John Mayall 
Metropool, Hengelo
15 December 2012

Tekst: Nineke Loedeman/ Foto’s: Herbert Schlüter

Een legende!
Met die omschrijving doe je John Mayall niks tekort. De aartsvader van de blanke blues wordt hij ook wel genoemd. John ( 1933) loopt dan ook al een tijdje mee in de muziekscene en is een echte bluespurist. In 1963 kwam hij met de eerste versie van de Bluesbreakers en sindsdien zijn er veel bezettingen geweest van John Mayall & The Bluesbreakers. De ietwat excentrieke John heeft een neus voor talent. Eric Clapton, Peter Green, Jack Bruce, Mick Taylor en Walter Trout zijn enkele van die Bluesbreakers. John Mayall is eigenlijk nooit gestopt met platen maken. Hij ontwikkelde zich tot een van de invloedrijkste muzikanten binnen de blues, met een kleine zestig albums op zijn naam. Repertoire genoeg voor een avondvullend programma dus!  Dat zijn bezieling voor de blues er ondanks zijn leeftijd nog niets minder op is geworden, komt John Mayall vanavond bewijzen.

Metropool is vanavond lekker vol, maar niet uitverkocht. De zaal is gevuld met publiek van alle leeftijden, maar een voornamelijk wat ouder publiek, waaronder vele fans van het eerste uur.
Klokslag 20.30 uur gaat het licht uit en wordt John aangekondigd door (tour) manager Claude Taylor, die de touwtjes zoals altijd strak in handen heeft. Voordat er een noot gespeeld wordt, introduceert John zijn Band, te weten Rocky Athas op gitaar, Greg Rzab op bas en Jay Davenport op drums. John neemt uiteraard gitaar, orgel en harp voor zijn rekening. Kick-off vanavond is The Sum of Something, van zijn album Tough uit 2009, gevolgd door Nature’s Dissappearing (USA Union, 1970).

John oogt fris, en is goed bij stem. Soepel en vlot beweegt hij over het podium, zoals altijd casual gekleed en op sneakers. Hij hangt zijn gitaar, mét glitterstrap, over zijn rechterschouder, en neemt het publiek mee, op een afwisselende tijdreis door zijn indrukwekkende oeuvre. Hij is echt de boss op het podium en leidt zijn band zoals het hoort.
Als Dirty Water ( Stories, 2002) wordt aangekondigd gaat er een golf van opwinding door de zaal, duidelijk een favoriet nummer ( en ook van mij). Ook Parchman Farm, van Mose Allison, wordt enthousiast ontvangen, o.a. vanwege de heerlijke harp partij, die zo makkelijk geblazen lijkt te worden door deze heer op leeftijd. Werkelijk indrukwekkend, zoals deze John Mayall nog los gaat.

Er komen ook rustiger nummers voorbij, zoals het prachtige Heartache met fijne orgelpartij, en de slowblues Blues for The Lost Days. John’s gitaar klinkt regelmatig out of key, en hij pakt niet meer alle noten, maar dat doet absoluut geen afbreuk aan het geheel. Zijn band weet hoe ze een show moeten neerzetten, duidelijk in dienst van de meester. Ze houden hem goed in de gaten, en reageren onmiddellijk op kleine gebaren, bijvoorbeeld als John zijn gitaar even zat is. Gitarist Rocky is van grote klasse, neemt soepel over en speelt gemakkelijk de ene na de andere indrukwekkende solo, vanuit zijn tenen. Een heuse battle tussen John en Rocky wordt beloond met luid gejuich. John weet toch nog een indrukwekkende gitaarsolo weg te geven, op zijn kleine gitaar, waarbij het soms een beetje pietepeuterig overkomt. Maar who cares? Zichtbaar blij is hij met zijn fan van het eerste uur, die bij ieder aangekondigd nummer juicht, en roept hem vriendelijk toe: “I’m so glad you came !”

De avond vordert te snel, het ene na het andere fijne nummer komt voorbij, maar als hoogtepunt is daar toch zeker California, met de zeer imposante solo van Greg, ik heb zelden zo’n vingervlugge, funky fingerpicking bassolo gezien! Ook drummer Jay Davenport timmert gestaag op zijn drumkit, al is hij niet echt prominent aanwezig. Uiteraard mag Room to Move niet ontbreken, en wordt lekker lang uitgesponnen, met een harpsolo die overgaat in een werkelijk adembenemende beatboxperformance, en eindigt in een “gesprek” tussen John en Greg. Als Greg even later nóg eens losgaat in een opwindende bassolo, midden voor op het podium, zie ik de meester vanaf de zijlijn genieten, meedeinend en knikkend. En hij zag dat het goed was….
Na anderhalf uur verlaat de band even het podium, om terug te keren voor de toegift, het swingende Voodoo Music, een song van John’s held JB Lenoir.

Wat een indrukwekkend concert was dit vanavond, de vonken spatten er van af. Deze levende legende staat hier nog doen waar hij het best in is, bringing the blues to the people. Om na afloop nog vrolijk en vriendelijk zijn hordes fans te woord te staan.

Vanavond heeft deze aartsvader van de blanke blues bewezen dat zijn bezieling voor de blues, ondanks zijn leeftijd, er niets minder op is geworden…

http://www.johnmayall.com/

 


Ook op Blues Magazine ...