P1110474

Concertverslag en interview Danny Bryant
Zaal BLUES, Rhede (D)
26 april 2015

Tekst en foto’s: André Wittebroek

Zondag 26 april toog ondergetekende naar muziekzaal BLUES in Rhede (D) om een optreden van de Danny Bryant Band te gaan zien. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een optreden van hem gezien heb en nu hij een andere bandbezetting heeft en net een nieuwe CD ‘Temperature Rising’ (zie recensie in Blues Magazine) heeft uitgebracht, een reden temeer een kijkje te nemen. Danny is al diverse malen in Blues Magazine besproken en voor velen geen onbekende. Hij timmert al jaren aan de weg en waarbij zijn vriend Walter Trout zijn voorbeeld is. Vanwege een verjaardag was ik pas kort voor het optreden aanwezig en sprak hem even, waarbij we afspraken toch een (niet voorbereid) interview te doen na de show. Het vorige geplande interview n.a.v. Temperature Rising met Blues Magazine ging nl. niet door omdat hij ontzettend vermoeid was na zeer slopende reizen in korte tijd. ( Danny Bryant Band in U.K, Europa en China en met de Walter Trout Band in de V.S.)

Het optreden.
Voor Danny Bryant is dit zijn eerste optreden in BLUES in Rhede en men is verrast door de mooie zaal met balkon. Ondanks de concurrentie van andere optredens in de buurt o.a. Joost de Lange, Virgil and The Accelarators (had ik ook graag bij willen zijn!) is de zaal goed vol wanneer de band begint. Men steekt direct stevig van wal met het nummer Greenwood van de CD ‘Hurricane’. De nieuwe drummer Phil Morris and nieuwe bassist Alex Phillips zetten een gedegen fundament neer waarop Danny zijn gitaar kan laten excelleren. Het spelplezier spat ervan af en dat zal de hele show zo blijven, ook al omdat het publiek erg enthousiast reageert op elke song.

Guntown van de laatste CD is een heerlijke slowblues waarin de gitaar vet en warm klinkt en na een prachtig ingetogen solo in een grote climax eindigt. Verder gaat het via een stevig intro met Take Me Higher met die typische Danny Bryant stem , geen whisky rauwe stem maar zachter en gepolijster. Can’t Hold On is een rocker met fijne grooves en swingt lekker. Daarna is het de beurt aan een cover: Girl From The North Country van Bob Dylan. Weer een slowblues waarin Danny de voor hem bekende ‘viooltonen ‘ uit zijn gitaar tovert. Het schitterende Prisoners Of The Blues vervolgt de show. Voor mij één van zijn mooiste nummers ooit: meeslepend, gevoelig en ‘zingend’ gitaarwerk. Hierover zegt Joe Bonamassa: “Danny Bryant is a fantastic guitarplayer and he can make a Strat really sing! “Hij heeft dit nummer ook uitgekozen voor de verzamel CD -Bag Of Bones- van veertien gitaartracks van andere gitaristen die hij zelf geweldig vindt.

P1110473

P1110467

Na Double Trouble is er een pauze waarna het verder gaat met het rockige Razor Sharp. Dan komt het swingende Collins Shuffle aan bod, up-tempo, vol, vet en warm. In dit nummer creëert hij verschillende geluiden en dat zonder pedalboard. Knap. Na de ballade Love Of Angels is er tijd voor een oude bekende in het repertoire van Danny : Heartbreaker. In deze rocksong is het gitaargeluid vervormend en overstuurd en is er ook een mooie bassolo van Alex Phillips en drumsolo van Phil Morris. Het bekende Knockin’ On Heaven’s Door van Bob Dylan komt erna waarin het publiek massaal het refrein meebrult tot groot genoegen van de band. Na een minutenlang applaus en “Zugabe” volgt in de toegift een dampende versie van Hoochie Coochie Man en als waardige afsluiter het voor mij onbekende Smell A Rat/ Leopardskin Pillbox.

Conclusie: Een prima optreden van een prima band, een avondje heerlijke recht-door-zee blues en bluesrock in een prima sfeer met fijn publiek.

P1110458

P1110455

Het interview.
Na de show, en zo te zien succesvolle merchandise, trekken we ons terug in de kleedkamer (een fraai ingerichte woonwagen achter het gebouw. Topidee voor een zaal met weinig kleedruimte!)

Vanavond was de laatste show van een korte veertiendaagse tour. Hoe ging het, tevreden?

“Het was een erg goede tour, we speelden veel in Duitsland en we liggen elkaar wel. Volle zalen en veel respons, net als vanavond. Blues en bluesrock lijkt weer wat populairder te worden met dank aan o.a. Joe Bonamassa. Daarvoor gebeurde hetzelfde door Stevie Ray Vaughan en Gary Moore. Joe heeft veel betekend. Veel jonge gitaristen zijn door hem gitaar gaan spelen en zien hem als voorbeeld, zoals ik Walter Trout als voorbeeld zie. Die mensen zetten de blues weer op de kaart, zoals Federer bij tennis en Messi bij voetbal. Zij trekken dan de kar. Enkele weken geleden was ik bij zijn Muddy/Wolfsshow in London en het was een van de beste shows die ik ooit gezien hen. Wat een topmuzikanten. Na de show heb ik hem gesproken en hij was zo ontzettend gewoon, bijna verlegen. Op het podium zeer professioneel en als gitarist kan ik zeggen: de absolute top. Ik weet hoe hard hij ervoor gewerkt heeft en ik gun het hem van harte. Wij werken er ook net zo hard voor en misschien lukt het ons ook. zover te komen. Elke serieuze muzikant of sporter wil toch zien hoever hij of zij kan komen? Mensen die ze het succes niet gunnen: pure jaloezie.”

Je nieuwe album ‘Temperature Rising’ krijgt erg goede kritieken en schijnt veel succes te hebben. Heb je bewust verder geborduurd op het vorige album ‘Hurricane’? Daarover zei je dat je een goed geproduceerd album wilde met wat meer aanvullingen zoals achtergrondzang, orgel, piano e.d. Geen straight bluesalbum en meer de nadruk op de teksten. Dus weer een bewuste keuze?

“Zeker. ‘Hurricane’ was een groot succes voor mij en de fans vonden het ook een prima album. Nu na zo’n half jaar blijkt ‘Temperature Rising” het nóg beter te doen. Tot nu toe heeft het bij Amazon al zes weken op nummer één gestaan en zijn er al duizenden van verkocht. Door de goede samenwerking en invloed van Richard Hammerton hebben we dezelfde werkwijze aangehouden. De demo’s naar Richard, hij beluistert ze, geeft adviezen en die verwerk ik weer. Zo ontstaan dan de liedjes. Niet alleen maar stevig en bluesrock, maar toegankelijker voor meerdere mensen en het blijkt succes te hebben. Richard speelde ook hier weer keyboards en piano.”

Net als op Hurricane heb je alle songs zelf geschreven. Krijg je daar meer plezier in, gaat het je steeds gemakkelijker af?

“Oefening baart kunst, en dat geldt ook hiervoor. Grote voorbeelden voor mij in het schrijven van liedjes zijn natuurlijk Bob Dylan, speel ik ook altijd een paar nummers live-on stage van, en John Hiatt. Hun teksten zijn geweldig en ik breng in mijn eigen teksten mijn persoonlijke dingen in. Nu ik meer met eigen teksten bezig ben gaat het inderdaad gemakkelijker, hoewel het niet vanzelf gaat. Sommige teksten gaan meer over algemener zaken, zeg maar wereldse. Daar heb je ook mee te maken natuurlijk en die beinvloeden je denken ook.”

Er zijn enkele belangrijke dingen rondom je band veranderd. Nieuwe bassist en drummer, nieuwe manager voor Nederland. Een speciale reden?

“Ik vond dat ik aan iets nieuws toe was. Mijn management King Bee Music Agency en ik werken al jaren samen en soms ben je toe aan een verandering. Dat gold ook voor de band. Deze tour speel ik met Alex Phillips op bas en Phil Morris op drums en het voelt goed. Van nieuwe mensen krijg je nieuwe ideéen en het verfrist weer. Alex en Phil kende ik al via het netwerk. Omdat we in dezelfde muziekhoek zitten kent iedereen elkaar. De bedoeling is met hen verder te gaan. Rob Koning van King Bee Music Agency en ik zijn nog steeds vrienden, er is geen ruzie, het was alleen tijd voor verandering van mijn kant.”

Staat er nog iets bijzonders in de planning?

“In augustus gaan we weer de studio in voor de nieuwe CD gevolgd door een toer. 22 augustus staan we op Culemborg Blues en daar hoop ik veel Blues Magazine-lezers de hand te schudden. Verder staan er twee grote dingen te gebeuren maar die mag je (nog) niet publiceren.” (P.S. Ik weet ze nu wel, inderdaad erg leuk!)

Namens Blues Magazine bedank ik je voor dit fijne gesprek en wij wensen je nog veel succes.

“Geen dank en tot een volgende keer. Jullie ook bedankt voor de interesse en tot spreeks de volgende keer.

Namens Blues Magazine bedanken we eigenaar André Knoch van zaal BLUES in Rhede voor de zeer prettige ontvangst.

Links:
www.dannybryant.com
www.blues-rhede.de