesfamilie. Dit keer staat gitarist Kees Dusink met The Blues Forever Project op het podium. Dusink speelt een heerlijke eerste set met instrumentale blues. Heerlijk om weer eens een nummer als Albatros en andere op Peter Greens leest geschoeid werk door Kees en zijn Blues Forever Project uitgevoerd te horen worden. Alle nummers worden zonder vocalen gepresenteerd en ik heb het al eerder geschreven: ik mis ze niet. De wijze waarop de nummers worden vertolkt door dit Blues Forever Project geeft je fantasie de ruimte en het intrigeert mij als ik er naar kijk en vooral naar luister. Nummers als Forever Blue, Harbor Swing in lange uitvoering en Blues To The Bone sluiten naadloos op elkaar aan. Met als kers op de taart de Award uitreiking voor de beste blues toetsenist aan Willem van der Schoof, die onder andere bij Kees’ Blues Forever Project speelt, die met als insteek een gelegenheidsband leek, maar die door het enthousiasme van de overige bandleden en niet in de laatste plaats het publiek en media een vervolg kreeg die zijn weerga niet kent. Het doel was vorig jaar om eenmalig op te treden om de cd ‘Forever Blue’ te promoten.

Menig traantje valt iedere keer weer bij het spelen van de slow blues en vooral het nummer “Marian” waar het allemaal mee begonnen is. “Mijn vrouw Marian zegt: “dat komt omdat jij je hele ziel erin legt en praat met je gitaar”, aldus Kees. “Mijn vriend, contrabassist bij het Nederlands Filharmonisch orkest zegt: jij gebruikt muziek als natuurlijke taal”. Het Blues Forever Project bestaat uit de eerder genoemde Kees Dusink en Willem van der Schoof uit Frans Ogiér drums, Buzz Badweather gitaar, Bas Buis bas en Robin van Roon bluesharp (en zang in de tweede set net als special guest Fat-Harry Dorth gitaar en zang.)

De pauze breekt aan. Aan Willem Van Der Schoof wordt te verstaan gegeven beter niet naar de rookruimte buiten te rennen, maar even uit de luwte van het orgel aan de zijkant te stappen en het hoofdpodium te betreden voor de welverdiende Award van de beste toetsenist op bluesgebied dat Nederland te bieden heeft in 2015. Zijn grote liefde is het Hammond orgel; hij speelt meestal op de X-5 gekoppeld aan een 760 Leslie en heeft daarnaast voor piano partijen e.d. een Nord Electro 3. Hij is sinds 1986 bezig met de blues. Willem heeft o.a. gespeeld in de Oscar Benton Bluesband, Robert Smith Bluesband, Eelco Gelling Band en Kroppo’s Bluesband. Daarnaast heeft hij getoerd met Amerikaanse artiesten in Europa o.a.: Lamatrice Macqueen, Chick Willes, Rosa King en Eric Steckel. Op alle grote podia in Europa gespeeld en met de Ori Naftaly Band (Isr.) meegedaan aan de International Blues Challenge in Memphis (halve finalist). Verder veel als gastspeler gewerkt en als studioartiest op de cd van o.a. Julian Sas en Rob Orlemans.

De vertegenwoordiger van de Dutch Blues Foundation laat Kees Dusink opdraven om de award aan zijn kompaan Willem Van Der Schoof uit te reiken. Willem, die eigenlijk liever buiten schot blijft en gewoon zijn ding wil doen was zichtbaar geroerd. Een van de redenen daarvan kwamen we snel genoeg achter. Willem vertelde geroerd voor de volle zaal dat toen hij eenmaal zijn eerste orgel had gekregen hij ook graag lessen wilde volgen. Om de hoek was een muziekschool, maar bij het zien van de handicap van Willem werd hij terstond afgewezen. Willem was boos, heel erg boos! Ik zou zeggen, terecht boos! “Ik ben zo geboren, geen Softenon of zo, maar ‘gewoon’ een geboorteafwijking.” Hij liet zich echter niet uit het veld slaan en kreeg eigenlijk zo goed als volledig autodidact zijn geliefde orgel onder de knie. “Ik heb mezelf leren spelen, kan geen noten lezen maar heb wel een bijna absoluut gehoor. Tijdens de muzieklessen op het internaat in Groesbeek deed ik maar net of ik kon lezen en keek naar de handen van de leraar. De volgende keer speelde ik het dan gewoon en ze kwamen daar wel achter op een gegeven moment en konden er wel om lachen. Ik heb mezelf dus bijna alles geleerd. Ik heb alleen in Breda nog les op de Hammond gehad van Annelies Peemen. Ze liet me gewoon spelen en legde akkoorden die ik vertaalde naar mijn acht vingers. Vandaag mijn slogan: mijn vingers spreken voor mij. Soms weet ik niet eens wat ik precies gespeeld heb. Mijn vingers gaan vlugger…”
Een mooi levensverhaal van Willem en des te mooier is het verkrijgen van dit kleinood op deze mooie bluesavond. Een prachtige lange neus naar die eerste afwijzing.

IMG_0104

IMG_1168

IMG_0136

Na de pauze mag Fat-Harry Dorth aanschuiven en samen met Robin van Roon wordt het feestje voortgezet. Lonnie Mack wordt geëerd met het nummer How Blue Can You Get, daar waar Prince anders alle credits postuum voor zich opeist, aldus Harry. Een mooi gebaar!

Drie gitaristen en een mond- en orgelman maakten er een feestje van dat zijn weerga niet kent. Robin van Roon gaat met regelmaat het duel aan met Fat-Harry en zij voelden elkaar perfect aan en hebben er zichtbaar lol in. Robin en Harry trekken afwisselend de microfoon naar zich toe. Need Your Love So Bad komt o.a. voorbij, maar wat opvalt, is dat Kees en zijn consorten het niet uitmaakt of er gepraat wordt in de zaal. Op de hoogtepunten is het redelijk stil en het is kenmerkend dat de band op een of andere manier in staat is mensen te boeien en het publiek in staat is van de eerste noot tot de laatste mee te nemen in de emotie. Zelfs de meest rumoerig zalen worden tot zwijgen gebracht, aldus Kees. De reacties uit het publiek op Facebook maken mij blij evenals reactie na afloop van de optredens zijn erg leuk zegt Kees. Je speelt vrijer, spontaner, aldus een bezoekster ver na afloop in De Haagse Hout: ”Heb genóten Kees. Je bent veel relaxter, spontaner en enthousiaster dan in je vorige band. Sorry, maar je straalt gewoon. Helemaal Top. En het mooiste van de avond was dat ik van Ron Baggerman jouw schilderij gemaakt door Maarten Verpoort kreeg. Moest ff een traantje van geluk laten. Hij kon mij niet blijer maken”.
“Dit is eigenlijk wat iedereen me vertelt”, zegt Kees Dusink.

IMG_1179

Nog een commentaar, nu van bezoeker Folkert Hielema na afloop op Facebook. “Avondje genoten van top muzikanten met een volle bak aan leuke mensen. Heerlijke muziek en dat er een stem nodig zou zijn is bij dezen verbannen naar het land der fabelen”.
Het was weer een zeer gedenkwaardig optreden in de Haagse Hout met een uitstekende opkomst. Een heerlijke ongedwongen sfeer en goed geluid met twee uitstekende gastspelers. Na afloop heb ik nog een kort gesprek met Kees over deze bijzondere manier van aanpak, die we niet vaak tegen komen in de muziekwereld.

Een paar maanden na de CD presentatie in Zoetermeer is de cd is inmiddels bijna uitverkocht en dat mag rustig als een unicum beschouwd worden, want zoveel optredens heeft de band immers nog niet gehad.
Kees Dusink daarover: ”Door het enorme succes van de cd en honderden reacties op Facebook na de zaaloptredens heb ik besloten om met het project als band verder te gaan. De uitdaging is nu om met het instrumentale concept een vaste plaats te verdienen in het Nederlandse bluescircuit. Organisatoren zijn nog steeds wat terughoudend. Eigenlijk onbegrijpelijk gezien de reacties die we na elk optreden krijgen op social media en recensenten van de diverse websites na elk optreden. Totdat ze het zelf gezien hebben en dan heeft men vaak spijt dat men de band niet eerder geboekt heeft. Omdat de band ook echt een eigen geluid laat horen kan je rustig stellen dat het juist op de festivals een welkome afwisseling biedt.”

De band werkt nu keihard aan de presentatie en promotie van het instrumentale programma. “We zijn hard bezig geweest om het repertoire uit te breiden om een dampende festival set neer te kunnen zetten en ook een spannend avondvullend programma neer te zetten. Inmiddels staat dat en is de band er klaar voor! Alles in de kenmerkende sound zoals we deze inmiddels kennen”, aldus Kees. Hij gaat verder met: ”Alles moet tot in de kleinste details kloppen. Het geheim van het succes: Hoewel alle thema’s uitblinken door eenvoud wordt zeer veel aandacht besteed om de “ oergroove van de blues” in elk muziekstuk als basis neer te zetten. Vervolgens wordt ervoor gezorgd dat alle instrumenten een unieke bijdrage leveren. Passen en meten…….
Dat leidt tot ogenschijnlijk simpele thema’s die iedereen zo kan meespelen…… maar het zijn juist de bijna onzichtbare details die ervoor zorgen dat iedereen volledig wordt meegezogen in de muziek.
Je kunt het vergelijken met een House party, waar tienduizenden mensen urenlang op een oerritme dansen en springen, zonder dat het verveelt. Zo werkt het ook in de blues. Als je daar het oerritme kan neerzetten kan je oneindig doorgaan met de bluesgrooves zonder dat zang nodig is en zonder dat het eentonig wordt. Daarbij ben ik een type gitarist die niet alles volpompt met ingewikkelde solo’s. Ik bouw het stuk rustig op waarmee de muziek toegankelijk blijft.”

Kees besluit met: ”Al met al: wij geloven in de formule. We hebben enorm veel plezier in het spelen samen en we hopen het komende jaar organisatoren te overtuigen dat het de moeite waard is.”

Meer informatie:
 http://keesdusink.com/

IMG_1160

IMG_0096