Johnny Mastro

Johnny Mastro & Mama’s Boys
NiXenMeer, Enschede
25 Oktober 2013

Ingestuurd verslag, tekst: Herbert Schluter/ Foto: Jan van Eck

Het werd weer eens tijd… het was al weer bijna een jaar geleden dat Johnny Mastro and his Mama’s Boys in den lande waren en ja, dan krijg je wel een beetje ontwenningsverschijnselen. Gelukkig waren de maanden oktober en november weer in de agenda gezet voor een Europees tripje waarbij ook het NiX Podium in Enschede weer werd vereerd met een bezoekje.

Voor mij was het nu de derde keer dat ik Johnny en z’n companen mocht zien en mijn ervaring is dat ik het iedere keer weer beter, mooier en aantrekkelijker vond dan de vorige keer. Dat legt de lat wel hoog als ze volgend jaar weer terugkomen, maar dat terzijde…

De aftrap klonk meteen als een klok, met ‘Love Train’ werd het visitekaartje voor de avond afgegeven. Dat is afkomstig van het op één na recentste album ‘Beautiful Chaos’, maar ook het tot nu toe nieuwste album ‘Luke’s Dream’ levert uiteraard genoeg materiaal op om de mannen lekker bezig te houden. Nieuw gezicht binnen de gelederen was drummer Steven Kida. Hij speelt al een jaar of vijf op incidentele basis bij Mama’s Boys, maar is nu bijna een jaar als vaste drummer ingelijfd. Daarnaast zijn uiteraard oudgedienden Smokehouse Brown op gitaar van de partij en plukt Mike Hightower, die vroeger speelde in de band rondom de legendarische en te vroeg overleden Lester Butler, aan de dikke snaren op de bas. Wat ik de vorige keer ook al schreef: hier staat een geoliede machine op de planken. De Boys hoeven eigenlijk niet warm te draaien of zo, ze spelen zo veel en zo vaak dat ze rustig kunnen vertrouwen op hun routine, zonder dat dat ten koste gaat van het spelplezier. Als er voor mij één criterium is of een band goed is of niet, dan is dat de vraag of de energie bij wijze van spreken uit de luidsprekers stroomt. Daar mankeerde deze avond weer NiX aan!

Terwijl Steven en Mike een strakke basis leggen kunnen afwisselend Johnny op de bluesharp en Smokey op z’n gitaar heerlijk tekeergaan. Het publiek is door de jaren heen het karakteristieke spelen – al dan niet met slide – van Smokey erg gaan waarderen, iedere keer als hij met een solo begint hoor je de mensen alvast beginnen te joelen en te klappen – je weet immers bij voorbaat al dat er wat moois komt! Dat geldt (uiteraard) ook voor Johnny zelf, die op een gegeven moment zelfs met twee bluesharps staat te spelen! Afwisselend dan, niet tegelijkertijd…
Toch hoorden we hier en daar wat tamelijk onbekende liedjes voorbijkomen. Na afloop heb ik nog heel even met de mannen mogen praten en toen bleek wel dat ze druk bezig zijn met het schrijven en opnemen van nieuw materiaal voor een album dat ‘somewhere in 2014’ het licht moet zien. Kortom: we hebben een heerlijk optreden mogen meemaken en we hebben ook weer wat om naar uit te kijken in het volgende jaar. Heb er nou al zin in… See you in 2014!


Ook op Blues Magazine ...